Home | RSS | Contact | Adverteren | Abonneren




Weblog

Linda van Putten


Redacteur IntermediairPW


« Secretaresse examineert kraanmachinist | Hoofdmenu


In de kou

Zo’n 15 tot 20 procent van de expats in Nederland dient het contract niet uit omdat het verblijf tegenvalt. Dat is een schatting van Access, een belangenorganisatie voor expats in Nederland. Expats zijn vaak teleurgesteld omdat hun werkgever nauwelijks of geen sociale ondersteuning biedt waardoor ze moeilijk kunnen aarden. Behalve persoonlijk leed kost een voortijdig vertrek bedrijven ook veel geld. Want een relocation procedure bedraagt al snel 35.000 euro per medewerker. In het komend nummer van IntermediairPW besteed ik uitgebreid aandacht aan dit onderwerp. Ik vroeg me af waarom expats hier ongelukkig zijn en plaatste een oproepje op een lokaal expat forum. Het leverde een stroom aan reacties op. Werkgevers doen niets extra’s, collega’s zijn onverschillig en de service is beroerd.

Nu vraag ik me af of andere landen zoveel beter zorgen voor hun hoopopgeleide kenniswerkers en hun families. Ik heb zelf drie jaar in Italië gewoond omdat mijn vriend (kunsthistoricus) daar een baan vond. De werkgever gaf hem een bureau en een stoel en daar hield het faciliteren zo ongeveer mee op. Zoiets prozaïsch als ondersteuning bij het zoeken van een huis, laat staan de partner een beetje op weg helpen was er niet bij. In het begin ergerde ik me aan die zoek-het-zelf-maar-uit-houding. Het verblijf werd hierdoor wel een echte en vooral lange ontdekkingsreis. Na heel lang zoeken vonden we een romantisch eenvoudig huisje in de heuvels van Florence. Na heel lang speuren vond ik conversatiegroepjes en wist ik bureaucratische zaken te regelen die, achteraf, mooie verhalen opleverden. Na heel lang lobbyen tikte ik mijn eerste stukjes voor Nederlandse bladen en kreeg ik klusjes op de plaatselijke schilderacademie. Maar één ding hebben we geheel nagelaten: we hebben nooit tegen de werkgever gezegd dat een beetje hulp in het begin welkom was geweest. Een gemiste kans realiseer ik me nu, want als niemand hardop klaagt, blijven werkgevers nonchalant achterover leunen en blijft het begin voor elke nieuwe expat moeizaam. Maar onder de zon en met uitzicht op cypressen en de Duomo accepteer je dat waarschijnlijk sneller dan in een koud kikkerlandje.


Gepost op 18 augustus 2011 : 14:00
Permalink | Reacties (0)


Reacties





Plaats een reactie







ARCHIEF
zo ma di wo do vr za
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      



Colofon  |  Disclaimer / Alle rechten voorbehouden © VNU Media
VNU Media