Harald Roelofs

08/25/2011

De gunfactor

Op een seminar voor HR professionals zie ik een man met ‘ZZP’ op zijn badge. Al snel valt hij op door zijn negatieve vraagstelling vanuit het publiek. Hij lijkt er niet op uit om constructief te discussiëren, maar om de spreker onderuit te halen. Hij slaagt daar overigens niet in. Met een verongelijkt gezicht en gekleed in een slobbertrui staat hij vervolgens op de borrel. Hij is zeker niet bang om mensen aan te spreken. Hij mengt zich in een gesprek, gooit meteen zijn kaartje op tafel, zegt dat hij ZZP’er is en poneert alvast zijn weinig subtiele mening over het gespreksonderwerp. Je ziet aan de non verbale communicatie van de gesprekspartners dat een en ander niet bijzonder op prijs wordt gesteld. De man in kwestie lijkt het niet door te hebben. Zelfs niet als zijn gesprekspartners afhaken en ‘even een drankje gaan halen’. Een andere aanwezige ZZP’er heeft meer succes. Ook zij spreekt mensen makkelijk aan. Maar ze houdt haar visitekaartje nog even in de tas. Ze vraagt haar gesprekspartners oprecht geïnteresseerd wat ze doen en of ze ook vinden dat het zo’n goed georganiseerde bijeenkomst is. Een positieve insteek dus. Nadat ze een tijdje geluisterd heeft naar haar tafelpartners weet ze al wat over de organisaties waar ze werken en wat daar speelt. Daar kan ze op inspelen als ze vertelt dat ze ZZP’er is, zonder meteen een verkooppraatje te houden. Maar ze gaat wel met visitekaartjes naar huis om nog eens contact op te nemen. Zij begrijpt dat je eerst vertrouwen moet bouwen door een goed gesprek en dan pas kan verkopen. Ze heeft een heel positieve indruk achtergelaten. Want ze weet: je kunt nog zo goed zijn in je werk, je opdracht moet je ook wel gegund worden. Zie ook dit artikel

Gepost door Harald Roelofs op 25 augustus 2011 : 21:54

Permalink | Reacties (3)

08/07/2011

Vakantie

De regering heeft het opsparen van vakantiedagen beperkt en dat is een goede zaak. Nou ben ik zelf nog geen lichtend voorbeeld wat dat betreft want mijn opgespaarde vakantiedagen zijn nog talrijk. Maar de werkende mens heeft een aantal aaneengesloten weken per jaar nodig om eens tijd voor zichzelf te nemen en zich een aantal vragen te stellen. In het dagelijkse leven maken we daar immers weinig tijd voor of je moet op meditatieles zitten en iedere week letterlijk even stil staan. Maar het merendeel jakkert gewoon iedere dag door. Opstaan, werken, sporten, sociale verplichtingen, et cetera. En als je ook nog een gezin hebt, is dat eigenlijk een extra bedrijf dat je moet runnen. Geen tijd om eens bij je zelf naar binnen te gaan en je een aantal dingen af te vragen: zit ik op de goede weg? Doe ik werk dat me energie geeft of word ik er alleen maar moe  en gefrustreerd van? Wat zijn eigenlijk mijn doelen? 

Vakantie is een goede gelegenheid om eens wel stil te staan bij die vragen. Een weekje is dan niet genoeg. Het kost al een paar dagen om volledig los te komen van je dagelijkse werkbeslommeringen. Laat dan je werk volledig los. Geniet van strand, natuur, architectuur , cultuur of wat je ook hebt opgezocht voor je vakantie. Na een dag of wat is je hoofd leeg en juist dan komen vanzelf dingen in je op: nieuwe ideeën, een algeheel gevoel over je huidige leven en werk, oplossingen voor problemen die spelen en je gaat vanzelf weer nadenken wat je nu eigenlijk leuk en belangrijk vindt. Soms kom je dan tot de conclusie dat je je werk op een andere manier wilt doen. Of je komt er achter dat je eigenlijk een andere baan wilt of zelfs heel ander werk wilt doen. Vervolgens is het een kwestie van durven doen. Het lef hebben een nieuwe weg te behandelen. Bedenk dat mensen meestal spijt hebben van wat ze niet gedaan hebben. Zelden van wat ze wel gedaan hebben.

Als P&O’er hoef je (in elk geval aanvankelijk) geen diepe gesprekken te voeren om zo’n proces in gang te zetten. Stimuleer managers lange vakanties te nemen en vraag hen om de mensen uit hun teams hetzelfde te doen. Want voor je organisatie wil je alleen mensen die  hun werk met veel plezier doen en daar energie van krijgen. Want die mensen zijn het meest productief. En natuurlijk geldt mijn advies ook voor uzelf als p&o’ er. Ga lekker lang op vakantie, geniet en kom tot u zelf en uw drijfveren. Ik ga in elk geval nu lekker lang op vakantie. Mij ziet of hoort u even niet; ik ga naar Dahab, aan de Egyptische kust: Lekker lezen op het strand en in de tuin van de vakantiewoning, zwemmen in zee, snorkelen, duiken en yogalessen volgen. Als ik dan niet tot mezelf kom... 

 

Gepost door Harald Roelofs op 7 augustus 2011 : 14:04

Permalink | Reacties (1)

07/05/2011

Partner of de beste vriend(in)

In deze tijden van bezuinigingen worden partners van medewerkers steeds minder vaak uitgenodigd voor personeelsfeesten.  En ja, uiteraard wordt het een duurder verhaal als de geliefde mag meekomen. Volgens velen is dat een zinloze investering, maar dat is een grote misvatting. Het feit dat de partner aanwezig is op het bedrijfsuitje is misschien nog wel een belangrijkere investering dan de aanwezigheid van de medewerker zelf. Zakelijke beslissingen worden immers ook thuis besproken, dus de partner heeft zonder meer invloed. Betrek de partner zoveel mogelijk. Dat maakt ze geïnteresseerd in uw organisatie en daardoor zien ze het eerder door de vingers als man- of vrouwlief weer eens moet overwerken. En zo is het bedrijfsfeest tegelijkertijd een avondje uit voor allebei, zonder dat iemand weer eens thuis zit te wachten. Bedenk ook dat geliefden vaak vanuit hun eigen expertise een waardevolle input leveren in het werk van hun partner. Dat geldt overigens eveneens voor de beste vriend(in) van medewerkers die vrijgezel zijn. Communiceer dan ook duidelijk dat ook vrijgezelle medewerkers iemand mee mogen nemen. Een betrokken partner of speciale vriend kan de productiviteit en de ideeënstroom van de medewerker vergroten. Dat is best een investering waard.

Gepost op 5 juli 2011 : 10:28
Permalink | Reacties (0)

06/17/2011

HR Salon, eHRM en vakantiebriefjes

De sfeer zit er goed in tijdens de tweede HR Salon, dit keer bij Raet in Amsersfoort. Tijdens de presentaties en workshops wordt er af en toe meewarig teruggekeken naar het pre-EHRM tijdperk. 'Aan een vakantiebriefje of een declaratie werd vroeger heel wat tijd besteed door verschillende medewerkers. Handtekening hier, stempel daar, kopietjes maken, drie kopieën in verschillende mapjes, nog een handtekening van de eindverantwoordelijke. Dan nog een keer via interne post naar de afdeling die het verder afwikkelt.' Er wordt gelachen in de zaal. Maar één persoon kijkt een beetje beteuterd, valt me op. Er kan nog geen glimlach van af. Als er vervolgens wordt gepraat over de eindeloze mogelijkheden van EHRM en dat bij de verdere uitrol van steeds meer gebruikt gemaakt kan worden van smartphones en tablets, blijft het gezicht van de man op half zeven staan.

Tijdens het lopend buffet besluit ik een praatje met hem te maken. Al vrij snel doet hij zijn beklag tegen mij. 'Ja, ik realiseer me wel dat EHRM veel tijd bespaart en dat alle processen niet veel makkelijker en efficiënter uitgevoerd kunnen worden. Ja, ik weet ook dat je heel snel inzicht kunt hebben in alle relevante cijfers voor HRM. Maar EHRM gaat gepaard met een zekere verkilling,' zegt de man vol overtuiging. 'Vroeger kwamen er regelmatig mensen binnen met vakantiebriefjes en was het gezellig. Mensen maakten een praatje. Nu alles geautomatiseerd is, zie je niemand meer.'

Ik ben vervolgens even stil en herinner me dat ik dergelijke klachten eerder heb gehoord. Toch ben ik het volledig met hem oneens. Ja, het is inderdaad waar dat je op deze manier waarschijnlijk minder mensen ziet. Maar je hebt daar ook je eigen verantwoordelijkheid in. Proactiviteit is het sleutelwoord hier. Als er niemand meer komt om vakantiebriefjes in te leveren, organiseer je zelf contactmomenten met medewerkers. Mogelijkheden te over om mensen op je HR-afdeling uit te nodigen. Of beter nog; ga zelf op pad en bezoek de afdelingen die in je portefeuille zitten. Ik weet niet of mijn gesprekspartner het erg waardeert dat ik het balletje bij hem zelf terugleg. Hij gaat snel weer weg onder het mom van 'ik ga nog even wat opscheppen'.

Nieuwe digitale ontwikkelingen zijn prachtig, maar het betekent ook dat je moet nadenken hoe je bepaalde dingen nu gaat organiseren. Dus ook je contacten. Dat geldt eveneens voor digitale ontwikkelingen in de privésfeer zoals Facebook en MSN. Dan zeg je ook niet: ik ga geen mensen meer opzoeken omdat ik ze nu digitaal kan spreken. Dat is tenminste te hopen, want digitaal contact kan nooit persoonlijk contact vervangen. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor het inrichten zijn sociale leven; zowel privé als op het werk.

Gepost op 17 juni 2011 : 14:44
Permalink | Reacties (0)

06/06/2011

Radio

Vandaag loop ik in de stad en zie op afstand een oud-collega van een van mijn eerste banen. Lang geleden. Zal ik naar haar toe lopen en haar aanspreken of niet? Ik besluit het niet te doen, want ik besef dat mijn herinneringen aan haar overwegend negatief zijn. Het eerste herinneringswoord dat in me opkomt is ‘radio’. En daar hebben we meteen de grootste ergernis van kantoortuinen bij de hoorns gevat. Want ik hoor het veel vaker om me heen. De radio die aanstaat op de werkvloer tot ergernis van velen. De uitvinding van de koptelefoon ten spijt...

Ik herinner me bijna letterlijk een naargeestige discussie van minstens vijftien jaar geleden die ik met haar voerde op de redactie waar ik toen werkte.. Ik: ‘Kan die radio alsjeblieft wat zachter of eigenlijk gewoon uit?’ Zij raakt de volumeknop aan en met veel fantasie lijken er iets minder decibels uit de radio te komen. Ik: ‘Ja, daar heb ik niks aan, ik hoor het nog steeds.’ Zij zet hem nog ietsje zachter. Zo zacht dat ik hem wel hoor, maar net niet genoeg om van de muziek te ‘genieten’. Het is alleen nog maar een irritante brei van  en blatende dj’s tussendoor. ‘Waarom kan ie niet gewoon uit?’, probeer ik nog. Haar reactie: ‘Nee, dat kan niet. Want ik haal hier nieuwtjes uit voor de redactie.’ Hoe je nieuwtjes haalt uit radio 3 (tegenwoordig 3FM) is me nog steeds een raadsel, maar ik gooi de discussie over een andere boeg.  ‘Waarom zet je niet gewoon een koptelefoon op?’, vraag ik. Ik krijg als antwoord: ‘Dan hoor ik jullie niet meer’. Het verdere verloop van de discussie is niet relevant, slechts irritant. Ik verbaas me slechts dat ik me die discussie zo goed kan herinneren als ik haar vandaag in de stad meen te herkennen.  Waar het om gaat is dat radio op de werkvloer afleidt, irriteert, creativiteit doodt en ten koste gaat van de creativiteit. Als HR regels opstelt voor het gebruik van internet, sociale media, wat wel en niet mag op de werkvloer...; vergeet vooral niet het radiogebruik te reguleren. Als er duidelijke regels zijn, kan er nooit discussie zijn op de werkvloer...

 

 

 

Gepost op 6 juni 2011 : 09:37
Permalink | Reacties (0)

05/28/2011

In de schaduw

Op mijn vrije dag besluit ik een zakelijke relatie te bezoeken waar ik in mijn vorige baan regelmatig contact mee had. Ik ben in de buurt en na twee sms-jes over en weer loop ik het bewuste kantoor binnen waar mijn oude kennis nog steeds zijn reclamebureau leidt. De sfeer voelt direct totaal anders dan in 2006. Nadat ik heb geconstateerd dat bijna alle mensen van toen er nog steeds werken, merk ik dat ze vrolijker en energieker zijn dan dat ik ze destijds ooit heb meegemaakt. Als ik aanschuif bij de lunch, zie ik vervolgens dat er in een gezellige sfeer enorm veel interessante ideeën worden besproken. Iedereen heeft een enorme creatieve input. Ook dat is nieuw voor me hier. Want vroeger was er maar één dame, Angela*, die eigenlijk als enige haar ideeën etaleerde. En die ideeën werden doorgaans zonder weerwoord uitgevoerd. Als iemand anders de euvele moed had creatieve input te leveren, veegde Angela deze doorgaans onmiddellijk en zonder pardon van tafel. Niemand corrigeerde haar daar in. Ook de baas niet, want Angela was briljant. Haar ideeën waren per definitie geniaal en als zij een idee van een ander niet zag zitten, kon het dus ook niks zijn. 

Tijdens de lunch vraag ik: ‘Waar is Angela?’ Ik krijg het volgende antwoord: ‘Angela is een half jaar geleden naar een concurrent gegaan. We dachten dat we haar vreselijk zouden missen en dat het bureau hier zo ongeveer zou instorten, maar het tegendeel blijkt waar. Ondanks de economische crisis gaat het beter dan ooit met de business. Iedereen functioneert hier als nooit tevoren. Eindelijk durven we onze eigen ideeën weer te spuien en we krijgen zelfvertrouwen van het grote succes dat we ermee hebben. Geen dominante diva’s meer op dit kantoor’, zo luidt de conclusie. Angela domineerde het hele kantoor en ze was niet eens de manager. 

Soms krijgt een medewerkers veel complimenten voor het werk en gaat zich vervolgens gedragen als überdiva, waardoor collega’s geen kans meer krijgen. Het kan hier gaan om een leidinggevende of een gewone medewerker. In ieder geval moet p&o een flinke vinger aan de pols houden om een dergelijke situatie te herkennen en actie te ondernemen. Maar het is de moeite waard. Want in de schaduw van een grote boom kan niks groeien... 

* De naam Angela is gefingeerd.

 

Gepost op 28 mei 2011 : 22:03
Permalink | Reacties (0)

05/24/2011

Paarlen voor de zwijnen

Al  tijdens de eerste les van de vijfdaagse training maakt een irritatie zich van mij meester als mijn buurman zit te sms-en tijdens de les. ‘Doe dat even lekker in de pauze’, denk ik dan. Ik erger me opnieuw als hij na de pauze ook vijf minuten te laat binnenkomt.  De pauze duurde een uur, dus dan heb je tijd genoeg, lijkt me. Op de laatste dag van de training bereikt mijn ergernis het kookpunt. Want de docent voelt mijn buurman aan de tand. Wat heeft hij opgestoken tijdens de cursus? Heeft hij zijn aantekeningen nog wel eens doorgenomen? De cursusmap gelezen? Of denkt  hij dat hij niets hoefde te doen omdat er geen afsluitende schriftelijke toets is? Het laatste blijkt het geval. Hij heeft nauwelijks iets geleerd. De docent zet hem voor schut ten over staan van iedereen. En terecht. Want hier heeft een werkgever duizenden euro’s geïnvesteerd in een uitstekende opleiding voor deze medewerker , maar hij heeft er met de pet naar gegooid. Maar ook de P&O adviseur van deze cursist heeft hier een fout gemaakt. Hij had beter moeten nagaan of de medewerker überhaupt wel gemotiveerd was voor deze training. Een motivatiecheck is essentieel, want anders kan de investering weggegooid geld zijn. Vraag eventueel om een symbolische eigen bijdrage van de werknemer, zodat hij een klein bedrag zelf investeert. Of dat hij één van de vijf cursusdagen moet opnemen als vrije dag. Er zijn vele manieren om te voorkomen dat je met een prachtige opleiding paarlen voor de zwijnen gooit.

Gepost op 24 mei 2011 : 11:35
Permalink | Reacties (1)

04/21/2011

Bijsturen

Wanneer er een nieuwe ceo in een organisatie wordt benoemd, is de rol van HR beperkt tot een procedurele. Hein Knaapen, HR directeur van KPN, vindt dat jammer maar begrijpt dat wel. Hij zegt: ‘Je moet je wel realiseren dat het dan gaat om de baas van een HR-directeur. Het is nou eenmaal zo dat je zelden of nooit een hoofdrol speelt in de benoeming van je baas. Als als er genoeg people-deskundigheid bij de Raad van commissarissen zit, hoeft dat geen probleem te zijn.’ Zie artikel leiderschap. Knaapen heeft gelijk. Maar als de rol van HR bij opvolging beperkt is, is wat mij betreft HR des te belangrijker als het gaat om de begeleiding en bijsturing van de hoogste baas. Het geeft te denken dat uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat slechts ongeveer een vijfde van de werknemers hun ceo volledig gelooft als hij iets vertelt. Als het gaat om geloofwaardigheid en het creëren van draagvlak valt er dus nog wel het een en ander te verbeteren bij ceo’s. Echte leiders zijn schaars. Een geboren leider is authentiek, weet mensen in beweging te brengen en durft mensen om zich heen te verzamelen die beter zijn dan hij. De medewerkers houden van hem of haar. En als het slecht gaat, is de zakelijk leider bereid zelf mee te bloeden en te zeggen: ‘Ook ik lever salaris in’.  Een en ander is slechts weinigen gegeven. Daar waar het niet lukt, moet HR niet bang zijn om op het hoogste niveau bij te sturen. Ook, en misschien wel vooral, als het gaat om een door succes gecorrumpeerde leider die door al zijn successen geen kritiek meer accepteert. Juist dan kan HR durf tonen en de leider een spiegel voorhouden.

Gepost op 21 april 2011 : 11:33
Permalink | Reacties (0)

03/22/2011

'Ziek'

Situatie: in de supermarkt bij de kassa sta ik in een lange wachtrij. Twee dames voor mij keuvelen gezellig over een verjaardagsfeestje van morgen:  ‘Oh,  ik moet nog zoveel doen aan de voorbereiding. Ik heb er spijt van dat ik iedereen heb gezegd dat ik zelf een buffet zou maken.’ De reactie van haar vriendin luidt, niet gehinderd door enige gêne: ‘Oh maar dan help ik je wel. Meld ik me gewoon ziek morgen. De griep heerst immers, haha.  En dan plak ik er nog twee dagjes  “ziekte” achteraan.  Help ik je ook nog mee opruimen de dag na je feest.’
 Later in de auto hoor ik een commercial op BNR van een organisatie die bedrijfsfraude bestrijdt. Er wordt gesproken over gestolen laptops of erger nog… een heel pallet.  Een valse ziekmelding is echter ook bedrijfsfraude die flink in de kosten kan lopen. Zonder een groot wantrouwen naar je werknemers uit te stralen is het van belang een scherp ziekmeldingsprotocol op te stellen waarbij er wat barrières genomen moeten worden voordat de medewerker zich officieel heeft ziek gemeld. Zo dienen geen e-mails, laat staan sms-jes geaccepteerd te worden als ziekmelding. Het is altijd moeilijker om te liegen aan de telefoon dan dat je je kunt verschuilen achter een sms of mail. Een ziekmelding behoort telefonisch gedaan te worden bij zowel de leidinggevende in de lijn als bij HR. In het ziekteprotocol, dat uiteraard bij alle medewerkers goed bekend behoort te zijn, kan ook een standaard thuiscontrole van een arbo-arts worden opgenomen na een aantal dagen ziekte. Als de zieke dan thuisbezoek krijgt, ziet hij het niet als motie van wantrouwen, maar als standaardmaatregel. Na terugkomst op het werk ook altijd belangstellend informeren. Helaas zijn valse ziekmeldingen niet geheel te voorkomen, maar met slechts een smsje als melding maak je het wel erg makkelijk voor de medewerker.

Gepost op 22 maart 2011 : 16:48
Permalink | Reacties (0)

03/05/2011

De aanhouder wint

HBO-deeltijdopleidingen worden nogal eens onderschat, vooral door de studenten. En dat zorgt soms voor verlaat puberaal gedrag. Ik mag het jaarlijks aan den lijve ondervinden als ik een module pers en mediatraining geef op een hogeschool. Gemotiveerde studenten van gemiddeld 35 jaar oud die zich in de klas uitstekend pro-actief opstellen. Maar rond de tijd dat de thuis gemaakte werkstukken ingeleverd moeten worden, stijgt het aantal overleden oma’s, gecrashte harde schijven en werkstuketende honden significant. Verder natuurlijk veel geklaag over de combinatie studie/werk en vooral kinderen. Aangezien werken onder deadline een van de leerdoelen is, kan ik nu alleen maar onverbiddelijk zijn. Als ik de smoes van de dag niet accepteer, probeert men nog: ‘U houdt er geen rekening mee dat wij ook nog werken’. Mijn wedervraag: ‘Houdt jouw baas er rekening mee dat je ook nog studeert?’ Nee, je krijgt de opleiding niet gratis. Maar gelukkig zeggen de meeste deeltijdstudenten die hun papiertje uiteindelijk halen dat het de investering waard is geweest. Want de kansen op de arbeidsmarkt blijken eveneens significant gestegen. Werkgevers en P&O'ers weten immers ook dat het geen sinecure is om naast je werk te studeren. Tja, zonder motivatie kom je nergens. Maar als je iets echt wilt, het diepe vertrouwen hebt dat je het kunt en er keihard voor werkt, lukt het uiteindelijk vrijwel altijd. Tegenslagen ten spijt. Vallen en opstaan. De aanhouder wint...

 

Gepost op 5 maart 2011 : 17:25
Permalink | Reacties (0)

01/24/2011

Loyaliteit

Setting: Ik ben bij een organisatie op bezoek waar we een aantal spreadsheets doornemen. Een medewerkster krijgt genadeloos op haar donder van haar baas omdat ze een fout heeft gemaakt in de berekeningen. Ik zit erbij als buitenstaander. Ik heb enorm met de medewerkster te doen. En haar manager kan wel wat lessen motivatietechnieken, coachend leidinggeven en loyaliteit gebruiken, bedenk ik.
Ik vind: Onder elkaar kun je nog zoveel kritiek op elkaar hebben als team, maar naar buiten zijn de gelederen altijd gesloten. De baas, die sowieso als leidinggevende verantwoordelijk is voor de fout, had zich gewoon in zijn algemeenheid kunnen verontschuldigen. Om later met de medewerkster in een bila te bespreken hoe dit in het vervolg te voorkomen. Ik had daar geen deelgenoot van moeten zijn. Kwestie van loyaliteit naar je medewerkers toe.
Overigens vind ik dat dit niet alleen voor werksituaties geldt; ik kan mij mateloos ergeren op verjaardagsfeestjes als koppels met elkaar ten overstaan van iedereen zitten te kibbelen. En zelfs allerlei oude koeien erbij halen. ‘Vorig jaar had je ook al niks voor onze trouwdag geregeld!’ of nog gênanter: ‘Jij kleedt altijd de buurvrouw uit met je ogen en daar baal ik van.’ Vecht dat lekker thuis uit met zijn tweeën!
Op het werk blijft die loyaliteit wat mij betreft ook gelden als je de organisatie verlaat: nooit stenen gooien in de vijver waar je uit gedronken hebt...

Gepost op 24 januari 2011 : 11:36
Permalink | Reacties (0)

12/16/2010

De angst regeert?

Je kunt pas winnen als je durft te verliezen, hoorde ik laatst iemand zeggen en gelijk heeft hij. Het is af en toe schrijnend om te horen hoeveel mensen een stap in hun werk niet durven te zetten uit angst dat het verkeerd uitpakt. Angst dat het allemaal tegenvalt, angst voor ontslag, angst voor gezichtsverlies, angst voor… Ook in het priveleven regeert vaak de angst. ‘Ik ga geen nieuwe relatie meer aan, want ik wil niet nog een keer gekwetst worden’. Tragisch dat mensen soms niet voor geluk of succes durven kiezen. Elke tegenslag heeft een zilveren randje.  Als iets verkeerd uitpakt, haal je er op zijn minst een les uit. Een mindere periode in je leven kan er voor zorgen dat je meer tot je zelf komt. Je krijgt inzichten waar je vervolgens weer wat mee kunt. Uiteraard is dit geen pleidooi om roekeloos allerlei stappen in het leven te zetten onder het motto ‘Hey, als het fout loopt, heb ik in elk geval geleerd’.  Maar angst maakt nooit gelukkig. Lef vaak wel. Het is belangrijk om altijd te luisteren naar je innerlijke signalen, je intuïtie. Je krijgt altijd een signaal of iets wel of niet goed is (zie ook dit artikel). Als je durft te besluiten tot een grote nieuwe stap in werk of leven, is het belangrijk dat je elke vezel van jezelf er in gaat geloven. Zie het eindresultaat continu voor je alsof je het al hebt en werk er aan. Stel mooie doelen, heb lef zonder roekeloos te zijn en geloof in jezelf. Nu hoef je het alleen nog maar te doen. Ik wens u een fijne kerst en een geweldig 2011.

Gepost op 16 december 2010 : 15:30
Permalink | Reacties (0)

11/05/2010

Denemarken en Japan

 
Koningin Margrethe II

In Denemarken is het nu nog kouder en donkerder dan in Nederland. De psychiatrie heeft het er druk met depressieve patiënten. In het land waar koningin Margrethe II publiekelijk kettingrookt en zeehondenbont draagt, het land waar 'Mamma Pia' al jaren de centrumrechtse coalitie gedoogt, is het 's winters niet prettig toeven. Of wel? Het land geldt ook als gidsland in een aantal p&o-kwesties. Zo krijg je weliswaar geen ontslagvergoeding, maar je wordt goed opgevangen met 90 procent van het laatst verdiende loon. En je krijgt een flinke prikkel om 'desnoods met goede hulp' ander werk te zoeken. Door riante verlofregelingen en een 'we praten er uitgebreid over'-cultuur hoeft daar niemand overspannen te worden, zo lijkt het.

Dit in tegenstelling tot Japan. Daar is het arbeidsethos zo ver doorgevoerd dat je je moreel gezien pas ziek meldt als je op de intensive care ligt. Mijn onderbuurman ging er een half jaar werken en kreeg de griep. Hij werd door zijn gastgezin op dat moment goed verzorgd en na drie dagen meldde hij zich beter. Vervolgens werd hij door iedereen totaal genegeerd. Na drie weken vraagt hij een tante van zijn gastgezin waarom. Antwoord: 'Je meldde je na drie dagen beter, dus zo ziek zal je niet geweest zijn. Je hebt daarmee schande gebracht over het bedrijf, je gastgezin en elke andere betrokkene.' 

Op HRbase en IntermediairPW wordt er maar weinig gediscussieerd over hoe P&O-zaken in het buitenland zijn geregeld. Toch zijn er landen waar we veel van kunnen leren. Denemarken is zeker interessant en aan Japan kunnen we zien hoe een arbeidscultuur uit de hand kan lopen.

Gepost op 5 november 2010 : 16:08
Permalink | Reacties (0)

10/21/2010

Survivors syndrome

Het werd maar kort aangestipt tijdens het congres HR Innovators 2010 in Utrecht afgelopen week. Toch werd er veel over gediscussieerd tijdens de borrel: het survivors syndrome. Het merendeel van de aanwezige hr-directeuren had er nog nooit van gehoord. Toch is aandacht voor het survivors syndrome bij reorganisaties minstens net zo belangrijk als het hebben van een goed sociaal plan.
De survivors, oftewel de achterblijvers na een reorganisatie, hebben het doorgaans niet makkelijk. Er komt meer werk op hun schouders te liggen, ze missen hun ontslagen collega’s waar ze doorgaans ook mededogen voor voelen, en ze maken zich zorgen over de kwaliteit van het product dat ze maken. Veelal zuchten ze ook nog onder een overwerkte baas en de angst dat ze bij een volgende ontslagronde alsnog aan de beurt zijn. Demotivatie, cynisme, bitterheid en een slechte werksfeer kunnen het gevolg zijn.
Aandacht en waardering voor de achterblijvers is dus van groot belang. P&o kan de lijnmanager helpen een positieve opbouwende sfeer te creëren door het formuleren van nieuwe doelstellingen en veel aandacht voor de persoonlijke ontwikkeling van de achterblijvers. Het is mogelijk om een team dan weer met nieuw enthousiasme aan de slag te krijgen. Anticyclisch investeren met bijvoorbeeld opleidingen en coaching kan veel verbeteren. Maar er is één ding essentieel voor p&o en de lijnmanager in deze situatie: aandacht en waardering.
 

Gepost op 21 oktober 2010 : 11:22
Permalink | Reacties (0)

10/06/2010

Zelfverdediging

Alleen al in Nederlandse ziekenhuizen zijn per jaar zo’n 1.600 gevallen van agressie. Tachtig procent van de medewerkers in de gezondheidszorg heeft er wel eens mee te maken. En dan hebben we het nog niet over bijstandsloketten bij de gemeente of kleine winkels. Het is nog maar afwachten of het beoogde nieuwe ministerie van Veiligheid hier veel verandering in gaat brengen. Ook al ben ik zelf in mijn werk nog nooit belaagd; vorig jaar heb ik een cursus zelfverdediging gedaan; zo’n twintig avonden in Amsterdam. Niet alleen leerde ik hoe je je uit een wurggreep kunt bevrijden of hoe je kunt reageren als iemand een mes op je richt. Het waren ook intensieve sportieve trainingen, dus mijn conditie had er eveneens veel baat bij. Daarnaast leerde ik ook iets waar ik veel aan heb gehad, ook al ben ik nooit fysiek aangevallen. Zo werd ik onlangs in een winkel uitgescholden omdat ik (onbedoeld) voordrong. Maar ik ging net zo vrolijk de winkel uit als dat ik er in was gewandeld. Ik heb namelijk geleerd om andere mensen met al hun projecties en negatieve sferen geen invloed te laten hebben op mijn gemoedstoestand. Ik bepaal zelf hoe ik me wil voelen.

De waarheid over jezelf is niet afhankelijk van wat anderen van jou vinden of op jou projecteren. Alleen aan constructieve kritiek heb je iets. Verbale of non-verbale agressie altijd bij de ander laten, is mijn devies. Dit besef dat op sommige cursussen zelfverdediging wordt bijgebracht, zou een hoop ellende op menige werkvloer kunnen voorkomen.

Gepost op 6 oktober 2010 : 11:45
Permalink | Reacties (0)

09/06/2010

Stelletje prutsers

Normaal gesproken staat Maxime Verhagen niet bovenaan mijn lijstje om compassie voor te voelen. Ik vind het een geniale strateeg, maar ik had gewoonweg met hem te doen na het klappen van de rechtse formatie. Je zag hem denken tijdens de persconferentie: ‘Ik heb -God#*@&piep- drie weken lang keihard gewerkt en geknokt voor deze coalitie. Alles liep gesmeerd. Maar dan stuurt Klink die K..-brief waarmee hij zichzelf volledig diskwalificeert door de vertrouwelijkheid van de besprekingen te schenden. Vervolgens ben ik 72 uur dag en nacht aan het lullen om alles weer glad te strijken Maar nou laat zelfs Wilders me in de steek. Al het werk en energie voor niets. Stelletje prutsers!’ Zijn ware gedachten zullen niet veel anders zijn geweest, gezien zijn diep gekrenkte blik.
Op kleinere schaal zie je het ook zo vaak. Een medewerker die keihard werkt aan een plan om zijn organisatie of afdeling beter te maken. Hij levert het in bij zijn manager. Deze gooit het, al dan niet gehinderd door een dubbele agenda, ongelezen in een la. Of gewoon linea recta in de prullenmand. De motivatie van de medewerker krijgt op zijn minst een flinke deuk. Zwaar gefrustreerd doet hij zijn beklag bij een collega of p&o-adviseur die er ook niet zo goed raad mee weet.
Toch is het werk in deze gevallen niet voor niets geweest. Er komt altijd wel weer een moment waar je op zijn minst delen uit je plan weer kunt gebruiken voor een ander project.
In VVD-kringen wordt gezegd dat het een makkie wordt als het de koningin behaagt Rutte een regeerakkoord te laten schrijven. Nieten, knippen en plakken wordt het voor de beoogd premier. Alles op basis van de recente onderhandelingen. Het is alleen te hopen voor Verhagen dat hij dan nog mee mag doen…

Gepost op 6 september 2010 : 12:53
Permalink | Reacties (0)

07/13/2010

Opruimen

We zijn verhuisd. De redactieburelen van IntermediairPW bevinden zich tegenwoordig op de hipste locatie van Amsterdam Noord; het NDSM terrein. We zitten in de buurt van Idtv, MTV en het hoofdkantoor van HEMA. En het gebouw zelf is werkelijk een vernuft van binnenhuisarchitectuur. Op zich hou ik niet van verhuizingen. Het geeft zo’n gedoe. En in Haarlem had ik heel wat paperassen en boeken in dozen te doen. Natuurlijk maakte ik van de gelegenheid gebruik zo veel mogelijk weg te gooien. Zeker toen ik het boekje 100 lifehacking tips tegenkwam. Ik gooide het niet weg, maar sloeg het weer eens open. Frank Meeuwsen beschrijft het belang van opruimen, thuis of op je werk. Een volle archiefdoos zonder label kan een klein stoorzendertje blijven in je onderbewuste. De archiefdoos wekt terugkerende gedachten op zoals ‘die moet ik nog eens opruimen’of ‘misschien zit er iets belangrijks in’. Zo kan elke stapel papier of andere rommel in je omgeving een voortdurende belasting van de geest betekenen. Opruimen en ordenen levert niet alleen ruimte op in je huis of kantooromgeving, maar ook in je hoofd, zo las ik. En wat bleek hij wat mij betreft gelijk te krijgen. Het voelde heerlijk om heel veel weg te gooien en ik kreeg er energie van. Thuis ging ik vervolgens hetzelfde doen. Ook daar kreeg ik weer extra energie van. Doordat het onverwacht heel druk werd op mijn werk, had ik nog één verhuisbak met papieren niet uitgepakt. Het werd inderdaad een stoorzendertje in mijn achterhoofd; ‘misschien zit er nog iets belangrijks in’. Door een misverstand is de bak per ongeluk in de container gegooid. ‘Ik dacht dat het alleen rommel was’, kreeg ik te horen. Ik was even geïrriteerd, maar later kreeg ik weer dat opgeruimde gevoel. Ik weet (bijna) zeker dat ik er niks meer van ga missen. Later werden de spullen nog uit de container gehaald. Ik haalde er twee dingen uit en de rest is lekker weg. Verhuizing of niet; eigenlijk zou iedere medewerker eens in de paar maanden een opruimmiddag moeten houden. Je krijgt energie en werklust voor tien.

Gepost op 13 juli 2010 : 15:11
Permalink | Reacties (0)