Arthur Lubbers

Facebook-verbod

 Angela Merkel heeft een wetsvoorstel ingediend die werkgevers moet gaan verbieden Facebook te raadplegen bij het screenen van een sollicitatiekandidaat. Door al die social media vervagen de grenzen tussen werk en privé en daar moet paal en perk aan worden gesteld. De privacy van de burger moet worden beschermd! Ook in de digitale wereld.

Klinkt logisch, maar als je er iets langer over nadenkt deugt er natuurlijk niets van. Ten eerste, hoe gaat de Duitse overheid naleving van zo’n wet controleren? Wordt het surfgedrag van de kwaadwillende recruiter geregistreerd en doorgespeeld aan de staat? Of doen die Grünen af en toe onverwachts een inval bij een nietsvermoedende p&o’er die stiekem een kandidaat online bespioneert? 'Aha, een heterdaadje' – 'Hände hoch, Sie sind verhaftet!'

Maar nog afgezien van dit praktische probleem, waarom zo’n wet? Dat anno 2010 dankzij social media grenzen tussen privé en werk vervagen, is juist prima. De moderne werknemer wil die strikte scheiding tussen thuis en kantoor ook helemaal niet meer. Die onderhandelt het ene moment met een klant aan de lijn om even later met diezelfde iPhone zijn volgers te twitteren dat zijn trein moet stoppen voor een koe op de rails. Die zit ’s avonds met haar laptop op schoot spreadsheets door te nemen en stuurt tussendoor een mailtje aan haar moeder en ouwehoert op de vriendensite over het feestje van het afgelopen weekend. En die verwacht van een werkgever dus ook de ruimte om werk en privé écht te combineren. Helaas, de sympathieke bondskanselier heeft het niet helemaal begrepen.

Het plan van Merkel deed mij denken aan de Kersttoespraak van onze Koningin. Herinnert u zich deze nog? Beatrix – de enige Nederlander die nog telegrammen verstuurt - uitte tijdens de donkere dagen haar zorgen over het toenemende gebruik van moderne communicatiemiddelen. ‘Met virtuele ontmoetingen ... worden afstanden juist vergroot’, sprak zij plechtig. Zij beseft blijkbaar niet dat kleuters skypend warme contacten onderhouden met hun opa en oma vijfhonderd kilometer verderop, dat achtjarigen al msn-end de hele dag door intensief met elkaar communiceren, dat gelijkgestemden dagelijks leuke (t)weetjes met elkaar delen. Jammer, het gaat allemaal aan onze vorstin voorbij.

Nog één voorbeeld, iets langer geleden. De toenmalige minister-president Wim Kok, op werkbezoek op een school, woont een computerles bij. Vastberaden neemt hij plaats achter een van de pc’s. Op het moment dat een van de schoolkinderen de premier vraagt om met de cursor naar boven te gaan, tilt onze eerste minister de muis van het bureau en houdt het ding met vaste hand in de lucht. ‘Ooh, moet dat niet zo?’

Hilarisch ja, maar tegelijkertijd ook wel zorgelijk. Deze wettenmakers beslissen wel over zaken waar  gewone mensen in hun werk/privé-leven mee te maken hebben. Zoals de Duitse p&o’ers. Zíjn er eindelijk recruiters die een beetje handig zijn met de computer – want wees eerlijk, hr-mensen zijn over het algemeen geen voorlopers op digitaal vlak – en dan steken de ouderwetse leiders er een stokje voor. Eén troost, gelukkig zijn zelfs de machtigste mensen niet in staat gebleken de vooruitgang tegen te houden.

Gepost op 30 augustus 2010 : 12:29
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie