Arthur Lubbers

Gelukkig niet

 ‘Geluk op het werk creëer je door te boeien én te binden’ - ik krijg acuut overal jeuk en uitslag als ik zoiets lees. Maar blijkbaar roept dit proza niet bij iedereeen dezelfde reactie op; 50.000 mensen hebben het boek De Geluksfabriek inmiddels gekocht. Ik niet. Ik heb het niet gelezen en ik wil het ook helemaal niet lezen. De bestseller bevat ongetwijfeld interessante tips en trucs voor de ‘binden en boeien’-adepten, maar dat is het nou juist. Ik geloof daar helemaal niet in. Bedrijven zijn er niet om medewerkers gelukkig te maken en te ontwikkelen. Zij hoeven alleen maar hun mensen zo goed mogelijk in te zetten voor het bedrijfsbelang. Geld verdienen, winst maken. That’s it!

Valt het u niet op dat sinds de crisis al die ontwikkelprogramma’s en binden & boeienactiviteiten waar hr voorheen de mond zo vol van had, van het ene op het andere moment in de ijskast zijn gezet? Laten we eerlijk zijn, hr heeft nu de handen vol aan het op een goede (en vooral zo goedkoop mogelijke) manier afscheid nemen van medewerkers.

En ook daarbij wordt een groot deel van de verantwoordelijkheid voor het geluk van de werknemer bij de werkgever gelegd. Lange van werk-naar-werktrajecten, dure arbeidsbemiddeling en forse budgetten voor outplacement in het sociaal plan. Slaan we niet een beetje door? Zijn medewerkers gewoon ook zelf verantwoordelijk? Als je na vijftien  jaar vastroesten in een en dezelfde functie op straat wordt gezet, is dat sneu. Een bedrag voor outplacement – naast een ontslagvergoeding – is in zo’n geval terecht. Kwestie van goed werkgeverschap. Want de kansen op de arbeidsmarkt zullen voor die ex-werknemer zeer gering zijn. Maar is dat puur en alleen de ‘schuld’ van de werkgever? Of had die medewerker ook eerder zelf iets kunnen ondernemen om zijn eigen arbeidsmobiliteit te vergroten?

Geluk komt niet uit een machine of een fabriek. Geluk is namelijk geen product. Geluk kun je alleen maar vinden. Of niet.  Meestal zit het in een klein hoekje. En als je het niet zelf zoekt, vind je het nooit.  

Gepost op 3 februari 2011 : 15:03
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie