Arthur Lubbers

Vouwfietsforens

 Het is weer even wennen. Na enkele jaren genieten van de luxe om te wonen en werken in dezelfde stad, ben ik plots weer toegetreden tot het leger forensen dat zich dagelijks met de trein van huis naar kantoor begeeft. Toegegeven, het ritje van Haarlem naar Amsterdam is bepaald geen wereldreis, maar toch. Direct herinner je je weer hoe het was, de ongewenste intimiteit van die grote kerel tegenover je die net iets te vaak tegen je knie aanschurkt, het oeverloze geroddel op de vroege ochtend over man, buurvrouw en baas tussen de gezellige collegaatjes ... ik kan het allemaal hebben.

Tot het moment dat vouwfietser instapt. U kent ze misschien wel, van die veel te blije, opgeruimde types die de trein nooit eens missen. Van die contactgestoorden die hun eerste thuis gesmeerde boterhammetje pindakaas lekker naast je gaan zitten opsmikkelen en met de dop van hun thermoskannetje koffie op je vers gestreken broek knoeien. En dat allemaal nadat ze net schaamteloos hun opvouwbare ijzeren ros pontificaal midden op het balkon hebben geparkeerd, met hun lelijke bouwpakket de tussendeuren blokkeren of het te smalle gangpad van de overvolle wagon nog onbegaanbaarder maken.

...En dan is het nu nog hoogzomer. Wat als het straks herfst is en de vouwfietsfanaat weer en wind trotseert voor zijn uitverkoren woon-werkverkeer. Dan denderen die treintirannen even enthousiast met hun druipende Zuidwester nog op de toch al klamme coupé binnen om daar hun Brompton te demonteren en zwetend, maar voldaan naast je neer te ploffen om zich vervolgens ten koste van jou te ontdoen van hun spetterende regenkleding…

Als de trein na een stief kwartiertje Centraal nadert, begint het hele ritueel van voor af aan. Als eerste opstaan, iedereen aan de kant, botsend en stotend moet het gevaarte liefst nog in het gangpad weer uit elkaar geklapt en opnieuw gemonteerd worden. Áls ze het onding al hebben ingeklapt. Dat scheelt weer tijd ten slotte, kunnen ze op het drukke perron met één voet op het pedaal alvast de eerste meters afleggen op hun pigmeeëntweewieler, de enkels van medereizigers niet ontzienend. Want de vouwfietsforens heeft maar één missie: een zo vlekkeloos mogelijke trip van deur tot deur, in stipt 53 minuten. Veel sneller dan aanschuiven in de file, én veel relaxter, want die gestreste automobilisten met hun asociale rijgedrag, die kom je in de trein niet tegen.

Gepost op 7 juli 2010 : 16:30
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie