Arthur Lubbers

Puinruimers

'Ik ben benieuwd wanneer die financiële crisis de reële economie gaat raken’ zei een collega een jaar geleden bij de lunch. Nogal naïef zult u denken. Ja, natuurlijk, maar bedenk wel dat ook IntermediairPW op dat moment nog bol stond van de verhalen over het aantrekken van schaars talent, binden en boeien, de opleving van de bonus en employer branding.  De hr-wereld lijkt de trendy thema’s al weer helemaal vergeten. Nu, een jaar later, draait alles om efficiency, kostenbesparing en personeelsreductie. Reorganisaties zijn eerder regel dan uitzondering.

Inmiddels zijn velen persoonlijk keihard geraakt door de crisis. Een greep uit de voorbeelden in mijn directe omgeving; een jonge architect voor wie geen werk meer was, een ervaren consultant van een hr-adviesbureau die in deze moeilijke markt te weinig omzet wist te scoren, de journalist wiens jaarcontract door een personeelsstop niet is verlengd, de arbo-dienstconsulent die na jaren trouwe dienst is wegbezuinigd... allemaal hebben zij hun eigen verhaal. De een heeft spijt als haren op z’n hoofd van de overstap naar die nieuwe werkgever, de ander beweert dat de noodgedwongen heroriëntatie haar wel goed uitkomt omdat zij toch al op zoek was naar een nieuwe uitdaging en weer een ander zit de reorganisatie thuis op de bank nog te verwerken. En toch hebben zij allemaal één ding gemeen: zij zijn hun baan kwijt. Elke p&o’er weet, of zou moeten weten, dat zij in meer of mindere mate een persoonlijke crisis moeten doorstaan om deze ongewilde breuk in hun carrière te boven te komen. Natuurlijk beleeft iedereen het anders, maar het cliché dat iemand een soort rouwproces doormaakt, gaat voor iedereen op als ik hun verhaal goed beluister. Wat ook in elk relaas terugkomt is ‘de manier waarop’ – tot in detail wordt verslag gedaan van wat door wie, op welk moment gezegd is. Dat bepaalt voor een groot deel de emotie waarmee de ontslagen werknemer worstelt. Bruut van het ene op het andere moment op straat worden gezet of een professionele benadering vanuit hr en persoonlijke begeleiding maakt een wereld van verschil.

Over deze cruciale rol van p&o hoorde ik tot voor kort weinig. Het was dan ook even wennen vorige week tijdens de jaarlijkse uitreiking van de Proffie – de vakprijs voor geïntegreerd hr-beleid . De een na de andere genomineerden verhaalde uitgebreid over hoe zij de reorganisatie binnen hun bedrijf hebben doorgevoerd. Zonder schroom, helder en duidelijk, gestaafd met harde cijfers over afvloeiingsregelingen en aantallen herplaatsingen. Natuurlijk, het klinkt allemaal minder sexy dan het opzetten van talent management programma’s of het zorgvuldig bouwen aan de employer brand, maar mensen ontslaan hoort nu eenmaal ook bij dit werk. Ook al is het puin ruimen, het moet wel gebeuren. En als je als hrm’er op een goede, humane manier een reorganisatie doorvoert, mag dat best als prestatie gezien worden. Mensen ontslaan is en blijft namelijk het moeilijkste, meest vervelende wat een p&o’er in zijn carrière moet doen. Maar misschien is het ook wel een van de belangrijkste taken. De manier waarop maakt veel goed, of kapot. Het bepaalt mede hoe lang die trouwe ex-medewerker thuis op de bank blijft zitten treuren of weer vooruit kan kijken en terugblikken op een misschien wel goede tijd bij zijn voormalige werkgever. Ook dat is employer branding.

Gepost op 14 oktober 2009 : 12:47
Permalink | Reacties (1)

Reacties

"Bruut van het ene op het andere moment op straat worden gezet of een professionele benadering vanuit hr en persoonlijke begeleiding maakt een wereld van verschil".

Waar ik wel benieuwd naar ben, is wat die professionele benadering vanuit HRM dan inhield.
Ik begreep dat KPN iedere medewerker 1000 euro voor opleiding (interne reacties: voor vertrek naar elders) verstrekt.

Léon Algra | 26 okt 2009 16:36:42

Plaats een reactie