Harald Roelofs

Loyaliteit

Setting: Ik ben bij een organisatie op bezoek waar we een aantal spreadsheets doornemen. Een medewerkster krijgt genadeloos op haar donder van haar baas omdat ze een fout heeft gemaakt in de berekeningen. Ik zit erbij als buitenstaander. Ik heb enorm met de medewerkster te doen. En haar manager kan wel wat lessen motivatietechnieken, coachend leidinggeven en loyaliteit gebruiken, bedenk ik.
Ik vind: Onder elkaar kun je nog zoveel kritiek op elkaar hebben als team, maar naar buiten zijn de gelederen altijd gesloten. De baas, die sowieso als leidinggevende verantwoordelijk is voor de fout, had zich gewoon in zijn algemeenheid kunnen verontschuldigen. Om later met de medewerkster in een bila te bespreken hoe dit in het vervolg te voorkomen. Ik had daar geen deelgenoot van moeten zijn. Kwestie van loyaliteit naar je medewerkers toe.
Overigens vind ik dat dit niet alleen voor werksituaties geldt; ik kan mij mateloos ergeren op verjaardagsfeestjes als koppels met elkaar ten overstaan van iedereen zitten te kibbelen. En zelfs allerlei oude koeien erbij halen. ‘Vorig jaar had je ook al niks voor onze trouwdag geregeld!’ of nog gênanter: ‘Jij kleedt altijd de buurvrouw uit met je ogen en daar baal ik van.’ Vecht dat lekker thuis uit met zijn tweeën!
Op het werk blijft die loyaliteit wat mij betreft ook gelden als je de organisatie verlaat: nooit stenen gooien in de vijver waar je uit gedronken hebt...

Gepost op 24 januari 2011 : 11:36
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie