Arthur Lubbers

10/26/2011

Vroedman of vuilnisvrouw

Aan de vooravond van de euro-top vroeg een journalist aan de minister-president of hij het allemaal nog aankon, het heen en weer vliegen van Den Haag naar Brussel. Mark Rutte reageerde gevat, met een knipoog naar de discussie over het ontzien van ‘zware beroepen’ bij de verhoging van de AOW-leeftijd:  ‘een stratenmaker heeft het zwaarder.’
De premier had het niet over een stratenmaakster. Nee, dit is duidelijk een mannenberoep. Bij weer en wind, shaggie in de mondhoek, bouwvakkersdecolleté en gaan. Dat is alleen weggelegd voor echte kerels.
Dat geldt blijkbaar ook voor de vacature van vicepresident van de Raad van State. Pas nadat Groenlinks-Kamerlid Ineke van Gent de minister hierover aan zijn vestje trok, is aan de tekst van de spookvacature gauw ‘V/M’ toegevoegd. (Alsof er een vrouwelijke variant is van Piet Hein Donner, de enige echte kandidaat.)

Vroeger volstond M/V, maar dat is uit de gratie. Om ook maar de geringste schijn van voorkeur voor het ‘sterkere’ geslacht te vermijden, is het veel politiek correctere V/M nu in zwang. Dames gaan voor ten slotte.
Het streven naar een seksneutrale beroepsnaam levert soms aardige taalkundige kwesties op. Een vrouwelijke woordvoerder is een ‘woordvoerster’, geen probleem.  Maar wat doe je met een ‘mannelijke secretaresse?’ Het veel hoger in aanzien staande secretaris is onjuist. Volgens de Nederlandse Taalunie spreken we dus van een secretariaatsmedewerker, maar fraai klinkt het niet. Soms kan het niet anders; van een vrouwelijk militair kun je niet ‘militairesse’ maken en wat vindt u van account managester? En sommige beroepen zullen wel altijd mannelijk blijven; ik heb in ieder geval nog nooit van een liftgirl gehoord … Maar verder moet alles kunnen, de vroedman, de vuilnisvrouw, maakt niet uit.

Toch lijkt het moeilijk die rolbevestigende vooroordelen helemaal uit te bannen door vrouwvriendelijke functienamen. Zolang men bij adviseuse eerder denkt aan een vrouw die alles van kleding en make up weet in plaats van aan een dame die de hele organisatie eens flink gaat doorlichten, noemt zij zich toch liever adviseur. Dan maar een mannenberoep.

Gepost door Arthur Lubbers op 26 oktober 2011 : 16:20 in Weblogs

Permalink | Reacties (0)

09/21/2011

Verwende babyboomers

Eindelijk, er is een pensioenakkoord. Hé, hé. Wat een ouderwets, slepend polderoverleg was daar weer voor nodig. En waarom? Vanaf 2020 gaan mensen met hun 66^e met pensioen en van 2025 vanaf hun 67^e. Poeh, poeh.

In een tijd dat de wereld op zijn kop staat, euro- en financiële crisis onze welvaartsstaat bedreigen, zien de vakbonden eindelijk in dat niet alles helemaal bij het oude kan blijven. Nou ja, niet allemaal. De twee grootste bonden (FNV Bondgenoten en Abvakabo) blijven zich verzetten. Henk van der Kolk neemt het op voor zijn verstokte achterban die zich niet kan neerleggen bij een democratisch besluit. De rode fossielen, die stiekem nog terugverlangen naar de roemruchte jaren ’80, waarin mijnwerkerszoon Jaap van der Scheur op de barricades stond voor de arme ambtenaren.
Begrijp me goed, ik heb niets tegen sociaal-democratie. Zeker in het begin van de 19^e eeuw was de sociale strijd hard nodig, maar de tijden van Pieter Jelles Troelstra zijn voorgoed voorbij.

De jongeren en werkenden van nu krijgen een economische crisis voor hun kiezen die zijn weerga niet kent. Het is maar de vraag of tegen de tijd dat zij 67 jaar zijn de AOW überhaupt nog bestaat. Hun aanvullende pensioenen zullen ook aanzienlijk minder riant zijn – de achterhaalde verplichte collectieve pensioenregelingen zijn interessant voor iemand die veertig jaar bij dezelfde baas werkt, maar de moderne werknemer zal al gauw met vier, vijf pensioengaten de eindstreep van zijn carrière bereiken.

Daarnaast rust de zware last van de zorg voor de groeiende groep ouderen op hun smalle schouders. De jongere generatie moet de komende jaren het geld verdienen om de grijze golf van hun welverdiende oude dag te laten genieten. Maar die solidariteit kan niet van een kant komen. Ook van de verwende babyboomers mag wel wat meer begrip en flexibiliteit worden verwacht.

Dan zal ik volgende keer in de ochtendspits niet meer schelden op de pensionado’s in hun gloednieuwe auto’s op weg naar de 50-plus beurs om een nieuwe caravan voor de volgende vakantie uit te zoeken.  

Gepost door Arthur Lubbers op 21 september 2011 : 15:50 in Weblogs

Permalink | Reacties (1)

07/20/2011

Dooddoeners

Het heeft mijn aandacht… ik begrijp wat je zegt… goed dat je het aankaart… dooddoeners die inmiddels tot het standaard managersjargon behoren.
In de tijd dat nog wel rijkelijk werd gestrooid met dure communicatietrainingen hebben ze het allemaal geleerd. Sommigen beheersen de vaktaal van de leidinggevende tot in de puntjes. Zij tackelen dagelijks thema’s, nemen zaken mee naar een volgende vergadering, tillen iets over het huidige kwartaal heen – en er gebeurt niets.
Maar de tijd tikt door en niet in hun voordeel. Want hoe knap het ook lijkt om met een kleine kwinkslag ongewenste kritiek of eigen initiatief in de kiem te smoren, vroeg of laat keert het zich tegen de manager. Een medewerker die zich twee keer met een kluitje in het riet heeft laten sturen, laat het de derde keer wel uit zijn hoofd.
Maar op steun bij de uitvoering van zijn eigen ideeën en plannen hoeft de manager dan ook niet meer te rekenen. Naar wie niet luistert zal ook niet geluisterd worden. Is na twee, drie maanden nog steeds niets waargemaakt van al die vage toezeggingen, dan heeft de manager zijn krediet echt wel verspeeld.

En hoe vaak heeft een kersverse manager of hr- adviseur op zijn eerste dag al beloofd graag een paar dagen mee te willen lopen op de werkvloer? - en hoe vaak heeft hij of zij dat ook daadwerkelijk gedaan?
Moraal van het verhaal: doe wat je belooft en beloof vooral niet teveel. Als een medewerker vraagt om loonsverhoging, hou hem of haar dan niet een half jaar in het ongewisse. Zeg ja of nee, en leg dat uit. Hetzelfde geldt voor het wel of niet mogen volgen van een opleiding. Als er op dit moment eigenlijk geen budget voor is, zeg dan dat er op dit moment eigenlijk geen budget voor is. Grote kans dat die eerlijkheid beloond wordt met dezelfde eerlijkheid. Weet iedereen waar hij of zij aan toe is en wat je aan elkaar hebt. 

Gepost op 20 juli 2011 : 15:43
Permalink | Reacties (2)

05/18/2011

Taboe doorbreken

Wees eerlijk, als je nog tevreden bent bij je huidige werkgever, zet je niet op LinkedIn dat je ‘op zoek naar een nieuwe uitdaging’. Nee, dan ben je gewoon werkloos. Zelf mag je op een verjaardagsfeestje best beweren dat je ‘op dit moment een pas op de plaats maakt in je carrière’ of ‘even een adempauze inlast in je hectische loopbaan’ – de goede verstaander weet wel beter: ontslagen dus!

Puur pech
Natuurlijk, ‘ik ben even in between jobs’ of  ‘ik oriënteer mij op de arbeidsmarkt’ klinkt een stuk positiever dan ‘ik zit tegenwoordig thuis ’s middags op de bank voor de tv met een biertje en een zak chips’. Maar toch, er moet toch ook een middenweg zijn? Waarom al die eufemismen? Waarom zo angstvallig het thema ontslag mijden?
Er rust een taboe op ontslag, en dat is kwalijk. Zeker tijdens deze crisis zitten veel goede, gemotiveerde hoogopgeleide mensen zonder werk. Account managers voor wie geen werk meer is na het aflopen van hun tijdelijke contract, bankmanagers die de reorganisatie niet overleven, defensiepersoneel wiens functies worden opgeheven... Vaak zijn zij slachtoffer  van achterhaalde, ooit door bonden bedongen ontslagbeschermingsregels, zoals het afspiegelbeginsel of het lifo-principe. Het feit dat iemand is ontslagen zegt in negen van de tien gevallen helemaal niets over zijn prestaties of kwaliteiten. Het is meestal puur pech.

Waardering
Wat wel iets zegt, is hoe iemand ermee omgaat. Iedereen die het meemaakt voelt de frustratie en schaamte, mensen ontlenen nu eenmaal een (groot) deel van hun identiteit aan hun werk. De vraag is ‘hoe overwin je zo’n persoonlijke tegenslag?’ De een blijft er lang in hangen, de ander pakt de draad snel weer op en kijkt vooruit. Als je dan gewoon vertelt dat je op zoek bent naar een andere, leuke baan omdat je bent ontslagen, is daar helemaal niks mis mee. Dat is geen schande. Integendeel, iemand die zijn rug recht en weer verder gaat, verdient waardering. De hoogste tijd om dat taboe te doorbreken dus.

 

Gepost op 18 mei 2011 : 15:19
Permalink | Reacties (0)

04/18/2011

Is dit het nou?

‘Ik krijg gewoon geen energie van achter de computer zitten’, gaf de 42-jarige it’er als reden voor opzeggen van zijn baan. Tijdens de daaropvolgende wereldreis heeft hij bedacht waar hij dan wel energie van krijgt. Het werd ‘ergens rustig met gehandicapten werken’.
Afgezien van de vraag of het wel zo verstandig is je carrière zo drastisch te beëindigen en ‘rustig’ (?!) met gehandicapten te gaan werken, het is goed dat iemand zich van tijd tot tijd afvraagt of hij nog wel op zijn plek zit.

Het is in ieder geval beter dan maar doorgaan en doorgaan totdat je helemaal vastloopt in je werk. Want ik zie om mij heen de ene na de andere late dertiger in een vroegtijdige midlife crisis belanden. Oververmoeid meldt hij zich bij de huisarts en vervolgens begint traag de medische molen te draaien. De bedrijfsarts schrijft een paar weken rust voor, vervolgafspraakje hier, gesprekje met werkgever daar en ondertussen is het maanden kwakkelen. Vooral degene die nog nooit eerder een echte persoonlijke crisis hebben meegemaakt, noemt zichzelf al gauw ‘overspannen’ en ‘depressief’, wat hun psycholoog graag bevestigt. Op feestjes en verjaardagen is bijna hip om te zeggen dat je even een burnout hebt. U merkt, ik neem dat soort geluiden niet altijd even serieus – een echte burnout is namelijk heel ernstig, dan kom je een tijdje helemaal niet op feestjes –  maar er speelt deze generatie X-werknemer wel degelijk iets parten. Na de studie stort hij zich vol verwachting op zijn carrière, maar het enthousiasme tempert geleidelijk aan totdat hij zich na een jaar of tien op een kwade dag afvraagt ‘is dit het nou?’

Misschien had een goede loopbaanadviseur de dolende ict’er of uitgebluste dertiger wel weer op het juiste spoor kunnen zetten voordat hij volledig ontspoort, ziek wordt of voorgoed zijn biezen pakt. Een andere functie? Minder verantwoordelijkheden? Juist meer bevoegdheden en taken? Of buiten de organisatie op zoek gaan naar de droombaan? – wat de uitkomst ook is, zowel werkgever als werknemer hebben baat bij een helder, professioneel carrièreadvies voor de medewerker.
Hoewel,  bij nader inzien… een mooie wereldreis mag dan een omweg zijn voor het vinden van het juiste loopbaanpad, het lijkt me een aantrekkelijk alternatief.

Gepost op 18 april 2011 : 16:41 in Weblogs
Permalink | Reacties (0)

03/02/2011

Manusje van alles

Als bijbeunende scholier moest mijn oudste broer in de avonduren in een supermarkt lege flessen in kratten stoppen. Zelfs zijn collega-vakkenvullers keken neer op dit werk, maar zelf sprak hij met humoristische trots over zijn functie van ‘assistent manager emballage’. Hij was een succesvolle pionier, blijkt nu. Want vijfentwintig jaar later heeft meer dan de helft van werkend Nederland zijn voorbeeld gevolgd. Iedereen lijkt tegenwoordig wel iets of iemand te moeten managen: de receptioniste is een front desk manager geworden en het manusje van alles die kapotte lampen vervangt in het bedrijf heet facility manager. De beroepsinflatie maakt functietitels steeds creatiever: ik kijk niet meer op van een visitekaartje waarop staat dat de man met wie ik in gesprek ben een ‘senior manager business unit marketing management consulting’ blijkt te zijn. Wie een baan heeft, maar nog geen managerstitel, dient gauw naar www.cupasoup.nl te gaan; voor zo’n 1.200 functies is er een passende managerstitel bedacht. Daar komt de ambtenaar erachter dat hij een rijksmanager is – hoewel vooroordelend Nederland hem of haar liever bestempeld als een ‘negen tot vier manager’. En ik blijk niet een eenvoudige redacteur te zijn, maar een heuse nieuwsmanager. Collega’s van mij, die in het verleden ook gewoon ‘stukkies' tikten, hebben het inmiddels al geschopt tot content manager. Wie weet, mijn volgende carrièrestap?

Gepost op 2 maart 2011 : 11:40
Permalink | Reacties (0)

02/03/2011

Gelukkig niet

 ‘Geluk op het werk creëer je door te boeien én te binden’ - ik krijg acuut overal jeuk en uitslag als ik zoiets lees. Maar blijkbaar roept dit proza niet bij iedereeen dezelfde reactie op; 50.000 mensen hebben het boek De Geluksfabriek inmiddels gekocht. Ik niet. Ik heb het niet gelezen en ik wil het ook helemaal niet lezen. De bestseller bevat ongetwijfeld interessante tips en trucs voor de ‘binden en boeien’-adepten, maar dat is het nou juist. Ik geloof daar helemaal niet in. Bedrijven zijn er niet om medewerkers gelukkig te maken en te ontwikkelen. Zij hoeven alleen maar hun mensen zo goed mogelijk in te zetten voor het bedrijfsbelang. Geld verdienen, winst maken. That’s it!

Valt het u niet op dat sinds de crisis al die ontwikkelprogramma’s en binden & boeienactiviteiten waar hr voorheen de mond zo vol van had, van het ene op het andere moment in de ijskast zijn gezet? Laten we eerlijk zijn, hr heeft nu de handen vol aan het op een goede (en vooral zo goedkoop mogelijke) manier afscheid nemen van medewerkers.

En ook daarbij wordt een groot deel van de verantwoordelijkheid voor het geluk van de werknemer bij de werkgever gelegd. Lange van werk-naar-werktrajecten, dure arbeidsbemiddeling en forse budgetten voor outplacement in het sociaal plan. Slaan we niet een beetje door? Zijn medewerkers gewoon ook zelf verantwoordelijk? Als je na vijftien  jaar vastroesten in een en dezelfde functie op straat wordt gezet, is dat sneu. Een bedrag voor outplacement – naast een ontslagvergoeding – is in zo’n geval terecht. Kwestie van goed werkgeverschap. Want de kansen op de arbeidsmarkt zullen voor die ex-werknemer zeer gering zijn. Maar is dat puur en alleen de ‘schuld’ van de werkgever? Of had die medewerker ook eerder zelf iets kunnen ondernemen om zijn eigen arbeidsmobiliteit te vergroten?

Geluk komt niet uit een machine of een fabriek. Geluk is namelijk geen product. Geluk kun je alleen maar vinden. Of niet.  Meestal zit het in een klein hoekje. En als je het niet zelf zoekt, vind je het nooit.  

Gepost op 3 februari 2011 : 15:03
Permalink | Reacties (0)

11/16/2010

Zelfstandig werken

zomaar een waar gebeurd verhaal ... een theatertechnicus in dienst van de stad Antwerpen ging vijf jaar lang niet naar zijn werk. Toch kreeg hij zijn salaris volledig doorbetaald en ontving hij in deze periode meer dan 155.000 euro. Volgens het Antwerpse hof van beroep hoeft hij de gemeente niets terugbetalen. Want zijn werkgever maakte zelf een fout door de medewerker jarenlang te vergeten…

Ik zie dat dus voor me. Op een goede dag vraagt de eenzame Herman zich af ‘zou iemand het merken als ik..?’ Directe collega’s heeft hij niet, echt belangrijk werk blijkbaar ook niet. Herman hoort bij de kleine groep mensen die niet de illusie heeft onmisbaar te zijn. De andere ambtenaren kennen hem alleen vaag van gezicht, groeten hem in het voorbij gaan op de gang, maar hebben zich nooit afgevraagd wat die eigenaardige einzelgänger eigenlijk doet. Weer schiet de gedachte door zijn hoofd. ‘Als ik nou gewoon niet meer...’

Herman besluit het te doen. Net als elke andere dag gaat hij naar zijn werk, om 12.00 uur zit hij zoals gewoonlijk alleen aan een tafeltje in de kantine zijn bammetje te eten. En om vijf uur pakt hij net als gisteren zijn jas, groet de portier even achteloos als altijd en verlaat rustig via de voordeur het kantoor. Om er nooit meer terug te keren!

De volgende dag draait alles op het werk gewoon door. Het valt zijn direct leidinggevende niet op dat hij tegenwoordig wel heel zelfstandig werkt, p&o blijft braaf zijn loonstrookjes sturen, niemand mist hem op het kerstfeest. Alleen de portier vraagt zich nog wel eens af ‘waar zou die man eigenlijk gebleven zijn?’ Maar ja, als portier ga je je natuurlijk niet met personeelszaken bemoeien.

 

Gepost op 16 november 2010 : 14:56
Permalink | Reacties (1)

10/13/2010

Anticyclisch

 

Als redacteur van het vakblad IntermediairPW mag ik sinds enkele jaren over uw vak schrijven, en dat doe ik met heel veel plezier. Want het moet gezegd ‘u heeft een mooi beroep.’ Maar er is één ding – en dat moet mij echt van het hart - u praat namelijk een beetje raar.

Ik heb het jargon inmiddels wel aardig  onder de knie, maar het blijft wen
nen. Voor mij is en blijft de taak van personeelszaken ‘de juiste mensen op de juiste plek krijgen’, maar zo klinkt het niet hr-taal. Zorgen dat medewerkers hun werk kunnen doen? Da’s veel te plat voor de gemiddelde hrm’er. Die ontwikkelt liever instrumenten, zet in op talent management, faciliteert de werkvloer en stuurt op competentiegericht gedrag. En kijken of mensen hun werk goed doen, heet in uw jargon bijvoorbeeld ‘het realiseren van outputoptimalisatie’ en dat laat u liever over aan de lijn terwijl u zelf een stukje performance management integraal zit door te voeren. 

Communiceren is door hr-mensen bijna tot kunst verheven. Even in een mailtje zetten wat er moet gebeuren, doet u al lang niet meer. U stuurt doelstellingen de organisatie in, zet processen op de rit of triggert het lijnmanagement. Een vervelende boodschap aan collega’s brengen? Kwestie van de zaken goed aanvliegen, vroegtijdig tackelen en slim insteken. En een beetje op de centen letten doet u door gewoon ‘een stukje out of pocket kosten te reduceren.’

Nee, u schroomt niet grote woorden te gebruiken en steekt uw ambitie niet onder stoelen of banken. De hr directeur die op zondagmiddag besluit het vanaf morgen anders aan te pakken, doorbreekt meteen een paradigma. Jullie strooien met leadership development programma’s, doen aan employer branding en voeren een organizational excellence-strategy’s. En na vandaag gaat u ook nog eens anticyclisch investeren in human capital.

En met dat laatste heb ik toevallig sinds kort enige ervaring die ik graag met u deel. Als gezegd, ik ben een wielerrecreant. U kent ze wel, van die mannen die op zondagochtend samen met andere jonge pappa’s – beter gezegd oudere vaders van kleine kinderen – door de polder fietsen in van die rare felgekleurde outfitjes. Lekker, niks aan de hand, zorgeloos zonnetje in de rug, totdat een van de licht kalende, enigszins uitbuikende veertig-plussers op een onbewaakt ogenblik opeens over Alpe d’Huez begint. Vanaf dat moment is er geen ontkomen meer aan. De vroegtijdige midlife-crisis moet en zal gezamenlijk bedwongen worden.

In het begin sputter je natuurlijk nog tegen, maar voor je het weet rij je met z’n vieren 1200 km, racefietsen achterop de auto, naar die bewuste berg. En ik moet u zeggen: het is wat mij betreft anticyclisch investeren in optima forma; glashard ontkennen dat je geen 26 meer bent en  tegen beter weten in willen bewijzen dat je heus nog wel de wereld aankan. Niets lijkt tegennatuurlijker dan bij een berg op fietsen. Wie mij op mijn wankele momenten ziet spartelen kan dit beamen. In mijn heroïsche verslag voor het thuisfront heb ik overigens het gedeelte waarin veel te frisse, net iets te enthousiast ‘bonjour’-groetende renners mij voorbij snelden maar achterwege gelaten.

Tijdens de tocht kwam de vergelijking met hr in crisistijd bij mij op. Zwetend en zwoegend kom je langzaam, meter voor meter, vooruit. Elke rots, elke boom die je passeert is een bereikt subdoel. Alleen met geduld en doorzettingsvermogen en denkend aan de finish kom je boven. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hrm’er, die continu het uiteindelijke doel van al die competentiemanagement- en ontwikkelprogramma’s voor ogen moet houden.

Eenmaal de top bereikt is het even genieten, maar voordat je het weet zit je in de veel te snelle afdaling en raas je af en toe gevaarlijk dicht langs het ravijn. Elke meter die je in de beklimming zwaar hebt moeten bevechten, geef je binnen milliseconden weer prijs. Alsof het allemaal voor niets is geweest. Dat moet ongeveer het gevoel zijn dat een hrm’er heeft sinds het uitbreken van de crisis. In no time zie je al dat zorgvuldig opgebouwde werk, al die prachtige, creatieve binden en boeien-plannen afbrokkelen. Alsof het allemaal voor niets is geweest.

De vraag van mijn 4-jarige zoontje ‘waarom ga jij de berg opfietsen, pappa?’ kon ik bij vertrek uit Haarlem niet beantwoorden. Bij thuiskomst wist ik het: omdat je naar boven wilt als je beneden bent, omdat je wilt bewegen als je stil hebt gestaan, omdat je opstaat als je bent gevallen. Ik weet dat het in hr-jargon anders klinkt, maar uiteindelijk is anticyclisch investeren voor u toch ook niet heel veel anders dan omhoog klauteren om zo snel mogelijk uit de dal te komen. Voor mij was dit tripje wel weer genoeg anticyclisch investeren in mijzelf voor één jaar – ik stel mijn doelen niet te hoog - maar u bent er nog niet. U zit hier om u voor te bereiden op uw klim. Ik hoop dat u iets minder kapot de top bereikt dan ik. Hoe dan ook, ik ben benieuwd naar úw ervaringen. En die mag u best in uw eigen woorden vertellen.

 gesproken column tijdens HR Innovators 2010, 12 oktober, Maarssen

Gepost op 13 oktober 2010 : 13:53
Permalink | Reacties (0)

09/20/2010

Effe overleggen

H: ‘Hé, alles OK? Druk? Ja, hier hetzelfde. Maar waar ik je even over wil spreken, dat project..’

R: ‘Ja, goed dat je belt. Ik denk inderdaad dat we nu echt de zaken op de rails moeten gaan zetten.’

H: ‘Precies, ik stel voor dat we de koppen even bij elkaar steken.’

R: ‘Prima, laten we effe overleggen.’

H: ‘Zal ik gewoon iedereen contacten om het kort te sluiten?’

R: ‘Top, maar wel graag eerst even één-op-één - dat we wel op hetzelfde level zitten.’

H: ‘Tuurlijk, we moeten het sowieso goed in de week leggen.’

R: ‘Precies, roepen we daarna gewoon iedereen bij elkaar en tikken we het gelijk af.’

H: ‘Da’s wel de kortste klap.’

R: ‘Laten we dan ook meteen even afstemmen met boven. Hebben we dat ook getackeld. Kan het in één keer goed de organisatie in.’

H: ‘Okay, plan ik eerst een bila voor ons. Hoe zit je dinsdag?’

R: ‘Beetje moeilijk. Komende dagen sowieso. ’

H: ‘Geen probleem, tillen we ‘t over het weekend heen.’

R: ‘Direct na de management meeting maandag?

H: ‘Nee, zit daarna meteen weer in een conference.’

R: ‘Woensdag? Voor het afdelingsoverleg? Of tussendoor even kort?’

H: ‘Nope.. bij de klant. Krijg trouwens net een melding dat de budgetmeeting is gecancelled. Dinsdag heb ik een gaatje.’

R: ‘Zal moeilijk worden, zit met sales op de hei. Je weet hoe dat gaat.’

H: ‘Maakt niet uit, prikken we andere date.’

R: ‘Vrijdag ben jij toch meestal binnen?’

H: ‘Ja, maar zit dan toevallig in een brainstorm.’

R: ‘Maandag daarop?’

H; ‘Mwaah, al niet veel beter. Teambuilding – kan ik echt niet onderuit.’

R: ‘Aah, zitten jullie ook nog altijd in dat change traject?’

H: ‘’t is gelukkig bijna afgerond.’

R: ‘Ja, wij hebben de laatste group sessie ook net gehad. Nu nog de update met de hele divisie. Moet allemaal synchroon gaan lopen, geloof ik.’

R: ‘Yep, zie dat al gebeuren? dat kunnen ze op de vloer toch nooit handlen?’

H: ‘Pff.. nee. Maar ja, ik ga er gelukkig niet over.’

R: ‘Ooh, wacht, hoe zit jij de 16^e?’

H: ‘Dan moeten de geprognotiseerde forecasts voor Q4 eruit. Altijd hectisch.’

R: ‘Tja, dat gaat natuurlijk voor. Weet je, we houden het even aan tot er wat meer helderheid is.’

H: ‘Is goed. Ik bel je wel.’

R: ‘Ok, leuk je gesproken te hebben. Moeten we vaker doen.’

H: ‘Ja, keertje lunchen of zo.’

R: ‘Doen we. Geen probleem, plannen we gewoon een keer in..’

 

Gepost op 20 september 2010 : 15:45
Permalink | Reacties (0)

08/30/2010

Facebook-verbod

 Angela Merkel heeft een wetsvoorstel ingediend die werkgevers moet gaan verbieden Facebook te raadplegen bij het screenen van een sollicitatiekandidaat. Door al die social media vervagen de grenzen tussen werk en privé en daar moet paal en perk aan worden gesteld. De privacy van de burger moet worden beschermd! Ook in de digitale wereld.

Klinkt logisch, maar als je er iets langer over nadenkt deugt er natuurlijk niets van. Ten eerste, hoe gaat de Duitse overheid naleving van zo’n wet controleren? Wordt het surfgedrag van de kwaadwillende recruiter geregistreerd en doorgespeeld aan de staat? Of doen die Grünen af en toe onverwachts een inval bij een nietsvermoedende p&o’er die stiekem een kandidaat online bespioneert? 'Aha, een heterdaadje' – 'Hände hoch, Sie sind verhaftet!'

Maar nog afgezien van dit praktische probleem, waarom zo’n wet? Dat anno 2010 dankzij social media grenzen tussen privé en werk vervagen, is juist prima. De moderne werknemer wil die strikte scheiding tussen thuis en kantoor ook helemaal niet meer. Die onderhandelt het ene moment met een klant aan de lijn om even later met diezelfde iPhone zijn volgers te twitteren dat zijn trein moet stoppen voor een koe op de rails. Die zit ’s avonds met haar laptop op schoot spreadsheets door te nemen en stuurt tussendoor een mailtje aan haar moeder en ouwehoert op de vriendensite over het feestje van het afgelopen weekend. En die verwacht van een werkgever dus ook de ruimte om werk en privé écht te combineren. Helaas, de sympathieke bondskanselier heeft het niet helemaal begrepen.

Het plan van Merkel deed mij denken aan de Kersttoespraak van onze Koningin. Herinnert u zich deze nog? Beatrix – de enige Nederlander die nog telegrammen verstuurt - uitte tijdens de donkere dagen haar zorgen over het toenemende gebruik van moderne communicatiemiddelen. ‘Met virtuele ontmoetingen ... worden afstanden juist vergroot’, sprak zij plechtig. Zij beseft blijkbaar niet dat kleuters skypend warme contacten onderhouden met hun opa en oma vijfhonderd kilometer verderop, dat achtjarigen al msn-end de hele dag door intensief met elkaar communiceren, dat gelijkgestemden dagelijks leuke (t)weetjes met elkaar delen. Jammer, het gaat allemaal aan onze vorstin voorbij.

Nog één voorbeeld, iets langer geleden. De toenmalige minister-president Wim Kok, op werkbezoek op een school, woont een computerles bij. Vastberaden neemt hij plaats achter een van de pc’s. Op het moment dat een van de schoolkinderen de premier vraagt om met de cursor naar boven te gaan, tilt onze eerste minister de muis van het bureau en houdt het ding met vaste hand in de lucht. ‘Ooh, moet dat niet zo?’

Hilarisch ja, maar tegelijkertijd ook wel zorgelijk. Deze wettenmakers beslissen wel over zaken waar  gewone mensen in hun werk/privé-leven mee te maken hebben. Zoals de Duitse p&o’ers. Zíjn er eindelijk recruiters die een beetje handig zijn met de computer – want wees eerlijk, hr-mensen zijn over het algemeen geen voorlopers op digitaal vlak – en dan steken de ouderwetse leiders er een stokje voor. Eén troost, gelukkig zijn zelfs de machtigste mensen niet in staat gebleken de vooruitgang tegen te houden.

Gepost op 30 augustus 2010 : 12:29
Permalink | Reacties (0)

07/07/2010

Vouwfietsforens

 Het is weer even wennen. Na enkele jaren genieten van de luxe om te wonen en werken in dezelfde stad, ben ik plots weer toegetreden tot het leger forensen dat zich dagelijks met de trein van huis naar kantoor begeeft. Toegegeven, het ritje van Haarlem naar Amsterdam is bepaald geen wereldreis, maar toch. Direct herinner je je weer hoe het was, de ongewenste intimiteit van die grote kerel tegenover je die net iets te vaak tegen je knie aanschurkt, het oeverloze geroddel op de vroege ochtend over man, buurvrouw en baas tussen de gezellige collegaatjes ... ik kan het allemaal hebben.

Tot het moment dat vouwfietser instapt. U kent ze misschien wel, van die veel te blije, opgeruimde types die de trein nooit eens missen. Van die contactgestoorden die hun eerste thuis gesmeerde boterhammetje pindakaas lekker naast je gaan zitten opsmikkelen en met de dop van hun thermoskannetje koffie op je vers gestreken broek knoeien. En dat allemaal nadat ze net schaamteloos hun opvouwbare ijzeren ros pontificaal midden op het balkon hebben geparkeerd, met hun lelijke bouwpakket de tussendeuren blokkeren of het te smalle gangpad van de overvolle wagon nog onbegaanbaarder maken.

...En dan is het nu nog hoogzomer. Wat als het straks herfst is en de vouwfietsfanaat weer en wind trotseert voor zijn uitverkoren woon-werkverkeer. Dan denderen die treintirannen even enthousiast met hun druipende Zuidwester nog op de toch al klamme coupé binnen om daar hun Brompton te demonteren en zwetend, maar voldaan naast je neer te ploffen om zich vervolgens ten koste van jou te ontdoen van hun spetterende regenkleding…

Als de trein na een stief kwartiertje Centraal nadert, begint het hele ritueel van voor af aan. Als eerste opstaan, iedereen aan de kant, botsend en stotend moet het gevaarte liefst nog in het gangpad weer uit elkaar geklapt en opnieuw gemonteerd worden. Áls ze het onding al hebben ingeklapt. Dat scheelt weer tijd ten slotte, kunnen ze op het drukke perron met één voet op het pedaal alvast de eerste meters afleggen op hun pigmeeëntweewieler, de enkels van medereizigers niet ontzienend. Want de vouwfietsforens heeft maar één missie: een zo vlekkeloos mogelijke trip van deur tot deur, in stipt 53 minuten. Veel sneller dan aanschuiven in de file, én veel relaxter, want die gestreste automobilisten met hun asociale rijgedrag, die kom je in de trein niet tegen.

Gepost op 7 juli 2010 : 16:30
Permalink | Reacties (0)

05/27/2010

Oranjegekte

 Het zal u niet zijn ontgaan, het Nederlands voetbalelftal speelt binnenkort weer eens een toernooi. Dus maakt het tweejaarlijkse carnaval zich opnieuw van ons land meester: opgezweept door de commercie stijgt de oranjekoorts al weken van tevoren tot ongekende hoogte. Ook op het werk is er geen ontkomen aan. De voorbereidingen worden al getroffen, de voetbalpools zijn rondgestuurd, de discussies in de kantine over de ideale opstelling worden heviger en de onvermijdellijke oranjeprullaria versieren inmiddels de bureaus. Nog even en de eerste lolbroek stapt luid toeterend met een plastic vuvuzela het kantoor binnen.

Driekwart van de werknemers legt op 14, 19 en 24 juni acuut het werk neer zodra onze jongens aftrappen, zo heeft de Nationale Vacaturebank onderzocht. Veertig procent neemt gewoon vrij en zit om half drie ’s middags met een paar lauwe biertjes thuis voor de buis. En zij zijn misschien nog wel het meest collegiaal. Veel erger zijn de (altijd mannelijke) collega’s die denken dat het leuk is om de werkplek volledig met WK-vlaggetjes te behangen (37% !). Heb je pech en zitten er een paar fanatiekelingen op sales of administratie, dan moet je niet gek opkijken dat de hele afdeling wekenlang oranje kleurt. Voor wie de buitenspelval nog altijd abracadabra is, hoeft het allemaal natuurlijk niet zo. Maar in je eentje doorwerken kan ook niet; wie halverwege de tweede helft bij een stand van 1-1 durft te telefoneren, moet wel haast een landverrader zijn. Dus ook maar mee de lift in naar de kantine om met honderd man tegelijk naar één slecht afgestelde tv turen.

Toch zijn er ook mensen die in het WK juist een uitstekend moment zien om het groepsgevoel binnen een bedrijf te bevorderen. Je hebt een gezamenlijk doel - ‘wij houden van oranje’ - en de feeststemming wordt naar de werkvloer gehaald. Misschien hebben ze wel gelijk. Bovendien, een troostende gedachte voor wie zich door de oranjegekte op zijn werk buitenspel voelt staan; de historie leert dat ‘wij’ er na een paar flitsende wedstrijden meestal ook weer snel uitliggen en iedereen van het ene op het andere moment gewoon weer rustig aan het werk gaat. Gezamenlijk, voor hetzelfde doel.

Gepost op 27 mei 2010 : 16:24
Permalink | Reacties (0)

04/22/2010

Ambacht

 Mijn opa was gewoon groenteboer, ging met zijn hondenkar voor dag en dauw op pad en schoof ’s avonds moe maar voldaan aan voor de stampot. Niks work/life balance, parttime werken of schoolurencontract. Een zwaar leven, ja, maar toch ben ik daar altijd een beetje jaloers op geweest. Iedereen in het dorp wist wat Eilert Lubbers deed voor de kost. Opa had een echt beroep. ‘Je moet zorgen dat je een vak leert, jongen’, heeft mijn vader mij dan ook altijd voorgehouden. Er ging grote dreiging schuil achter dit ongevraagde advies - anders ben je niemand en zal je opgroeien voor galg en rad.

Gelukkig kun je tegenwoordig kiezen uit oneindig veel beroepen. Laatst verscheen er in een actualiteitenprogramma zelfs een heuse Bijzonder Hoogleraar Tabaksontmoediging voor de camera. 'Wat wil je later worden, jongen?’ ‘Nou, papa….’ En als je geen marketing manager business unit operations services, coördinator special projects of senior advisor sustainability of iets dergelijks wilt worden, dan bedenk je toch gewoon iets nieuws? Ik kijk niet meer op van een visitekaartje waarop staat vermeld dat degene met wie je spreekt zijn dagelijkse kostje bij elkaar scharrelt als inspirator, meditatie coach of verbetermanager. Nu we het er toch over hebben, spit die visitekaartjes voor de aardigheid eens door en turf hoe vaak het woord ‘manager’ en ‘consultant’ in de functietitel voorkomt. Iedereen managet tegenwoordig iedereen. Is het niet elkaar, dan zijn we wel processen aan het coördineren, projecten aan het uitrollen, iets aan het downsizen (of juist upgraden), zaken op de rit aan het zetten of slagen aan het maken. 'Wat heb jij vandaag gedaan, lieverd?'

P&o’ers gaan graag mee in de vaart der volkeren. Zij willen tegenwoordig business partners genoemd worden, want zij dienen de top van strategisch advies, leren de lijnmanager uitdagingen beter aan te vliegen, triggeren medewerkers en sturen de organisatie op kerncompetenties. Maar welk ‘vak’ oefenen zij hiermee nou precies uit? De regel ‘als je het niet aan je oma kunt uitleggen, klopt er iets niet’ die Paul Boselie mij aan de hand deed, biedt houvast. De professor HRM aan de Universiteit van Tilburg vertelde eens trots dat hij een boek had geschreven over strategisch hr-beleid, waarop zijn grootmoeder vroeg ‘waarom? wie koopt dat dan?‘ Ontnuchterend, maar ook zeer verhelderend.

Deze week is het de Week van het Ambacht, een goed moment voor bezinning. Demissionair staatssecretaris van Onderwijs Marja van Bijsterveldt vindt het in elk geval aanleiding om eens in de bres te springen voor de ‘echte’ beroepen. ‘Nederland zou er zonder ambachtslieden uitzien als een woestijn.’ Helemaal mee eens, maar ik vrees dat de sympathieke politica inmiddels een roepende in die woestijn is. De kaalslag in de ambachtelijke sector is al veel te lang gaande.

Uit de eerste en enige beroepentest die ik ooit nog als Havist heb gedaan rolde het advies ‘iets in de bosbouw’. Houthakker, een stoer en nobel beroep, daar kon ik mee thuiskomen. In het zweet des aanschijns zou ik mijn brood gaan verdienen. Maar probeer maar eens als houthakker in Nederland aan de bak te komen... Dus ben ik nu al tien jaar redacteur, journalist zo u wilt. Maar toen ik laatst aan iemand vertelde dat ik nieuwsberichten en artikelen schrijf voor een vakblad voor p&o’ers, kreeg ik reactie waar ik niet op had gerekend. ‘Oh, is dat een baan? Doe je dat dan de hele dag?’ - zeer ontnuchterend, kan ik u zeggen. Dacht ik eindelijk een beroep te hebben gevonden en mijn vader niet meer teleur te hoeven stellen.

Gepost op 22 april 2010 : 15:03
Permalink | Reacties (1)

04/07/2010

Storm

Kijkt u eens goed om u heen. Van elke twee collega’s die u nu achter hun bureau ziet zitten of over de gang ziet lopen, droomt ten minste één van een andere baan. Uit recent onderzoek Towers Watson blijkt ook waarom: 39% van alle werknemers voelt zich (niet meer) betrokken bij het eigen bedrijf. Zij zijn er wel klaar mee. Weg hier, opnieuw beginnen. Genoeg van het gezeik over die sfeerverziekende reorganisatie, hoge werkdruk door onderbezetting, bezuinigingen op zo ongeveer alles wat leuk en eerder beloofd is en andere demotiverende zaken als het niet mogen volgen van die eendaagse cursus van een paar honderd euro of het afgelasten van het traditionele jaarlijkse bedrijfsuitje.

Natuurlijk, als het stormt moet je schuilen - blijf zitten waar je zit en verroer je niet, zongen wij vroeger – maar de lage arbeidsmobiliteit van dit moment is slechts de stilte voor een nieuwe orkaan die onze kant op komt. De helft van uw collega’s pimpt alvast zijn LinkedIn-profiel, gaat net iets te vaak naar de zoveelste netwerkborrel en probeert niet te laten merken dat hij eigenlijk al afscheid genomen heeft. Als de economie (straks?) weer aantrekt, barst ’t echt los. Dan regent het weer vacatures en wordt de arbeidsmarkt overspoeld met mensen die 'toe zijn aan een nieuwe uitdaging'. Gevolg: afdelingen lopen in no time leeg en werknemers doen de net afgeronde gedwongen reorganisatie vrijwillig nog eens dunnetjes over.

Daar zit je dan als p&o’er en je ziet het met lede ogen aan. Na jaren van opbouwend werk met prachtige talent managementprogramma’s en creatieve binden & boeien-plannen, krijg je opeens de botte bijl in handen gedrukt en mag je je eigen werk binnen een jaar tot de grond toe afbreken. Dat uit onderzoek van Yacht niet zo lang geleden bleek dat één op de vijf hoogopgeleide hr-professionals zelf ook zeer actief zoekt naar een andere baan, verbaast mij niet. Misschien ook maar eens wat meer ‘linkedinnen’? Of blijft u rustig zitten en trotseert u ook de volgende storm?

Gepost op 7 april 2010 : 11:16
Permalink | Reacties (1)

03/23/2010

Fatsoenlijke beloning

In februari kondigde Shell aan duizend arbeidsplaatsen te schrappen. Slecht nieuws, vorig jaar gingen ook al vijfduizend banen verloren, maar goed, het is blijkbaar nodig in deze barre tijden. Want je mag er toch van uitgaan dat dit een noodzakelijke weloverwogen strategische beslissing is? Daar begon ik echter oprecht aan te twijfelen toen Shell vorige week – exact een maand later – een toelichting gaf op de strategie voor de komende jaren: er moeten nog eens tweeduizend mensen het veld ruimen. Of die tweeduizend in plaats van, of bovenop die eerder aangekondigde duizend komen, is nog niet helemaal duidelijk, zo meldt het Volkskrant-bericht. Wat is hier aan de hand? Vorige maand een rekenfoutje gemaakt? Personeelsplanning toch niet helemaal op orde? Een divisietje over het hoofd gezien wellicht? Ach, duizend meer of minder. Waar gehakt wordt, vallen spaanders.

Shell hanteert de botte bijl, want er volgt meteen nog een rigoreuze maatregel: de bonussen voor de top worden voortaan alléén nog uitgekeerd als de vooraf afgesproken doelstellingen worden behaald. U leest het goed ... dat is dus nieuw beleid! Baanbrekend, een grote omslag, want volgens De Volkskrant ontving de top vorig jaar nog bonussen voor prestaties in 2008 die niet (helemaal) zijn geleverd. Oud-minister van Economische Zaken Hans Wijers, die het voorzitterschap van Shells beloningscommissie tot één van zijn bijbanen mag rekenen, zegt dat hij ‘gepaste terughoudendheid wil betrachten in de huidige economische omstandigheden.’ Wel zo fatsoenlijk, ook tegenover de boventallige collega’s.

Het duurt altijd even voordat de logge tanker is afgeremd en het roer kan worden omgegooid, want dit nieuwe beleid is nog niet helemaal doorgesijpeld in de organisatie. Zo geeft het bedrijf de vertrekkende bestuurder Linda Cook op de valreep nog even een vertrekbonus van ruim 5,5 miljoen euro mee. Niet omdat mevrouw Cook - de emancipatie is eindelijk doorgedrongen tot het graaigrage ‘old boys’-network - zulke fantastische zaken heeft neergezet, maar omdat haar bedrijfsonderdeel in de reorganisatiedrift ten onder is gegaan. Opgeheven, overbodig, en dus verdient deze Nina Brink van de oliehandel een passend afscheid. Gewoon volgens de Nederlandse kantonrechterformule, zo beweert een Shell-woordvoerder in De Telegraaf. Maar het is wel een beetje ongelukkig om dit bericht tegelijkertijd naar buiten te brengen met het nieuws dat duizend, tweeduizend, of zijn het nou drieduizend (?) collega’s, van miss Cook ook moeten vertrekken. Zij weten nog niet eens óf zij hun baan verliezen, laat staan dat zij weten op welke vertrekregeling zij mogen rekenen. Knappe hr manager die daar nog fatsoenlijk beloningsbeleid van weet te maken.

Gepost op 23 maart 2010 : 14:45
Permalink | Reacties (0)

01/28/2010

Staatszaken

Dat TNT Post straks ook niet langer het monopolie heeft om brieven tot 50 gram te versturen, is goed nieuws. Voor iedereen, behalve voor TNT Post. De angst zit er goed in nu het oude staatsbedrijf der P.T.T. echt de concurrentie moet aangaan met de boze buitenwereld. Nog niet zolang geleden kwam het bedrijf nog in het nieuws omdat het haar personeel voor de keuze stelde ´of 15% salaris inleveren of 11.000 van jullie vliegen eruit´. Knap staaltje hr-beleid overigens, over employer branding en het vergroten van werknemersbetrokkenheid gesproken. En nu TNT de strijd met de eigen postbodes verloren heeft, probeert het via de politiek het personeelsbeleid bij de concurrent te beïnvloeden.

De oude PTT-lobby strekt haar tentakels waarschijnlijk nog altijd tot diep in het Haagse uit. Anders krijg je het toch niet voor elkaar om kopstukken als Heemskerk (Economische Zaken) en Donner (Sociale Zaken) zo voor je karretje te spannen? Onder het mom van het streven naar ‘verantwoorde, sociale marktopening’ schuwen de beide politieke stromannen geen enkel machtsmiddel om de bedreigde monopolist te beschermen. Zo is als voorwaarde voor liberalisering van de postmarkt gesteld dat de ‘nieuwkomers’ een CAO moeten afsluiten waardoor binnen 3,5 jaar 80% van het personeel een 'gewone' arbeidsovereenkomst heeft (nu verdienen veel postbezorgers stukloon). De rechter heeft onlangs echter gezegd dat het kabinet Sandd en Selekt Mail niet via een Algemene Maatregel van Bestuur mag verplichten trapsgewijs meer mensen in vaste dienst te nemen. Donner en Heemskerk gaan hiertegen niet alleen in beroep, ze kondigen vast aan dit desnoods via een Koninklijk Besluit af te zullen dwingen. Als je niet gelijk kunt krijgen, moet je het maar nemen...

Het is de omgekeerde wereld. Juist in een tijd dat bedrijven zich realiseren dat een flinke flexibele schil naast een kern van vaste krachten voor de toekomst een verstandigere hr-strategie is, bepaalt de staat hoe de samenstelling van het personeelsbestand bij moderne postbedrijven eruit moet zien.

Gepost op 28 januari 2010 : 15:23
Permalink | Reacties (0)