Arthur Lubbers

Ambacht

 Mijn opa was gewoon groenteboer, ging met zijn hondenkar voor dag en dauw op pad en schoof ’s avonds moe maar voldaan aan voor de stampot. Niks work/life balance, parttime werken of schoolurencontract. Een zwaar leven, ja, maar toch ben ik daar altijd een beetje jaloers op geweest. Iedereen in het dorp wist wat Eilert Lubbers deed voor de kost. Opa had een echt beroep. ‘Je moet zorgen dat je een vak leert, jongen’, heeft mijn vader mij dan ook altijd voorgehouden. Er ging grote dreiging schuil achter dit ongevraagde advies - anders ben je niemand en zal je opgroeien voor galg en rad.

Gelukkig kun je tegenwoordig kiezen uit oneindig veel beroepen. Laatst verscheen er in een actualiteitenprogramma zelfs een heuse Bijzonder Hoogleraar Tabaksontmoediging voor de camera. 'Wat wil je later worden, jongen?’ ‘Nou, papa….’ En als je geen marketing manager business unit operations services, coördinator special projects of senior advisor sustainability of iets dergelijks wilt worden, dan bedenk je toch gewoon iets nieuws? Ik kijk niet meer op van een visitekaartje waarop staat vermeld dat degene met wie je spreekt zijn dagelijkse kostje bij elkaar scharrelt als inspirator, meditatie coach of verbetermanager. Nu we het er toch over hebben, spit die visitekaartjes voor de aardigheid eens door en turf hoe vaak het woord ‘manager’ en ‘consultant’ in de functietitel voorkomt. Iedereen managet tegenwoordig iedereen. Is het niet elkaar, dan zijn we wel processen aan het coördineren, projecten aan het uitrollen, iets aan het downsizen (of juist upgraden), zaken op de rit aan het zetten of slagen aan het maken. 'Wat heb jij vandaag gedaan, lieverd?'

P&o’ers gaan graag mee in de vaart der volkeren. Zij willen tegenwoordig business partners genoemd worden, want zij dienen de top van strategisch advies, leren de lijnmanager uitdagingen beter aan te vliegen, triggeren medewerkers en sturen de organisatie op kerncompetenties. Maar welk ‘vak’ oefenen zij hiermee nou precies uit? De regel ‘als je het niet aan je oma kunt uitleggen, klopt er iets niet’ die Paul Boselie mij aan de hand deed, biedt houvast. De professor HRM aan de Universiteit van Tilburg vertelde eens trots dat hij een boek had geschreven over strategisch hr-beleid, waarop zijn grootmoeder vroeg ‘waarom? wie koopt dat dan?‘ Ontnuchterend, maar ook zeer verhelderend.

Deze week is het de Week van het Ambacht, een goed moment voor bezinning. Demissionair staatssecretaris van Onderwijs Marja van Bijsterveldt vindt het in elk geval aanleiding om eens in de bres te springen voor de ‘echte’ beroepen. ‘Nederland zou er zonder ambachtslieden uitzien als een woestijn.’ Helemaal mee eens, maar ik vrees dat de sympathieke politica inmiddels een roepende in die woestijn is. De kaalslag in de ambachtelijke sector is al veel te lang gaande.

Uit de eerste en enige beroepentest die ik ooit nog als Havist heb gedaan rolde het advies ‘iets in de bosbouw’. Houthakker, een stoer en nobel beroep, daar kon ik mee thuiskomen. In het zweet des aanschijns zou ik mijn brood gaan verdienen. Maar probeer maar eens als houthakker in Nederland aan de bak te komen... Dus ben ik nu al tien jaar redacteur, journalist zo u wilt. Maar toen ik laatst aan iemand vertelde dat ik nieuwsberichten en artikelen schrijf voor een vakblad voor p&o’ers, kreeg ik reactie waar ik niet op had gerekend. ‘Oh, is dat een baan? Doe je dat dan de hele dag?’ - zeer ontnuchterend, kan ik u zeggen. Dacht ik eindelijk een beroep te hebben gevonden en mijn vader niet meer teleur te hoeven stellen.

Gepost op 22 april 2010 : 15:03
Permalink | Reacties (1)

Reacties

Tja, mooie hole frasen worden er bedacht voor nietszeggende functies/ beroepen. Misschien moeten we voor managers die downsizen ook maar gewoon weer de functietitel 'houthakker' introduceren. Dan is in ieder geval duidelijk waartoe zij er zijn. Zo kunnen we ook de andere nietszeggende functiebenamingen weer omtoveren naar een ambachtelijk beroep. Wie heeft meer ideeën?

Richard | 23 apr 2010 21:05:48

Plaats een reactie