Arthur Lubbers

« Taboe doorbreken | Hoofdmenu | Verwende babyboomers »

Dooddoeners

Het heeft mijn aandacht… ik begrijp wat je zegt… goed dat je het aankaart… dooddoeners die inmiddels tot het standaard managersjargon behoren.
In de tijd dat nog wel rijkelijk werd gestrooid met dure communicatietrainingen hebben ze het allemaal geleerd. Sommigen beheersen de vaktaal van de leidinggevende tot in de puntjes. Zij tackelen dagelijks thema’s, nemen zaken mee naar een volgende vergadering, tillen iets over het huidige kwartaal heen – en er gebeurt niets.
Maar de tijd tikt door en niet in hun voordeel. Want hoe knap het ook lijkt om met een kleine kwinkslag ongewenste kritiek of eigen initiatief in de kiem te smoren, vroeg of laat keert het zich tegen de manager. Een medewerker die zich twee keer met een kluitje in het riet heeft laten sturen, laat het de derde keer wel uit zijn hoofd.
Maar op steun bij de uitvoering van zijn eigen ideeën en plannen hoeft de manager dan ook niet meer te rekenen. Naar wie niet luistert zal ook niet geluisterd worden. Is na twee, drie maanden nog steeds niets waargemaakt van al die vage toezeggingen, dan heeft de manager zijn krediet echt wel verspeeld.

En hoe vaak heeft een kersverse manager of hr- adviseur op zijn eerste dag al beloofd graag een paar dagen mee te willen lopen op de werkvloer? - en hoe vaak heeft hij of zij dat ook daadwerkelijk gedaan?
Moraal van het verhaal: doe wat je belooft en beloof vooral niet teveel. Als een medewerker vraagt om loonsverhoging, hou hem of haar dan niet een half jaar in het ongewisse. Zeg ja of nee, en leg dat uit. Hetzelfde geldt voor het wel of niet mogen volgen van een opleiding. Als er op dit moment eigenlijk geen budget voor is, zeg dan dat er op dit moment eigenlijk geen budget voor is. Grote kans dat die eerlijkheid beloond wordt met dezelfde eerlijkheid. Weet iedereen waar hij of zij aan toe is en wat je aan elkaar hebt. 

Gepost op 20 juli 2011 : 15:43
Permalink | Reacties (2)

Reacties

Leuk stukje Arthur en helaas herkenbaar van vele anekdotes uit de praktijk. Deze ochtend zat nog een hipo (een getalenteerd jong persoon om het jargon gelijk te vertalen) in een coachgesprek met mij om zijn vaste voornemen om op korte termijn te vertrekken concreet vorm te gaan geven.

Hij wil vooral weg uit de organisatie waar beloftes niet nagekomen worden en zijn manager niet in staat blijkt hem te inspireren. Hij heeft zelf aangekaart gemanaged te willen worden door een andere manager, hij heeft aangeboden opleiding in zijn eigen tijd te gaan doen. En hij heeft... enfin geen gehoor gevonden.

Ik voorzie nieuw leven na zoveel dooddoeners. Op http://www.marcotieleman.nl blog ik er volgende week over!

Marco Tieleman | 3 aug 2011 15:32:54

Zo belangrijk: Zeg wat je doet en doe wat je zegt!

Els Dobber | 3 aug 2011 15:57:25

Plaats een reactie

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: