Arthur Lubbers

Fatsoenlijke beloning

In februari kondigde Shell aan duizend arbeidsplaatsen te schrappen. Slecht nieuws, vorig jaar gingen ook al vijfduizend banen verloren, maar goed, het is blijkbaar nodig in deze barre tijden. Want je mag er toch van uitgaan dat dit een noodzakelijke weloverwogen strategische beslissing is? Daar begon ik echter oprecht aan te twijfelen toen Shell vorige week – exact een maand later – een toelichting gaf op de strategie voor de komende jaren: er moeten nog eens tweeduizend mensen het veld ruimen. Of die tweeduizend in plaats van, of bovenop die eerder aangekondigde duizend komen, is nog niet helemaal duidelijk, zo meldt het Volkskrant-bericht. Wat is hier aan de hand? Vorige maand een rekenfoutje gemaakt? Personeelsplanning toch niet helemaal op orde? Een divisietje over het hoofd gezien wellicht? Ach, duizend meer of minder. Waar gehakt wordt, vallen spaanders.

Shell hanteert de botte bijl, want er volgt meteen nog een rigoreuze maatregel: de bonussen voor de top worden voortaan alléén nog uitgekeerd als de vooraf afgesproken doelstellingen worden behaald. U leest het goed ... dat is dus nieuw beleid! Baanbrekend, een grote omslag, want volgens De Volkskrant ontving de top vorig jaar nog bonussen voor prestaties in 2008 die niet (helemaal) zijn geleverd. Oud-minister van Economische Zaken Hans Wijers, die het voorzitterschap van Shells beloningscommissie tot één van zijn bijbanen mag rekenen, zegt dat hij ‘gepaste terughoudendheid wil betrachten in de huidige economische omstandigheden.’ Wel zo fatsoenlijk, ook tegenover de boventallige collega’s.

Het duurt altijd even voordat de logge tanker is afgeremd en het roer kan worden omgegooid, want dit nieuwe beleid is nog niet helemaal doorgesijpeld in de organisatie. Zo geeft het bedrijf de vertrekkende bestuurder Linda Cook op de valreep nog even een vertrekbonus van ruim 5,5 miljoen euro mee. Niet omdat mevrouw Cook - de emancipatie is eindelijk doorgedrongen tot het graaigrage ‘old boys’-network - zulke fantastische zaken heeft neergezet, maar omdat haar bedrijfsonderdeel in de reorganisatiedrift ten onder is gegaan. Opgeheven, overbodig, en dus verdient deze Nina Brink van de oliehandel een passend afscheid. Gewoon volgens de Nederlandse kantonrechterformule, zo beweert een Shell-woordvoerder in De Telegraaf. Maar het is wel een beetje ongelukkig om dit bericht tegelijkertijd naar buiten te brengen met het nieuws dat duizend, tweeduizend, of zijn het nou drieduizend (?) collega’s, van miss Cook ook moeten vertrekken. Zij weten nog niet eens óf zij hun baan verliezen, laat staan dat zij weten op welke vertrekregeling zij mogen rekenen. Knappe hr manager die daar nog fatsoenlijk beloningsbeleid van weet te maken.

Gepost op 23 maart 2010 : 14:45
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie