Arthur Lubbers

« Effe overleggen | Hoofdmenu | Zelfstandig werken »

Anticyclisch

 

Als redacteur van het vakblad IntermediairPW mag ik sinds enkele jaren over uw vak schrijven, en dat doe ik met heel veel plezier. Want het moet gezegd ‘u heeft een mooi beroep.’ Maar er is één ding – en dat moet mij echt van het hart - u praat namelijk een beetje raar.

Ik heb het jargon inmiddels wel aardig  onder de knie, maar het blijft wen
nen. Voor mij is en blijft de taak van personeelszaken ‘de juiste mensen op de juiste plek krijgen’, maar zo klinkt het niet hr-taal. Zorgen dat medewerkers hun werk kunnen doen? Da’s veel te plat voor de gemiddelde hrm’er. Die ontwikkelt liever instrumenten, zet in op talent management, faciliteert de werkvloer en stuurt op competentiegericht gedrag. En kijken of mensen hun werk goed doen, heet in uw jargon bijvoorbeeld ‘het realiseren van outputoptimalisatie’ en dat laat u liever over aan de lijn terwijl u zelf een stukje performance management integraal zit door te voeren. 

Communiceren is door hr-mensen bijna tot kunst verheven. Even in een mailtje zetten wat er moet gebeuren, doet u al lang niet meer. U stuurt doelstellingen de organisatie in, zet processen op de rit of triggert het lijnmanagement. Een vervelende boodschap aan collega’s brengen? Kwestie van de zaken goed aanvliegen, vroegtijdig tackelen en slim insteken. En een beetje op de centen letten doet u door gewoon ‘een stukje out of pocket kosten te reduceren.’

Nee, u schroomt niet grote woorden te gebruiken en steekt uw ambitie niet onder stoelen of banken. De hr directeur die op zondagmiddag besluit het vanaf morgen anders aan te pakken, doorbreekt meteen een paradigma. Jullie strooien met leadership development programma’s, doen aan employer branding en voeren een organizational excellence-strategy’s. En na vandaag gaat u ook nog eens anticyclisch investeren in human capital.

En met dat laatste heb ik toevallig sinds kort enige ervaring die ik graag met u deel. Als gezegd, ik ben een wielerrecreant. U kent ze wel, van die mannen die op zondagochtend samen met andere jonge pappa’s – beter gezegd oudere vaders van kleine kinderen – door de polder fietsen in van die rare felgekleurde outfitjes. Lekker, niks aan de hand, zorgeloos zonnetje in de rug, totdat een van de licht kalende, enigszins uitbuikende veertig-plussers op een onbewaakt ogenblik opeens over Alpe d’Huez begint. Vanaf dat moment is er geen ontkomen meer aan. De vroegtijdige midlife-crisis moet en zal gezamenlijk bedwongen worden.

In het begin sputter je natuurlijk nog tegen, maar voor je het weet rij je met z’n vieren 1200 km, racefietsen achterop de auto, naar die bewuste berg. En ik moet u zeggen: het is wat mij betreft anticyclisch investeren in optima forma; glashard ontkennen dat je geen 26 meer bent en  tegen beter weten in willen bewijzen dat je heus nog wel de wereld aankan. Niets lijkt tegennatuurlijker dan bij een berg op fietsen. Wie mij op mijn wankele momenten ziet spartelen kan dit beamen. In mijn heroïsche verslag voor het thuisfront heb ik overigens het gedeelte waarin veel te frisse, net iets te enthousiast ‘bonjour’-groetende renners mij voorbij snelden maar achterwege gelaten.

Tijdens de tocht kwam de vergelijking met hr in crisistijd bij mij op. Zwetend en zwoegend kom je langzaam, meter voor meter, vooruit. Elke rots, elke boom die je passeert is een bereikt subdoel. Alleen met geduld en doorzettingsvermogen en denkend aan de finish kom je boven. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hrm’er, die continu het uiteindelijke doel van al die competentiemanagement- en ontwikkelprogramma’s voor ogen moet houden.

Eenmaal de top bereikt is het even genieten, maar voordat je het weet zit je in de veel te snelle afdaling en raas je af en toe gevaarlijk dicht langs het ravijn. Elke meter die je in de beklimming zwaar hebt moeten bevechten, geef je binnen milliseconden weer prijs. Alsof het allemaal voor niets is geweest. Dat moet ongeveer het gevoel zijn dat een hrm’er heeft sinds het uitbreken van de crisis. In no time zie je al dat zorgvuldig opgebouwde werk, al die prachtige, creatieve binden en boeien-plannen afbrokkelen. Alsof het allemaal voor niets is geweest.

De vraag van mijn 4-jarige zoontje ‘waarom ga jij de berg opfietsen, pappa?’ kon ik bij vertrek uit Haarlem niet beantwoorden. Bij thuiskomst wist ik het: omdat je naar boven wilt als je beneden bent, omdat je wilt bewegen als je stil hebt gestaan, omdat je opstaat als je bent gevallen. Ik weet dat het in hr-jargon anders klinkt, maar uiteindelijk is anticyclisch investeren voor u toch ook niet heel veel anders dan omhoog klauteren om zo snel mogelijk uit de dal te komen. Voor mij was dit tripje wel weer genoeg anticyclisch investeren in mijzelf voor één jaar – ik stel mijn doelen niet te hoog - maar u bent er nog niet. U zit hier om u voor te bereiden op uw klim. Ik hoop dat u iets minder kapot de top bereikt dan ik. Hoe dan ook, ik ben benieuwd naar úw ervaringen. En die mag u best in uw eigen woorden vertellen.

 gesproken column tijdens HR Innovators 2010, 12 oktober, Maarssen

Gepost op 13 oktober 2010 : 13:53
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: