Linda van Putten

18/08/2011

In de kou

Zo’n 15 tot 20 procent van de expats in Nederland dient het contract niet uit omdat het verblijf tegenvalt. Dat is een schatting van Access, een belangenorganisatie voor expats in Nederland. Expats zijn vaak teleurgesteld omdat hun werkgever nauwelijks of geen sociale ondersteuning biedt waardoor ze moeilijk kunnen aarden. Behalve persoonlijk leed kost een voortijdig vertrek bedrijven ook veel geld. Want een relocation procedure bedraagt al snel 35.000 euro per medewerker. In het komend nummer van IntermediairPW besteed ik uitgebreid aandacht aan dit onderwerp. Ik vroeg me af waarom expats hier ongelukkig zijn en plaatste een oproepje op een lokaal expat forum. Het leverde een stroom aan reacties op. Werkgevers doen niets extra’s, collega’s zijn onverschillig en de service is beroerd.

Nu vraag ik me af of andere landen zoveel beter zorgen voor hun hoopopgeleide kenniswerkers en hun families. Ik heb zelf drie jaar in Italië gewoond omdat mijn vriend (kunsthistoricus) daar een baan vond. De werkgever gaf hem een bureau en een stoel en daar hield het faciliteren zo ongeveer mee op. Zoiets prozaïsch als ondersteuning bij het zoeken van een huis, laat staan de partner een beetje op weg helpen was er niet bij. In het begin ergerde ik me aan die zoek-het-zelf-maar-uit-houding. Het verblijf werd hierdoor wel een echte en vooral lange ontdekkingsreis. Na heel lang zoeken vonden we een romantisch eenvoudig huisje in de heuvels van Florence. Na heel lang speuren vond ik conversatiegroepjes en wist ik bureaucratische zaken te regelen die, achteraf, mooie verhalen opleverden. Na heel lang lobbyen tikte ik mijn eerste stukjes voor Nederlandse bladen en kreeg ik klusjes op de plaatselijke schilderacademie. Maar één ding hebben we geheel nagelaten: we hebben nooit tegen de werkgever gezegd dat een beetje hulp in het begin welkom was geweest. Een gemiste kans realiseer ik me nu, want als niemand hardop klaagt, blijven werkgevers nonchalant achterover leunen en blijft het begin voor elke nieuwe expat moeizaam. Maar onder de zon en met uitzicht op cypressen en de Duomo accepteer je dat waarschijnlijk sneller dan in een koud kikkerlandje.

Gepost door Linda van Putten op 18 augustus 2011 : 14:00

Permalink | Reacties (0)

13/07/2011

Secretaresse examineert kraanmachinist

 

Secretaresse examineert kraanmachinist. De Arbeidsinspectie heeft ontdekt dat sommige examinatoren van kraanmachinisten wel heel weinig verstand hebben van het vak. Zo had één van hen slechts een secretaressediploma op zak. De dame in kwestie zal best secuur zijn en netjes hokjes kunnen afvinken. Maar toch. De exameninstelling werd geschorst en is inmiddels gestopt. Want jaarlijks vallen er dodelijke slachtoffers bij hijskraanwerk. De machinist laat bijvoorbeeld een zware vracht per ongeluk op een collega vallen, dat soort werk.

Echt opgelucht ben ik dan ook nog niet, het geeft te denken. Hoe staat het bijvoorbeeld met de controle van piloten die vliegtuigen in de lucht moeten houden? Of die van bouwvakkers die een stadion moeten opknappen? Het is maar te hopen dat het examenbureau niet die aardige kracht inhuurt met slechts een kappersdiploma op zak. En wie controleert eigenlijk de controleurs van de Arbeidsinspectie? De dienst sloeg onlangs alarm omdat ze onvoldoende personeel in huis heeft om onveilige werkvloeren te controleren. Er hoeft maar één slapende recruiter of afwezige controleur te zijn en de veiligheidsvoorschriften van de werkgever zijn louter papieren tijgers.

Gepost door Linda van Putten op 13 juli 2011 : 17:33

Permalink | Reacties (1)

09/06/2011

Appelsapmoeders

 

Het was op een vrijdagmiddag en ik plofte neer op het terras. Ik vond dat ik wel een muntthee in de zon had verdiend nu de werkweek was afgelopen. Ai. Geamuseerde blikken werden mij toegeworpen. Of verbeeldde ik het me? Sinds feministisch tijdschrift Opzij onlangs een hilarisch stuk aan die vermaledijde munttheemoeders wijdde, is iedere vrouw verdacht die een glas water met groenige takjes bestelt. Munttheemoeders. Wie haat ze niet? Dat zijn van die vrouwen die hele dagen klessebessen met vriendinnen op het terras, terwijl hun kinderen op de crèches zijn gestald. Ze kunnen het zich veroorloven, die munttheemoeders, want hun vent verdient vast genoeg. Bovendien parasiteren ze op kosten van de hardwerkende belastingbetaler die moet dokken voor de overgesubsidieerde kinderopvang. Amsterdam Zuid wordt als de grootste infectiehaard gezien, maar ze zijn overal onder ons. Te herkennen aan hun bont gedecoreerde bakfiets. En de hard core munttheemoeders dragen steevast een jurkje van King Louie.

Donkere wolken pakken zich samen boven dat zonnige terras. Nu zitten ze er nog vrolijk, maar straks is het een bedreigde soort. Het kabinet zet de bijl in de kinderopvangtoeslag. Huishoudens met een inkomen vanaf 130.000 euro moeten volgend jaar de opvangkosten van hun eerste kind helemaal zelf betalen. Maar ook de laagste inkomens zijn straks tientallen euro’s per maand meer kwijt. En ouders krijgen alleen de opvang vergoed op basis van het aantal werkdagen van de minst werkende partner. De allerrijkste munttheemoeders zullen de slag wel overleven. Maar de huis-tuin-en keuken munttheemoeder bestelt straks geen hete thee meer, want dat kan het jengelende kind, waarvoor ze geen opvang meer kan betalen, omstoten daar op dat fijne terras. Het wordt dus één appelsap, met een rietje voor zoonlief. En daarna snel weer school om de oudste op te halen, want de bso zit er ook niet meer in.

Freelancende appelsapmoeders krijgen het helemaal zwaar. Er hangt hen een zware belastingschuld boven het hoofd. Ze moeten duizenden euro’s terugbetalen als ze aan het eind van het jaar minder gewerkt hebben dan ze vooraf hadden ingeschat. Volgens minister Kamp moeten ouders niet zo zeuren. Want ze kunnen toch best hun kinderen een paar maanden van de opvang halen als ze even geen werk hebben? Zijn de oude plekken al vergeven als er een nieuwe baan is gevonden? Tja, dat is pech. Dan regel je toch even wat anders. En maak je maar geen zorgen over de jarenlange wachtlijsten op de kinderdagverblijven. Die zullen dankzij het nieuwe ontmoedigingsbeleid heus wel krimpen. Ach, heeft uw baby zo moeite met crèchehoppen en telkens nieuwe gezichten? Kom op zeg, we moeten allemaal een beetje flexibeler worden hoor. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. En blijf ondertussen vooral naar het terras gaan, dat is goed voor onze economie.

Gepost op 9 juni 2011 : 14:04
Permalink | Reacties (0)

24/05/2011

Degraderen

 

Er is een mooi instrument voor al die werknemers die al jaren op een hoger niveau werken dan hun laatst genoten opleiding doet vermoeden: EVC. Ze kunnen hun ervaring en competenties laten erkennen en, indien er voldoende bewijsmateriaal bij elkaar is gesprokkeld, een officieel Ervaringscertificaat aan de muur spijkeren. Uit onderzoek blijkt dat dat indruk maakt. Werknemers worden vaak trots op zichzelf als ze beseffen wat voor expertise ze hebben  opgebouwd. Ze kunnen er versneld een opleiding mee doorlopen en p&o’ers in sollicitaties mee overtuigen dat ze toch echt op dat hogere niveau opereren.   

Maar wat voor instrument is er voor de overgekwalificeerde werknemer die een stapje terug wil doen? Bijvoorbeeld omdat hij meer tijd aan zijn gezin wil spenderen of ontdekt dat hij eigenlijk helemaal niet meer wil leidinggeven. Of omdat in zijn werkveld de concurrentie moordend is en het aantal banen beperkt.  Het enige instrument lijkt de deletetoets van de computer. Door pijnlijke ingrepen – in een split second even dat proefschrift of die managersbaan uit de levensloop schrappen – kan de sollicitant zichzelf degraderen. Maar trots zal niet het effect zijn. Toch lijkt het bittere noodzaak in een arbeidsmarkt waar werkgevers zich blindstaren op leeftijd en op de millimeter afgemeten profielen.

Ik legde een plotselinge ingeving aan een EVC-expert  voor. Kunnen hogeropgeleiden hun lager gekwalificeerde ervaring en competenties ook laten erkennen, zodat ze kunnen aantonen dat ze al jaren onder het niveau werken dan hun laatst genoten opleiding doet vermoeden? De directeur had het nog nooit meegemaakt, maar vond het een briljant idee. Maar als je erover nadenkt, is het natuurlijk belachelijk en treurig; hogeropgeleiden die minstens 1250 euro neertellen om hun werkervaring lager in te schalen om u te plezieren. Volgens mij trapt u er niet in. En al helemaal niet als de sollicitant pak ‘m beet de respectabele leeftijd van 43 jaar heeft bereikt. Want da’s natuurlijk al stokoud.

Gepost op 24 mei 2011 : 11:34
Permalink | Reacties (0)

19/04/2011

Survival

 

De baas van de B.V. Nederland heeft ‘niets’ met teambuilding. Dat zei premier Mark Rutte begin april tijdens een persconferentie na de ministerraad. ‘Die survivalachtige dingen hebben misschien een leuk effect bij de koffieautomaat op maandag, maar op dinsdag is het effect al weer weg’, zo zei de premier. Maar toch vond hij het een goede zaak als werknemers massaal gaan survivalen. Want dat is goed voor de economie, wist hij. Ik vraag me af of dit niet een feitelijke onjuistheid is. Natuurlijk vaart de bedrijfsuitjesbranche er wel bij, maar een dag niet gewerkt kost de economie tegelijkertijd bakken met geld.
Ook gewone stervelingen zien niet altijd veel nut in het uitje van de zaak. Zij hebben liever een goede werkplek dan een bedrijfsuitje of fietsplan ter bevordering van hun gezondheid. Een goede werkplek zou anno 2011 heel vanzelfsprekend moeten zijn. Maar dat is het niet. Meer dan de helft van de werknemers heeft pijn door de werkvloer, zo bleek onlangs uit een onderzoek van een kantoorleverancier, die uiteraard wel de ultieme werkomstandigheden kan faciliteren. Het blijkt weer een typisch geval van ‘why technology bites back’. Nieuwe technologische ontwikkelingen zouden ons leven makkelijker en beter moeten maken, maar we worden tegelijkertijd getrakteerd op onvoorziene nadelige gevolgen. Hele dagen met een tablet op de tuinbank hangen, bevordert het vrijheidsgevoel én rugklachten. En een BlackBerry van de zaak is heel handig, maar niet als je reddeloos verloren bent als het apparaat het niet meer doet. Om de cirkel weer rond te maken. Dat overkwam Mark Rutte enige tijd geleden. Hij liet zijn BlackBerry per ongeluk in de wc pot vallen, zo gaf hij toe op een persconferentie na de ministerraad. Met opgestroopte hemdsmouwen viste hij ‘m er zelf weer uit. Een paar uur lang was hij afgesloten van zijn belangrijkste adviseurs en netwerken. Alle uitglijders in die periode worden nu op het conto van het uitgevallen apparaatje geschreven. Het ultieme bedrijfsuitje voor de ministerraad dient zich nu aan: een survivaltocht in Den Haag, zonder BlackBerry. 

Gepost op 19 april 2011 : 13:51
Permalink | Reacties (1)

05/04/2011

Digitale stroop

 
Atos Origin wil binnen drie jaar al het e-mail verkeer vaarwel zeggen, zo kondigde het bedrijf onlangs met enige trots aan. Managers krijgen namelijk wel zo’n 200 mailtjes per dag. Zijn ze onmisbaar in de informatieketen? Nee, voor het merendeel zijn het cc-mailtjes die voor de zekerheid toch maar naar hen wordt gestuurd.

Er zit ongetwijfeld ook een hoop sociale ruis bij, zoals eindeloos gemail over de formatie van een bedrijfsbowlingteam en een onuitputtelijke serie verjaardagen die gevierd moeten worden sinds de manager ook in de kantoortuin werkt. Die gigantische brei digitale oprispingen kost enorm veel tijd. Uit Amerikaans onderzoek is gebleken dat werknemers iedere elf minuten onderbroken worden door een e-mail of iets anders. Het duurt al snel vijfentwintig minuten voordat men de onderbroken taak weer hervat.

Atos Origin heeft echter de ultieme oplossing bedacht. Interne communicatie vindt straks niet meer plaats via e-mail, maar via interne social media. Naar eigen zeggen iets dat zal lijken op Twitter, Facebook en LinkedIn. De oplossing werd met gemengde reacties begroet. Eindelijk kunnen managers hun werk weer doen, was de conclusie van het ene kamp.

Maar de sceptici, waartoe ik mezelf reken, denken dat er niet veel verandert. Straks moeten zij op meerdere kanalen ingelogd zijn om op de hoogte te blijven. Want de buitenwereld zal nog wel even 
doorgaan met e-mailen. En zolang collega’s niet gedisciplineerder zijn in het uitstrooien van berichten, blijven ze zich door een eindeloze brij worstelen. Want wie weet staat er tussen de non issues toch iets belangrijks. 

Gepost op 5 april 2011 : 13:15
Permalink | Reacties (1)

10/03/2011

Raar

Rare personeelsadvertenties. Ze triggeren en blijven langer hangen, maar of ze mensen extra aanmoedigen om te solliciteren is de vraag. Ik herinner me een uitgeverij die een pr adviseur zocht. De genoemde taken waren aantrekkelijk. Aan het eind van het lijstje stond de klapper: Is niet te beroerd om af en toe de afwas te doen. Het prikkelde mijn verbeelding. Was de directrice een betuttelende vrouw die haar pand rein wilde houden, maar op de schoonmaak bezuinigde? Betrof het een team dat elke nieuwe medewerker graag ontgroende? Of was dit juist één gezellige bende waar in een huiselijke setting niemand te beroerd was om een huishoudelijk klusje te doen? Ik ben er nooit achtergekomen wat de werkelijkheid was. Maar dat lag waarschijnlijk meer aan het geboden salaris.

Bij adviesbureau ResetManagement werkte de rare advertentie goed. Het bureau zocht onlangs een Officemanager, bij voorkeur homo. Omdat dat vaak prettige en gedreven mensen zijn, aldus Nono Schrader, de zakelijk leider van het bureau. Ze kreeg beduidend meer reacties dan normaal, vertelde ze. Bij schoenensite zappos.com moeten sollicitanten op een schaal van 1 tot 10 aangeven hoe gek ze zijn. 'Bij het cijfer 1 is iemand waarschijnlijk iets te rechtlijnig. Bij een 10 oordelen we iemand als te psychotisch.' Jammer dat ze het al verklapt hebben want nu kennen sollicitanten al de sociaal wenselijke marges. Ook een rare personeelsadvertentie gezien? Meld ze hier, ter lering en de vermaak.

 

Gepost op 10 maart 2011 : 16:00
Permalink | Reacties (2)

07/02/2011

Treurig

 

Supermarkt dankt oudere werknemers af. Het is de treurige kop van een van onze nieuwsberichten  vandaag. Sommige medewerkers zullen hun koperen of zilveren jubileum al achter de rug hebben. En hoe bedanken de werkgevers deze jarenlange loyaliteit? Met een vrolijk feestje waar Margriet een cadeaubon krijgt van haar geliefde collega’s, die vervolgens hartverscheurend vals een lied over haar zingen, op de melodie van ‘Mexico’?  Plus een versierde stoel achter de kassa en tientallen felicitaties van trouwe klanten?

Word wakker, dit is Nederland 2011. Waar vooralsnog met iedere nieuwe grijze haar het arbeidsmarktperspectief slechter wordt. Ook al zouden we allemaal nog veel langer moeten doorwerken.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar de lopende band van Walkers Crisp Factory, een chipsfabriek in een industriële buitenwijk van de Engelse stad Leicester. Getooid met roze haarnetjes brachten ik en mijn medestudenten af en toe een nacht door aan de lopende band. Om weekendtripjes naar steden als Edinburough of York te bekostigen. In de fabriek werkten opvallend veel vijftigers en zestigers. Niet om extraatjes te betalen, maar om hun sobere bestaan te financieren. Het waren fulltime werknemers die hier allang uitgerangeerd thuis zouden zitten.

Mijn oudere collega’s klaagden niet; ze waren blij niet afhankelijk te zijn van een magere uitkering. Ik vond het destijds een beetje treurig, je zult maar tot je 65e in zo’n fabriek moeten werken. Nu denk ik: je zult als oudere werknemer maar gedumpt worden door je werkgever. Dat is pas treurig.

Gepost op 7 februari 2011 : 10:58
Permalink | Reacties (0)

05/01/2011

Barbaarse toestanden

 

Ga vooral niet verder in de wetenschap. Je kunt er geen droog brood mee verdienen. Er zijn nauwelijks banen beschikbaar, het leidt op tot werkloosheid. Is hier een bezorgde ouder aan het woord die zijn kroost wil behoeden voor een kansloze toekomst? Nee, het waren mijn eigen docenten geschiedenis aan de universiteit. Ze waardeerden zeker het enthousiasme van de lichting ’91. Maar zodra een ambitieuze student hardop durfde te dromen van een aio-plaats, kreeg hij of zij opvallend vaak een ontmoedigende reactie.

Ik verbaasde me over zoveel cynisme. Nu had ik zelf ook wel mijn bedenkingen of ik de rest van mijn leven wilde wijden aan de Karolingische dynastie of de haperende Amerikaanse melting pot. Maar ontluikende aspiraties werden zo wel heel bruut de kop ingedrukt. Een enkeling zette wel door en voor de meesten betekende dit inderdaad een jarenlange barre overlevingstocht binnen de academische wereld (dit in tegenstelling tot de beta onderzoekers die hun banen vaak voor het uitkiezen hebben).

Met een zucht van herkenning zullen de alfa’s en gamma’s de conclusies van het rapport van het Rathenau Instituut  lezen: de carrière van talentvolle wetenschappers wordt dikwijls gedwarsboomd door de universiteit waarvoor ze werkzaam zijn. Het personeelsbeleid schiet in bijna alles tekort. De belofte van een vaste baan wordt vaak niet nagekomen, ook al voldoen onderzoekers aan afgesproken prestatie-eisen. Een vaste aanstelling krijgen is een kwestie van toeval en heeft nauwelijks iets te maken met de kwaliteit van de wetenschapper. De begeleidende hoogleraar blijkt van cruciaal belang. Dit is de mecenas die in hoge mate het vervolg van een loopbaan bepaalt.

Wat een barbaarse toestanden. De historica in mij ziet direct een prachtig onderwerp voor een proefschrift over de universiteit als bolwerk van vriendjespolitiek en dat in een verantwoord historisch perspectief. Maar dan hoor ik weer  mijn oude hoogleraren uit het verleden galmen: niet doen, ga vooral niet verder in de wetenschap…!

Gepost op 5 januari 2011 : 13:39
Permalink | Reacties (1)

06/12/2010

Overgekwalificeerd

Zijn werkplek was een tochtig hok van nog geen vier vierkante meter. De verwarming mocht niet aan en de intercom werkte ook al niet. Alle aanwezige spullen, behalve de telefoon en zijn stoel, hadden hun oorspronkelijke bestemming verloren. Echte portiers zeiden hem altijd dat ze zijn werk nooit zouden volhouden, maar Erik, een 26-jarige filosofie student, voelde zich goed in deze oude portiersloge bij een krakkemikkig universiteitsgebouw.  Een filosofische grondhouding rijmt goed met die metier, zo vertelde hij me lang geleden in een interview.

Ik moet wel eens aan Erik denken als ik berichten lees over de scheve arbeidsmarkt: steeds meer hoogopgeleiden komen moeilijk aan de bak. P&o’ers denken: die doctorandus of zeer ervaren projectleider zal zich hier snel vervelen, die is zo weer weg. Hij is overgekwalificeerd. Dus vallen steeds meer hoogopgeleiden tussen wal en schip. Te weinig ervaren voor die echt ambitieuze functie, te hoog opgeleid voor die eenvoudiger baan. Vanuit hr bezien is dat standpunt niet zo gek. Maar toch zou het de beroepsgroep sieren als ze minder vaak voor de sollicitant denkt. Deze heeft z’n eigen beweegredenen om te solliciteren op een baan. Misschien is die leidinggevende ervaring wel helemaal niet zo goed bevallen. Of is die eenvoudige parttime baan juist interessant om meer ervaring in een andere sector op te doen.  Of is het werk prima te combineren met een studie, zoals Erik dat deed.

De post sorteren, bezoekers goedemorgen wensen en fietsendieven een schop onder de kont geven. Dat deed hij graag. Maar als het even rustig was, las hij Heidegger, Grundbegriffe der Metaphysik dat handelt over verveling. Of sloeg hij Nietzsche weer even open, dat hem inspireerde om dit werk te doen. Erik zei: ‘Volgens Nietzsche moeten mensen langzaam durven worden. Ik durf de tijd de tijd te laten en zit hier als een meeuw op een paal. Verveling tijdens het wachten is niet gaande hier.’ Schuif die witte raaf onder de sollicitanten dus niet zomaar terzijde, wie weet past die man of vrouw met dat verrassende cv juist heel goed in die functie.

Gepost op 6 december 2010 : 12:37
Permalink | Reacties (0)

09/11/2010

Kromspraak

 
'Als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende weersproken, alsmede op grond van de inhoud van de overgelegde producties, voor zover niet betwist, staat het volgende tussen partijen vast.’ Heerlijk, zo’n pakkende openingszin die de lezer doet verlangen de rest van het rechtspraakbericht meteen te verorberen. Rechtspraakberichten. Ze vervelen nooit. Iedere keer opnieuw vraag ik me af wie de archaïsche verslaggever is. Is het een ambitieuze starter die door ingewikkeld taalgebruik indruk denkt te maken? Of is de auteur een uitgebluste 60’er die bijna met pensioen mag en veel liever de zin ‘Tussen partijen is in geschil of het ontslag op staande voet al dan niet onverwijld is gegeven.’
getikt had met z’n oude typemachine?

Jip en Janneke taal is misschien wat veel gevraagd, maar iets minder kromme zinnen zouden heel welkom zijn. Bovendien is de lengte van de zinnen soms adembenemend lang: 

‘Als dan vervolgens bij een werkgever het vermoeden rijst dat zich een dringende reden tot ontslag van een werknemer voordoet en hij zich – alvorens tot ontslagverlening op staande voet over te gaan – van de juistheid van dat vermoeden wil vergewissen, is de daarbij van hem te vergen mate van voortvarendheid afhankelijk van de omstandigheden van het geval, waarbij onder meer valt te denken aan de aard en omvang van eventueel noodzakelijk onderzoek, de behoedzaamheid die bij het instellen van zulk onderzoek geboden kan zijn om geen onrust in het bedrijf van de werkgever te wekken, de eventuele noodzaak tot het inwinnen van rechtskundig advies en tot het verzamelen van bewijsmateriaal, en de door de werkgever in acht te nemen zorg om te vermijden dat, bij ongegrondbevinding van het vermoeden, de werknemer in zijn gerechtvaardigde belangen zou worden geschaad (Hoge Raad 15 februari 1980, NJ 1980, 328 en Hoge Raad 27 april 2001, JAR 2001, 95).’

Hallo, bent u er nog? Wie niet voortijdig afhaakt, kan smullen van kleine en grote drama’s op de werkvloer. Zoals de wanhopige zaalchef (57) van een gokhal die op staande voet ontslagen wordt, omdat hij tegen de regels in zelf ook even een spelletje roulette speelt. En ook even de hopperkleppen van de roulette heeft weggenomen. Nee, heus niet voor eigen gewin maar om een technische storing te verhelpen. Hij weet zelf ook niet waarom hij een gokje waagde, maar ontslag op staande voet is onterecht. Want er is al lange tijd een bedrijfscultuur waarin de regels worden overtreden. Bovendien maakt hij als 50-er weinig kans meer op een nieuwe baan, zo luidt het verweer. 

P&o’ers kunnen veel leren van iedere casus, maar de vraag is wie het einde van het bericht haalt. Gelukkig zijn er mensen die ervoor betaald worden om de berichten te decoderen. Zie onze rechtspraakrubriek. Als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende weersproken, alsmede op grond van de inhoud van de overgelegde producties, voor zover niet betwist, raad ik u met klem aan u onverwijld te spoeden naar naar deze sectie en de kennis tot u te nemen.

Gepost op 9 november 2010 : 13:05
Permalink | Reacties (0)

14/10/2010

Gute Messe!

 

‘Nicht springen!' roept de receptionist als ik het hotel verlaat. Ik heb hem zojuist verteld dat ik op weg ben naar het HR congres Zukunft Personal. Deze grootste Europese vakbeurs voor HR professionals vindt ieder jaar in Keulen plaats. Hiervoor moet ik de Rijn oversteken via de lange Hohenzollernbrücke die me naar het reusachtige congrescentrum brengt aan de andere oever. De receptionist kijkt me aan alsof hij medelijden met me heeft. Buiten is het strak blauw, maar behalve een enkele skateboarder en toerist, lijkt niemand daar echt van te genieten. In ganzenpas haast een brigade Mitarbeiter zich naar hun spiegelkantoren en maken vele nog frisse Messe Besucher zich op voor een driedaags informatie bombardement. Het inhoudelijke verslag verschijnt in de volgende IntermediairPW.  Hier alvast enkele antropologische observaties:

Duizenden krioelende mensen proberen hun weg te vinden langs stands, lezingen en chocola. Veel chocola. We zijn immers in Duitsland, chocolade land bij uitstek en terecht hebben de standhouders bedacht dat verleidelijke chocolaatjes de bezoekers naar hun kraam lokken. Dus zijn ze in alle soorten en maten uitgestald: van chic uitgedoste pralines tot kloeke bedrijfsrepen. Acceptatie van deze eetbare gadgets houdt onvermijdelijk in dat de bezoeker ook een gesprek accepteert over E-hrm total Endlosungen of die Zehn Gebote des erfolgreichen Planspieleinsatzes in der Personalentwicklung. Want Duitse congresgangers zijn beleefd. Zeer beleefd. Na ieder contact, hoe vluchtig ook, wenst men elkaar onvermoeibaar nog een ‘gute Messe!’ toe alsof het prettige kerstdagen zijn. Hoe divers de chocolaatjes zijn, des te uniform lijken de congresgangers. Bijna iedere man draagt een onberispelijk donderblauw of grijs pak. En dat geldt evengoed voor de dames. De rok is uit, als die hier voor dit soort gelegenheden ooit al in is geweest. Bovendien zijn de deelnemers voor 99,5 % blank.  Ik heb in twee dagen tijd één werkelijk donker gekleurde HR professional gezien.   

Duitse congresgangers lijken ook bescheiden. Op de vraag of de zaal nog vragen heeft, blijft het vaak angstwekkend stil. Liever lopen ze na afloop naar de spreker toe en tonen ze hun adoratie door een handtekening te vragen. Volgende observatie: Onze oosterburen zijn gedisciplineerder dan hun Nederlandse collega’s. In Nederland zie je naarmate de dag vordert steeds meer bezoekers buiten op de rookplekken lummelen, balorig in hun stoeltje hangen of zelfs knikkebollend de dag beëindigen. Duitsers blijven gefocust en hebben schijnbaar geen last van vermoeide congresbenen. Bijkomend voordeel van die fitheid is dat ze ’s avonds nog genoeg energie hebben om de dag te beslechten in het lokale Brauhaus met veel schnaps of bier. Hier vallen dan ook sappiger werkperikelen te horen dan men overdag uitwisselt. Maar hoe beschonken de congresgangers ook raken, men verloochent het doel niet. Al dan niet met lispelende stem verlaat men het Brauhaus met een ferm ‘Es war eine gute Messe!’ 

Gepost op 14 oktober 2010 : 14:42
Permalink | Reacties (0)

06/09/2010

Langer leven

 
Nieuwe tegenslagen voor pensioenfondsen, zo kopten bijna alle media afgelopen week. Is de rente plotseling raar gaan doen? Zijn de beurzen opnieuw gigantisch gekelderd? Nee. We zullen nog langer leven. Dat blijkt uit nieuwe berekeningen van het Actuarieel Genootschap. Ten opzichte van de vorige voorspelling stijgt de levensverwachting van mannen van 82,5 naar 85,9 jaar. Vrouwen winnen er 3,3 jaar bij en komen nu op 87,6 jaar. Wat een financiële strop. In plaats van ons te feliciteren, schieten pensioenspecialisten in de stress. Vreemd. Volgens mij heb je geen hogere wiskunde nodig om te bedenken dat de prognose keer op keer zal worden bijgesteld.

De berichtgeving doet het imago van de branche geen goed. Er doemt een heel onsympathiek beeld op. Met angst en beven zien de fondsen nieuwe vaccins tegen kanker tegemoet. Weer een paar jaar erbij. Er is een nieuwe beroepsgroep die op feesten en partijen heel wat uit te leggen heeft als ze durft uit te komen voor welke branche ze werkt. Nog niet zo lang geleden werd pensioen bijna steevast geïntroduceerd als dat saaie onderwerp waar werknemers onder de 50 zich niet mee bezig wensen te houden.

Nu dat muffe gedoe voor later uitgroeit tot een ware thriller, kunnen werkgevers weer goede sier maken als ze als arbeidsvoorwaarde een prettige oudedagsvoorziening beloven. Werkgevers winnen veel sympathie als ze geld storten in noodlijdende bedrijfspensioenfondsen. Een mooie geste en slim ook. Het zijn menselijke werkgevers en daarvoor willen werknemers wel werken, zo bleek onlangs uit een onderzoek. Je hebt er geen hogere psychologie voor nodig om dat te duiden.

Gepost op 6 september 2010 : 16:33
Permalink | Reacties (0)

11/08/2010

Ploetermoeders

Er zijn twee soorten bloggers. Zij die voortdurend schrijven ‘er zijn twee soorten mensen’ en zij die de mensheid niet dwangmatig in twee kampen verdelen. Mijn collega’s hebben het al eerder verteld: we zijn verhuisd. Hierdoor breng ik opeens veel meer tijd door in kiosken, in blijde afwachting van een trein, bus of  veerpont. Afgelopen week viel me op dat ik overal wel een stapeltje ‘ploetermoederliteratuur’ tegenkom. Tien jaar geleden was het ook een en al chicklit. De avonturen van desperate singles op oorlogspad wel te verstaan. Maar nu zijn veel chicks ploetermoeders geworden. Ze schipperen tussen hun werk en gezin en af en toe ontstaat er even kortsluiting. Dan worden de kinderen per ongeluk in de auto achtergelaten of de ploetermoeder vergeet die belangrijke afspraak met de ceo.

Je zou bijna medelijden met deze vrouwen krijgen. Maar zo zielig zijn ze helemaal niet: ze worden voorgetrokken door hun baas!  En ze gebruiken hun kroost als excuus om onder het werk uit te komen. Zo denkt althans een derde van alle werkende vrouwen, volgens onderzoek van het blad Gracia. Nu zouden die ploetermoeders kunnen schermen met het promotie onderzoek van Lieke ten Brummelhuis, waaruit blijkt dat mensen betere prestaties leveren op het werk als ze voldoende tijd hebben om te investeren in hun gezin  (want: 'daar krijgen ze positieve energie van'). Maar dan gaan we het weer hebben over die bevoorrechte groep. Nu ik er over nadenk: we moeten eigenlijk medelijden hebben met de vrouwen die zich achtergesteld voelen. Kennelijk moeten hun zieke huisdieren, tanden of auto’s wel wachten na kantooruren.

De gepeilde vrouwen vinden dat HR ervoor moet zorgen dat zij hetzelfde worden behandeld als hun collega's met kinderen. Daar kan ik het natuurlijk helemaal mee eens zijn. Kijk naar de prestaties, niet naar het aantal zituren op kantoor. Dan voorkom je dat werknemers denken: er zijn twee soorten werknemers. Zij die kinderen hebben en zij die… 

Gepost op 11 augustus 2010 : 13:09
Permalink | Reacties (0)

07/07/2010

Focussen

Wat ondernemers van Bert van Marwijk kunnen leren, kopt een website voor ondernemers. Nu de hele natie zich met Oranje identificeert, is de bondscoach uiteraard direct gepromoveerd tot onze ultieme goeroe. Dat Van Marwijk als voetballer maar één interland speelde, toen voortijdig naar de kant werd gestuurd en die wedstrijd verloren ging, maakt hem nu des te sympathieker. Want hij heeft ook met z’n poten in de modder gestaan. En ook gewone stervelingen kunnen het ver schoppen. Zijn lessen worden nu al als een vastgelopen grammofoonplaat eindeloos doorvertaald naar organisaties. Focussen. Visie hebben. Vooruitkijken. Met een lach naar buiten relletjes de kop indrukken.
Demissionair premier Yves Leterme van EU-voorzitter België maakt ook dankbaar gebruik van de voetbal metafoor. In een toespraak tot het Europees Parlement verwees hij verheugd naar de Europese finale op het mondiale podium. Het moet de Europeanen inspireren tot meer zelfvertrouwen en een drang om te winnen. Immers: ‘Bij de VN-klimaattop van Kopenhagen in december vorig jaar sprak de EU niet met één stem en zat daarom - om in voetbaltermen te blijven - op de bank, terwijl anderen de beslissingen namen.'
Hij had natuurlijk ook naar zijn eigen land kunnen verwijzen. Als voorbeeld hoe het niet moet. De verscheurde natie wist zich niet te plaatsen voor het WK. En had geen leider die de boel prettig bij elkaar kon houden.  Maar ja, we moeten focussen en vooruit kijken. Iedereen probeert er een slaatje uit te slaan. Ook bloggers die nog een onderwerp nodig hebben. 

Gepost op 7 juli 2010 : 14:34 in Games, Weblogs
Permalink | Reacties (0)

03/06/2010

Bedrijfsuitjes

Mijn collega veegde eerder de vloer aan met het fenomeen bedrijfsuitjes en teambuilding. 
Ik sta er iets minder afwijzend tegenover. Want ik wil best een dag weg van kantoor en in een mooie omgeving bivakkeren. Ook al moet je dan reflecteren op het werk en inzicht krijgen in sleetse rollenpatronen. Zoals waarom je allergisch reageert op dominante collega’s als je broer vroeger ook zo intimiderend deed. Dat kan vermakelijk zijn, misschien een enkel inzicht bieden en het is verfrissend als vooor de afwisseling niet een collega maar een irritante trainer het doelwit van kritiek is. Dat bevordert ongewild het groepsgevoel.
Maar ik moet toegeven dat mijn bedrijfsuitjeservaringen ook geen diepe indruk op me hebben gemaakt. Of het moet de bijna aandoenlijke knulligheid zijn waarmee zo’n dag vaak gepaard gaat. Ik herinner me een brainstormsessie die plaats vond in de kelder van een voormalig schuilkerk. Het was een sombere bedompte ruimte waar de vochtige lucht ons bijna de adem benam. Een originele locatie, maar veel vruchtbare plannen hebben we toen niet gesmeed. Vervolgens stond een puzzeltocht door de stad op het programma. De groep viel urenlang uiteen in voorspelbare kliekjes. Van de beoogde integratie was dus geen sprake. Bij een ander uitje moesten we elkaar vooral beter leren kennen. Op de vraag om iets verrassends over jezelf te vertellen, zei een collega dat hij vroeger behandeld was voor kleptomane neigingen.
Ai. Dit was waarschijnlijk niet de uitwisseling van informatie waar onze werkgever toen op hoopte. In de komende bedrijfsuitjesspecial van IntermediairPW staan meer worst cases maar ook best practices ter inspiratie. 

Gepost op 3 juni 2010 : 12:33
Permalink | Reacties (0)

26/04/2010

Plastisch

Als communicatieadviseur van een dienst sociale zaken hadden ik en mijn collega’s grote moeite met het benoemen van onze doelgroep: mensen met een uitkering. Uitkeringstrekkers was natuurlijk te plat. Uitkeringsgerechtigden te bureaucratisch. ‘Klanten’, zei de ene collega. ‘Nee, klanten gaan naar de hoeren. We noemen ze cliënten’, zo vond de voorlichter van de wethouder. ‘Cliënten hebben een dokter. Of gaan naar de notaris’, zei een beleidsmedewerker. En sprak vervolgens over ‘sofinummers’ om het zo klinisch mogelijk te houden. Maar die term mocht onder geen beding vermeld worden in een persbericht. Het bleef schipperen.

Een zelfde soort definitiestrijd kom ik nu ook weer tegen. Human Resource Management. Ik heb die term nooit sympathiek gevonden. Alsof werkgevers de hele werkdag zuignappen op de schedels plaatsen en zo de energieën en de ideeën van hun medewerkers aftappen. Nu is dit in zekere zin ook zo, maar  soms is het wel zo prettig om de zaak een beetje te verdoezelen. Human Capital wringt ook. Ik verbaas me iedere keer weer als p&o’ers zonder gene deze plastische definitie van hun medewerkers  geven. Ook al dekt het de lading. Maurice de Valk geeft in zijn proefschrift over persoonlijk leiderschap een alternatief voor HRM: Human Being Management. Want deze term impliceert niet alleen productiviteit, maar ook waarden als aandacht, vertrouwen en het reduceren van angst, zo zegt hij deze week in een interview met Intermediair. Hij is niet de enige die er zo over denkt. Jaap Jongejan, voorzitter van CNV Vakmensen, wil afrekenen met de titel Personeel & Organisatie. Hij pleit voor Mens & Organisatie. Want medewerkers zijn toch veel meer dan alleen werkkrachten? ‘Ze zijn in de eerste plaats mensen’, vertrouwde hij me laatst toe in een interview over de deeltijd-WW. Een sympathieke gedachte. Maar als ik er langer over nadenk, jeukt ook deze term. Het heeft iets totalitairs. En klinkt ook weer zo plastisch. Nog even en we moeten personeelsadviseurs mensadviseurs noemen en werkgevers zingevers. Het blijft schipperen.

 

Gepost op 26 april 2010 : 14:39 in Current Affairs, Weblogs
Permalink | Reacties (3)