Linda van Putten

Treurig

Supermarkt dankt oudere werknemers af. Het is de treurige kop van een van onze nieuwsberichten  vandaag. Sommige medewerkers zullen hun koperen of zilveren jubileum al achter de rug hebben. En hoe bedanken de werkgevers deze jarenlange loyaliteit? Met een vrolijk feestje waar Margriet een cadeaubon krijgt van haar geliefde collega’s, die vervolgens hartverscheurend vals een lied over haar zingen, op de melodie van ‘Mexico’?  Plus een versierde stoel achter de kassa en tientallen felicitaties van trouwe klanten?

Word wakker, dit is Nederland 2011. Waar vooralsnog met iedere nieuwe grijze haar het arbeidsmarktperspectief slechter wordt. Ook al zouden we allemaal nog veel langer moeten doorwerken.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar de lopende band van Walkers Crisp Factory, een chipsfabriek in een industriële buitenwijk van de Engelse stad Leicester. Getooid met roze haarnetjes brachten ik en mijn medestudenten af en toe een nacht door aan de lopende band. Om weekendtripjes naar steden als Edinburough of York te bekostigen. In de fabriek werkten opvallend veel vijftigers en zestigers. Niet om extraatjes te betalen, maar om hun sobere bestaan te financieren. Het waren fulltime werknemers die hier allang uitgerangeerd thuis zouden zitten.

Mijn oudere collega’s klaagden niet; ze waren blij niet afhankelijk te zijn van een magere uitkering. Ik vond het destijds een beetje treurig, je zult maar tot je 65e in zo’n fabriek moeten werken. Nu denk ik: je zult als oudere werknemer maar gedumpt worden door je werkgever. Dat is pas treurig.

Gepost op 7 februari 2011 : 10:58
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie