Nicole Weidema

11/14/2011

Gelukkig

De gangbare mening is dat werkende mensen gelukkiger en gezonder zijn dan de stakkerds zonder baan. De Italiaanse Patrizia Gucci heeft daar echter maling aan. De ‘zwarte weduwe’ werd in 1998 tot 26 jaar gevangenisstraf veroordeeld omdat ze haar ex-man liet vermoorden. De playboy had zijn vrouw ingeruild voor een jonger model en wilde zijn ex ‘maar’ 650.000 dollar alimentatie betalen. Patrizia wilde minimaal een miljoen en schakelde een huurmoordenaar in om haar argumenten kracht bij te zetten.
Nu heeft ze de helft van haar gevangenisstraf erop zitten, en komt ze in aanmerking voor vervroegde vrijlating. Maar ze piekert er niet over om haar cel te verlaten. Niet omdat ze berouw heeft en vindt dat ze daarom haar volledige straf moet uitzitten, maar omdat vrijlating betekent dat ze een baan moet zoeken. En Patrizia – wiens motto ooit was dat ze liever huilde in een Rolls Royce dan dat ze gelukkig was op een fiets – gaat er prat op dat ze geen dag in haar leven heeft gewerkt. En ze is niet van plan om daar nu verandering in te brengen. Ze blijft liever in haar cel om haar planten water te geven en voor haar tamme fret te zorgen.

Er zijn dagen dat ik me daar iets bij voor kan stellen. De dagen dat de telefoon blijft gaan, mijn mailbox genadeloos vol blijft lopen, de deadline nadert, maar er ook nog vergaderd moet worden. De dagen waarop het verzorgen van een fret een aangenaam alternatief lijkt voor het aangaan van de verantwoordelijkheden die bij een baan blijken te horen.
Gelukkig herinner ik me dan weer dat deadlines nou eenmaal bij de journalistiek horen en dat ik me zwaar verwaarloosd voel op de dagen dat mijn mailbox leeg blijft. En oh ja, ik hou ook nog eens niet van fretten.

Toch is Patrizia Gucci zeker niet de enige die de ‘werk maakt gelukkig-theorie’ zonder pardon verwerpt. Uit Duits onderzoek blijkt dat de helft van de werklozen helemaal niet ongelukkiger is dan toen ze nog een baan hadden. Sterker nog, een kwart is zelfs gelukkiger dan voor het ontslag. De onderzoekster van het Duitse instituut voor arbeidonderzoek IZA suggereert dat het een goed idee is om sancties op te leggen aan mensen die weigeren te solliciteren. De vraag is alleen welke straf daar dan op zou moeten staan. Want schijnbaar is zo’n cel ook zo gek nog niet.

Gepost door N Weidema op 14 november 2011 : 16:51

Permalink | Reacties (0)

09/02/2011

Sweet sorrow

Parting is such sweet sorrow, partir c’est mourir un peu… De internationale klassiekers weten wel dat afscheid nemen niet meevalt. Of het nou het uitzwaaien is van een collega die op zoek gaat naar nieuwe uitdagingen, of afscheid van een manier van werken die je kent en waar je je veilig bij voelt.
Het is dan ook niet voor niets dat medewerkers graag Het Nieuwe Werken aanvaarden, zolang ze dan maar wel ook nog toegang hebben tot een vertrouwde werkomgeving en ze ook nog vaak persoonlijk contact hebben met hun collega’s. Want het mag dan eenzaam zijn aan de top, elke dag in je eentje met je laptopje aan de keukentafel zitten is blijkbaar toch ook niet alles. De HR-directeur van Plantronics ziet hoe na de invoering van slimmer werken – zoals HNW in Engeland heet – mensen juist meer contact met elkaar hebben dan toen ze nog verplicht elke dag op kantoor werkten. Nu missen ze elkaar, en gaan dus echt het gesprek aan wanneer ze toevallig tegelijkertijd in het bedrijf aanwezig zijn.

Afscheid nemen hoort bij het leven en dus ook bij het werk. Het is goed wanneer iedereen daarbij het menselijk aspect in het oog houdt. De computer heeft onomkeerbaar zijn intrede gedaan, ook in het vak van human resource management. E-hrm software kan ervoor zorgen dat roosters eerlijk en volgens de wet worden vastgesteld, dat salarissen op tijd worden betaald en zelfs dat HR kan voorspellen welke vaardigheden over vijf jaar nodig zijn om de lange termijn doelstellingen van het bedrijf te halen. Maar er is nog steeds geen computer die ervoor zorgt dat een langdurig zieke zich betrokken blijft voelen bij de organisatie of dat de werknemer waarvoor geen plek meer is met een warme handdruk in plaats van een koude douche het bedrijf verlaat.

P&O blijft mensenwerk.

 

Lees meer over e-HRM in het volgende nummer van IntermediairPW

Gepost door N Weidema op 2 september 2011 : 13:38

Permalink | Reacties (0)

07/20/2011

Topsport

 
Er zijn weinig emoties zo bevredigend als gerechtvaardigde woede. En hoe kun je die woede als leidinggevende beter uiten dan met een ontslag op staande voet? Hoe irritant moet het dan ook zijn geweest dat wielrenner Aleksandr Kolobnev zichzelf al tijdens de Tour de France heeft geschorst. Daar sta je dan als werkgever, een beetje nasputterend dat iedereen onschuldig is tot zijn b-staal het tegendeel bewijst. Het heffen van een boete van vijf maal zijn jaarsalaris kan daarna alleen nog maar een anticlimax zijn, nu het bewijs van dopinggebruik inderdaad wettig en overtuigend geleverd lijkt te zijn.

Ik weet niet wat me bij dat soort zaken meer verbaast; het gebrek aan vertrouwen in het eigen talent en fysieke capaciteiten, of de overschatte fiducie in het vermogen om met valsspelen weg te komen. Maar daarin zijn beroepssporters natuurlijk niet anders dan andere werknemers. Alleen is het zo dat topsporters als Kolobnev direct in de spotlights staan, terwijl er op de werkvloer buiten de strenge blik van sportbonden, journalistiek en publieke opinie ook heel wat wordt afgekonkeld. Beroepsmatig bedrog blijkt ook in de ogen van 'gewone' werknemers alleen te tellen als je wordt betrapt. Een kleine greep uit de recente nieuwsberichten: eenderde van de werknemers liegt wel eens bij een ziekmelding, 31 procent vindt dat voor vijftigplussers alles geoorloofd is om hun CV aantrekkelijk te maken voor potentiële werkgevers, en knoeien met loonstrookjes is de favoriete truc van leningfraudeurs.

Als je dan wordt betrapt, is je baas natuurlijk toch degene die de rekening moet betalen. Menig werknemer staat voor de kantonrechter met droge ogen de stelling te verdedigen dat het volkomen onterecht is dat hij is ontslagen voor bedrog, diefstal of fraude, zonder zelfs maar een riante doch redelijke ontslagvergoeding mee te krijgen.

Ook ontslagen sporters herkennen het gerinkel van de kassa. Neem Michael Rasmussen. Weet u het nog? De Deense renner werd in 2007 door de Raboploeg uit de Tour de France  gehaald omdat hij tegen dopingcontroleurs had gelogen over zijn verblijfplaats. In 2008 werd de Rabobank veroordeeld tot het betalen van achterstallig loon, de bonus die hij zou hebben gekregen als hij de Tour had gewonnen en de vergoeding van zijn juridische kosten. Een en ander niet omdat Rasmussen de boel niet had geflest, maar " omdat Rabo al te lang op de hoogte was van de aan Rasmussen te maken verwijten om hem nog op staande voet te kunnen ontslaan". (Ja ja beste lezertjes, het komt zoals altijd weer neer op dossiervorming.) Rasmussen voelt zich nog altijd te kort gedaan, en heeft onlangs zijn voormalig werkgever weer voor het gerecht gesleept. 5,6 miljoen euro wil hij, als vergoeding voor geleden schade. 

Daarmee is maar weer bewezen dat topsporters net gewone werknemers zijn. Ze durven alleen wat groter te denken.

Gepost op 20 juli 2011 : 15:27
Permalink | Reacties (0)

07/11/2011

Zoenen

 
Het is een duidelijk staaltje van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op de werkvloer. En dan heb ik het niet over het glazen plafond of de salariskloof. Ik heb te veel hoogtevrees om de top te willen bereiken en ik ben zo goedgelovig om ervan uit te gaan dat ik hetzelfde verdien als mijn mannelijke collega’s. Nee, ik heb het over het het gevecht dat ik twee keer per jaar moet aangaan om van mijn werkplek een zoenvrije zone te maken. Nieuwjaarswensen en verjaardagsfelicitaties geef en ontvang ik nou eenmaal het liefst met een stevige handdruk. De meeste mannen piekeren er niet over om elkaar op het werk (of elders) een flinke pakkerd te geven, maar voor vrouwen gelden hierbij andere regels. Wij worden geacht ons dapper te houden als die collega met snor, of die dame met knoflookadem zich binnen onze comfortzone begeeft.

Een kleine zoektocht geeft aan dat ik niet de enige ben die geen enkele behoefte heeft aan intiem contact met de collega’s. De etiquette-experts hebben hun handen vol aan het beantwoorden van brieven van werknemers die willen weten hoe ze op subtiele wijze aan het jaarlijks gelebber kunnen ontkomen. Onder de schuilnamen ‘Anti-zoen’ en ‘Niet Zoenlustig’ willen ze van bijvoorbeeld Beatrijs Ritsema tactvolle tips. Haar suggestie: steek je arm ver naar voren en draai opdringerige kussers de rug toe. En een stuk in het personeelsblad zou ook nog kunnen helpen.

Want, zo stelt Ritsema: “Niemand hoort elkaar te kussen op het werk. Noch chefs hun ondergeschikten, noch collega’s elkaar. Ook niet met verjaardagen of feestdagen. Met collega’s onderhoudt men zakelijke contacten, die overigens heel plezierig kunnen verlopen. Fysieke demonstraties van affectie blijven voorbehouden aan vrienden en familieleden.”

En zo blijk ik eindelijk de regels van de etiquette aan mijn kant te hebben. Een heel nieuwe ervaring voor iemand wiens damesachtigheid in het verleden is vergeleken met die van een dronken matroos die in geen maanden aan land is geweest. Misschien moet ik er in dat opzicht gewoon een beetje beter mijn best doen. Want zo’n dronken matroos, wie wil die nou zoenen?

Gepost op 11 juli 2011 : 14:08
Permalink | Reacties (0)

06/06/2011

Waarde

Terwijl ik dit schrijf zit ik op Schiphol, te wachten op iets dat ik niet anders kan omschrijven dan een snoepreisje. Samen met nog tien andere journalisten ga ik in Engeland kijken hoe je een kantoor zo kunt inrichten dat het Nieuwe Werken tot volledig wasdom komt. Is er in Nederland geen kantoor waar ik dat kan bekijken? Ongetwijfeld wel. Voel ik me - al doe ik nog zo mijn best om er uit te zien als een blasé zakelijke reiziger - als een kind dat op schoolreisje mag? JA!!! En leidt dat gevoel er toe dat mijn medewerkertevredenheid vandaag met sprongen is gestegen? Ook dat kan ik alleen maar beamen. Nou verbeeld ik me dat het werk van een journalist sowieso minder sleur kent dan een hoop andere beroepen, maar toch is dit een leuke breuk in de dagelijkse routine.

Sommige werkgevers kennen de kracht van het onverwachtse. Jo Fairley bijvoorbeeld, oprichter van het in Engeland mateloos populaire Green & Black chocolate. Zij noemt lol een van de belangrijkste arbeidsvoorwaarden. Als ze zou willen kan ze de rest van haar leven cocktails drinken onder een palmboom, maar een van haar warmste herinneringen is aan de werkgever die de lente verwelkomde door een bos narcissen op het bureau van elke werknemer te leggen.  Fairley vertelt het verhaal aan iedereen die haar vraagt naar de geheimen van goed werkgeverschap, en in dit geval was dat dus een congreszaal vol HRM' ers uit de hele wereld. Als het gaat om werkgeversimago is dat geen slechte opbrengst voor een investering van een paar bosjes bloemen.

Terug naar mijn uitzicht op Schiphol. Buiten zie ik mijn vliegtuig staan. Erom heen lopen mannen in fel oranje pakken die voor mij onbegrijpelijke dingen doen. In het donker geven ze waarschijnlijk licht, maar toch zijn ze voor de meeste mensen onzichtbaar. De kans dat iemand hen een snoepreisje aanbiedt, is waarschijnlijk klein. Toch durf ik te stellen dat het impact van hun werk groter is dan het mijne. De wereld zal voor niemand vergaan, of ik deze blog nou wel of niet schrijf. Maar wat gebeurt er wanneer de mannen in de oranje pakken een fout maken?

De extraatjes in het leven lijken soms vooral voorbehouden aan de mensen die ze het makkelijkst zelf zouden kunnen betalen. De bonussen, de auto van de zaak, de vergoedingen voor alles wat het leven makkelijk of aangenaam maakt... hoe hoger op de ladder hoe meer je krijgt aangeboden. In de wereld van het menselijk kapitaal zijn de mannen in oranje pakken kleingeld.

Werkgevers zouden er goed aan doen dat kleingeld te koesteren en op waarde te schatten. Zeker wanneer ze draagvlak willen creëren voor de bonussen ter waarde van honderden keren het jaarsalaris van een van de ' onzichtbare' werknemers. Je weet nooit wanneer ze hun oranje pak uittrekken en een zaal vol vakgenoten toespreken over de waarde van goed werkgeverschap.

Gepost op 6 juni 2011 : 12:49
Permalink | Reacties (0)

04/26/2011

Moeilijk

Wat echt de moeite waard is, is meestal niet makkelijk te vinden. Bijna nergens is dat zo duidelijk als op de arbeidsmarkt. Wie denkt dat zijn baas een absolute flapdrol is, vindt niet zomaar een nieuwe baan. En de werkgever die springt om gemotiveerd talent, loopt keihard tegen de schaarste aan.

Sommige werkgevers vinden deze mismatch nog niet uitdagend genoeg, en maken het zichzelf nog een stukje moeilijker. En dan doel ik niet op de organisaties die een commerciële halfgod zoeken, maar vergeten dat iemand met een neus voor geld in de vacature op zijn minst een indicatie van de vorstelijke arbeidsvoorwaarden verwachtt. Nee, ik bedoel de organisaties die het écht moeilijk maken. Zoals de Britse krant The Daily Mail die vorig jaar een SEO manager zocht, en de vacaturetekst verstopte in de robots.txt file van de website: ‘Als je deze tekst hebt gevonden, ben jij de techneut die we zoeken’. Degenen die net als ik moeten opzoeken wat in hemelsnaam een robots.txt file is, hoeven waarschijnlijk niet te informeren of de functie al vervuld is.

Ook een Noord-Koreaans restaurant in Amsterdam was niet snel tevreden. Sollicitanten moesten niet alleen Koreaans spreken, maar ook liederen en traditionele dansen kunnen uitvoeren.  

Maar misschien is de afwijzing nog wel belangrijker dan de werving. Zoals altijd zit de duivel in de details. Een verder perfecte recruitmentprocedure wekt toch de woede van de zenuwachtige kandidaat die pas op vrijdag uit zijn lijden wordt verlost, terwijl je had beloofd dat je op donderdag zou bellen. De organisatie waarvoor de sollicitant een dag eerder nog door het vuur zou zijn gegaan, is plotseling een onbetrouwbare toko waar hij nog niet dood zou willen worden gezien. En dankzij Twitter en Facebook weten zijn vijfhonderd beste virtuele vrienden dat ook. En laat een van hen nou net die zingende en dansende commerciële SEO-topper zijn.

Gepost op 26 april 2011 : 12:56
Permalink | Reacties (0)

04/08/2011

Open vizier

Ontslag is duur. Goedkoper is het om een uit de genade gevallen werknemer zelf te laten opstappen. Moeilijk is het niet. Rotklusje hier, uitbrandertje daar. Gewoon een stukje rationele bedrijfsvoering. Het mooiste eufemisme komt van psycholoog Bas Kok, die het in zijn boek Kapampa ‘het aanwakkeren van een latente vertrekmotivatie’ noemt.

Wegpesten dus. Een aantal Amerikaanse HRM’ers doet er een boekje over open en onthult zijn smerige geheimpjes. Neem Cynthia Shapiro, schrijfster van Corporate Confidential: 50 Secrets Your Company Doesn't Want You to Know. Zij geeft openlijk toe dat zij werknemers die moesten vertrekken rotklussen gaf, met deadlines die onmogelijk te halen vielen. Een personeelsdossier is op die manier snel gevuld met redenen voor ontslag.

Typisch Amerikaans, briesen verontwaardigde HRM’ers die het artikel lezen, en zich niet in de onthullingen herkennen. Ik ben blij te vernemen dat de Nederlandse P&O’er zijn handen schoon houdt. Nog blijer ben ik met de reacties van de vakgenoten die eerlijk toegeven dat het spel soms scherp wordt gespeeld: ‘Erg herkenbaar. Niet altijd even netjes, maar hey, that’s life’, reageert een lezer. Een andere ervaringsdeskundige voegt er nog een ‘tip’ aan toe: ‘Plaats je werknemer over naar een plek die niet te bereizen valt.’  

Netjes? Nee. Oprecht? Ja. Want laten we eerlijk zijn, zouden de Nederlandse werkgevers echt jaarlijks miljarden kwijt zijn aan ontslagvergoedingen als zij altijd met een volkomen redelijke, goed gedocumenteerde ontslagzaak voor de kantonrechter zouden verschijnen? Een al te zonnig wereldbeeld raakt snel bewolkt wanneer je in Rechtspraak.nl zoekt op de woorden slecht werkgeverschap.

Laten we de oprechtheid tot een extreem niveau doorvoeren en voortaan met open vizier het strijdperk betreden. Zodat een werknemer voortaan gewoon hoort: ‘Je bent een prutser. Dat ga ik niet belonen met een ontslagvergoeding, maar ik zal er alles aan doen om je weg te krijgen.’ Of een werknemer die toegeeft: ‘Je bent de grootste druiloor die ooit een bedrijf heeft geleid. Ik kan het me niet veroorloven om op te stappen, tenzij ik jou laat opdraaien voor een fraaie gouden handdruk.’

Wat volgt is een episch gevecht, met roddel en achterklap, punaises op stoelen, modderworstelen op de parkeerplaats. HR telt af tot de knock out; de laatste die blijft staan, heeft gewonnen. Of natuurlijk de eerste die een nieuwe baan heeft gevonden.

Gepost op 8 april 2011 : 13:40
Permalink | Reacties (0)

03/02/2011

Leiderschap

 
Ik ben geen voetbalkenner en tot voor kort had ik nog nooit gehoord van Olimpia Asunción in Paraguay. Tot profvoetballer Roque Santa Cruz een boekje open deed over het schrikbewind van voorzitter Osvaldo Dibb. Deze schijnt na een verloren wedstrijd kogels in het plafond boven de slapende spelers te hebben geschoten. Iedere speler moest zijn loon persoonlijk bij de grote baas in ontvangst nemen en wanneer deze niet tevreden was over de geleverde prestaties, wees hij achteloos op zijn machinegeweer dat ergens in de hoek van de kamer stond. Ook verplichtte hij spelers toe te kijken hoe hij in hun auto urineerde na een slechte wedstrijd, zo schrijft Voetbal International.

Je kunt zeggen wat je wil, maar in een tijd dat veel bedrijven worstelen met hun medewerkerbetrokkenheid is het een interessante casus. Hoezo leiderschapsproblemen? Degene met de Kalashnikov is de baas. Het laat aan duidelijkheid in ieder geval weinig te wensen over. En ik kan me zo voorstellen dat je als werknemer tot grootse prestaties bereid bent om te voorkomen dat je je woon-werk kilometers voortaan in het urinoir van de CEO moet afleggen.

Maar ik neem aan dat de Nederlandse vakbonden en arbeidsrechtadvocaten toch bezwaar aan zouden tekenen tegen een dergelijk personeelsbeleid (die vermaledijde linkse hobby’s ook…). Nederlandse managers zullen dus andere manieren moeten vinden om hun positie veilig te stellen. Dat ze daar nu nog niet al te best in slagen blijkt uit onderzoek van de NationaleVacaturebank.nl.

Maar liefst 63 procent van de werknemers heeft een lage pet op van zijn of haar manager. De vrouwelijke leidinggevende komt er helemaal bekaaid vanaf. Zowel mannen als vrouwen hebben een voorkeur voor de mannelijke manager omdat hij minder emotioneel betrokken is, zich minder aantrekt van de mening van anderen, meer risico’s durft te nemen en zich minder met de werknemer bemoeit dan een vrouw.

Volgens Myra White, CEO van  Behavior Scientific and Work Intelligence, is het tijd voor meer autocratie op de werkvloer. Het moet maar eens afgelopen zijn met mondige werknemers die de autoriteit van hun manager ondermijnen. Te veel vrijheid, gelijkheid en broederschap is duur en slecht voor de productiviteit, oordeelt White. Ze deed haar inspiratie op in China, het land met een van de hoogste aantallen arbeidsongevallen ter wereld, maar ach, de baas zorgt er wel voor dat de productiviteit hoog blijft.

Dat heeft Osvaldo Dibb dan toch altijd wel goed in de smiezen gehad. Hij mag dan zo gek als een deur zijn, niemand die twijfelt aan zijn autoriteit. En met een groot geweer is het net iets makkelijker om de mening van anderen te negeren. Daar kan geen managementtraining tegenop.

Gepost op 2 maart 2011 : 11:39
Permalink | Reacties (0)

02/01/2011

Big Brother

Ik ken mensen die liever geen korting krijgen dan dat zij een klantenpas van een supermarkt aanvragen. Want iemand kan achterhalen welke boodschappen zij doen. Ze fietsen liever door de stromende regen, dan dat ze een OV-chipkaart aanschaffen. Ergens in een schimmig kantoor kunnen hun reizen immers worden gevolgd. Een DigiD zien ze als een nieuwe manier waarop de immer onbetrouwbare overheid probeert zijn tentakels in het privéleven van de goedwillende burger te slaan.

Persoonlijk ben ik dol op korting, heb ik een broertje dood aan regen en wil ik nooit van mijn leven meer een papieren belastingformulier invullen. Bang dat een digitale Big Brother mij de rest van mijn leven zal volgen, ben ik niet. Ik ben zo’n brave oppassende burger dat Big Brother binnen vijf minuten van pure verveling ligt te snurken onder zijn bureau. 

Toch besef ik ook dat onze gegevens alleen veilig zijn bij gratie van degenen die ze beheren. In juni 2010 stemde de kantonrechter in Leiden in met een ontslag zonder vergoeding van een secretaresse van een GGZ-afdeling. Zij checkte het elektronisch patiëntendossier van de aanrander van haar dochter.
Ik denk dat veel mensen hier stiekem wel enig begrip voor op kunnen brengen.

Anders is het in het geval van een medewerker van de Britse immigratiedienst. Hij werd onlangs op staande voet ontslagen. Niet omdat hij niet goed zou zijn in zijn werk, maar omdat hij de grens tussen werk en privé wel heel erg had laten vervagen. De man had zo’n hekel aan zijn vrouw dat hij haar op een lijst met terrorismeverdachten plaatste. Toen ze na familiebezoek in Pakistan weer naar Engeland wilde vliegen, werd ze niet toegelaten tot het vliegtuig. De daarop volgende drie jaar bleef ze gestrand in Pakistan, terwijl haar man met volle teugen genoot van zijn herwonnen vrijheid. Zijn actie kwam pas aan het licht toen hij promotie aanvroeg. Hierdoor zou hij nog meer bevoegdheden krijgen. Hij werd gescreend en tot hun verbazing zagen zijn collega’s toen dat zijn vrouw op de terrorismelijst stond.
Niemand had tot op dat moment door gehad dat hij had gerotzooid met de lijst, en blijkbaar werden er ook geen vragen gesteld toen zijn vrouw spoorloos was verdwenen.
Zijn baan is hij kwijt, maar onder zijn oud-collega’s geldt zijn daad nu al als legendarisch. Via internet ging het verhaal de wereld over. 

En ook dat hoort bij deze tijd. De vuile was die je vroeger nog wel eens binnenshuis kon houden, is nu binnen de kortste keren een PR-nachtmerrie. En tegenover elke digifoob staat iemand die de techniek voor zijn eigen snode plannen wenst te gebruiken. Werkgevers doen er dus goed aan veiligheidsmaatregelen in te bouwen voordat een privéactie van een werknemer tot enorme imagoschade leidt. Werk aan de winkel dus voor Big Brother. Heeft ‘ie het gelijk weer te druk om mij te volgen in bus 33. Dat scheelt toch weer een anoniem fietstochtje door de regen.

Gepost op 1 februari 2011 : 14:47
Permalink | Reacties (0)

01/01/2011

Voornemens

Een paar jaar geleden nam ik mij voor om eindelijk eens op te groeien. De wereld is vol rationele volwassen mensen (dat wordt althans beweerd) en die kunnen het toch niet allemaal bij het verkeerde eind hebben? Inmiddels nader ik de veertig en het kind in mij roert zich nog altijd een stuk vaker dan de volwassene. Ook dit goede voornemen was tot mislukken gedoemd. Slechte voornemens zijn altijd een stuk makkelijker en veel leuker, maar aangezien mijn baas deze stukjes ook leest, hou ik die toch maar voor me.

Gelukkig weet ik dat ik me in goed gezelschap bevind. Tegen de tijd dat u dit leest, heeft 99 procent van u toch weer gerookt, gesnoept, gedronken of andere aangename zondes gepleegd, terwijl u in 2011 uw leven zou beteren. Welkom bij het ras der feilbare mensen.

Moeten we het begin van het nieuwe jaar dan zo maar voorbij laten gaan, en net doen of we die mensen geloven die zeggen dat dit een dag zoals alle andere is? Nou nee, dat is te makkelijk. Dus maak ik dit jaar goede voornemens voor anderen. Voor u om precies te zijn.

We weten allemaal dat de krapte op de arbeidsmarkt om de hoek staat. U gaat er dit jaar dus echt werk van maken om de talenten die u al in huis heeft te ontwikkelen en vast te houden. Die mensen die u nog voor de neus van de concurrent weg moet kapen, gaat u voor u winnen omdat u ervoor zorgt dat uw organisatie de beste werkgever van Nederland wordt. En natuurlijk discrimineert u niet wanneer u de keus heeft tussen Maarten of Mohammed. U neemt ze gewoon allebei aan om uw talentpool te versterken. U praat niet alleen over leven lang leren, maar maakt dit ook waar met een gedegen opleidingenplan. U levert maatwerk, zodat niet alleen generatie X en Y zich senang voelen bij u, maar ook alle andere letters die we aan groepen werknemers wensen te plakken. Dat u een leeftijdsbewust personeelsbeleid voert spreekt voor zich, want u ziet in de vergrijzing geen probleem maar een uitdaging.

En dan zeggen ze dat het moeilijk is om je aan goede voornemens te houden. Als u dit nou gewoon even doet, bemoei ik me in 2012 nergens meer mee. Kijk, heb ik toch al vast één goed voornemen. En we weten allemaal wat die waard zijn. Succes, en een gelukkig nieuwjaar!

 

Gepost op 1 januari 2011 : 20:14
Permalink | Reacties (0)

11/29/2010

Koud

De donkere dagen voor kerst zijn aangebroken en het eerste winteroffensief is begonnen. Niet alleen buiten, want door een storing in het verwarmingssysteem is het hier binnen ook ‘onbehaaglijk’. Het eufemisme is niet van mij afkomstig. Ik noem het beestje bij het naampje en dreig de Arbeidsinspectie te bellen wanneer ik nog veel langer in deze koelkast moet werken. Het is immers het tijdperk van de mondige werknemer.

Het lijkt ook in figuurlijke zin koud op de werkvloer te zijn. Werknemers in de zorg zijn minder blij met hun werk dan ze een jaar geleden waren en klagen over een gebrek aan vertrouwen van de kant van hun leidinggevenden. Commerciële medewerkers zijn verontwaardigd over een flinke daling van hun inkomsten en drukken het klantenbestand van hun werkgever achterover om zo voor zichzelf te kunnen beginnen. Het aantal werklozen door baanverlies neemt af. Dat is een schrale troost voor de mensen voor wie de economische crisis nog moet beginnen omdat ze vlak voor de feestdagen te horen krijgen dat ze vriendelijk worden bedankt voor hun inzet, die helaas toch niet écht onmisbaar blijkt te zijn.

Ondertussen vragen juristen zich af waarom het werkgevers toch niet lukt om hun personeelsdossiers op orde te houden. Waarom pas vlak voor een reorganisatie kijken wie zich verantwoordelijk en betrokken heeft getoond en wie er - alle lovende beoordelingen ten spijt - toch minder heeft gefunctioneerd? Waarom niet eerlijk zeggen dat je vindt dat een werknemer onder de maat presteert, zodat hij weet dat hij weet dat hij orde op zaken moet stellen of niet verbaasd moet zijn als zijn kop rolt op bijltjesdag? 

Volgens mij is het een kwestie van lef. Goed personeelsbeleid betekent ook dat je mensen de waarheid durft te zeggen. Verberg je niet achter wollig taalgebruik of het slaafs volgen van regeltjes. Durf te kiezen voor wat het beste is voor de organisatie en daardoor ook voor de medewerkers. Op een enkele moedwillige saboteur na, voelt iedereen zich beter wanneer hij weet dat hij op de goede plek zit en een waardevolle bijdrage kan leveren aan het grote geheel.  

Kom op mensen, laten we van 2011 een jaar vol moed en daadkracht maken. Weg met dat bangige, het is nergens goed voor. En heeft u daarvoor inspiratie nodig, leest u dan het komende nummer van IntermediairPW dat geheel in het teken van lef staat.

Gepost op 29 november 2010 : 15:37
Permalink | Reacties (0)

10/28/2010

Lekker

Wie als werknemer wil scoren, doet er goed aan het luchtruim te kiezen. Nederlanders vinden dat piloten en stewardessen het meest sexy beroep hebben. Er loopt een duidelijke scheidslijn tussen vrouwen en mannen, in de publieke opinie. Vrouwen zijn sexy als ze lekker zijn; stewardessen worden vooral beoordeeld op hun kekke uniform en verzorgde uiterlijk. Mannen scoren punten als ze een verantwoordelijk beroep hebben of levens redden.
Werkgevers in de luchtvaart blijken er al niet anders over te denken. Recent werd een stewardess van de KLM ontslagen omdat haar haar te kort was. En KLM is de enige niet die de aantrekkelijkheid van de werknemers scherp in de gaten houdt. In augustus stelde Turkish airlines een groep stewardessen (toegegeven, en hun mannelijke collega’s) op nonactief omdat ze volgens hun leidinggevenden te dik waren en daarom geen lekker beeld vormden voor de passagiers. Ryan Air laat stewardessen poseren voor een blootkalender. Volgens critici is dit het zoveelste bewijs van het seksisme van deze maatschappij, die eerder met een foto van een wulps schoolmeisje reclame maakte voor de ‘hottest back to school fares’. Internationale protesten tegen de reclame deed het bedrijf af als een ‘storm in een D-cup’. Een kalender met foto's van mannelijke personeelsleden zit er niet in, omdat deze er niet goed genoeg uitzien, aldus een Ryan Air-woordvoerder.

Een ranglijst van sexy beroepen. Onzinnig? Misschien wel. Maar ook HRM’ers en recruiters zijn niet ongevoelig voor een beetje sexappeal. Vooral jonge recruiters gaan voor uiterlijk. En dat mooie mensen een streepje voor hebben bij het maken van carrière is ook bekend. Ze verdienen meer en bereiken sneller de top. En dan? Dan blijkt dus dat het personeel zo van slag raakt dat er geen werk meer wordt verzet.
Werknemers beoordelen hun bazen namelijk heel anders, zo bleek eerder al uit onderzoek. Wie leiding wil geven, kan maar beter niet al te aantrekkelijk zijn. 47 procent van de mannen komt niet meer aan zijn werk toe als hij wordt afgeleid door een sexy leidinggevende, terwijl  53 procent van de vrouwen zegt er last van te hebben. Jaloezie speelt daarbij wel een rol: 61 procent van de vrouwen is jaloers op een mooie vrouw in de top. Mannen zijn nog iets onzekerder, 80 procent van hen voelt zich bedreigd als zij leiding krijgen van een knappe man.

Zo blijkt maar weer dat het nooit goed is. Te sexy of niet sexy genoeg. Over smaak valt altijd weer te twisten. Lekker dan.

Gepost op 28 oktober 2010 : 13:39
Permalink | Reacties (0)

10/06/2010

Burgerplicht

 
Het is maar weer eens bewezen: vrouwen die niet werken, zijn slecht voor de economie. Niet omdat ze zich onttrekken aan de arbeidsmarkt en daarom zorgen voor een kleiner arbeidspotentieel, maar omdat ze verantwoord met geld om gaan. Ze zien de financiële situatie weinig rooskleurig in en letten daarom op de kleintjes, meldt MarketResponse onder de licht beschuldigende kop Huisvrouw remt economisch herstel. Zo heeft de huisvrouw nog meer invloed dan ze zelf waarschijnlijk had gedacht.
Wellicht is het een troostrijke gedachte voor al die hardwerkende bankiers. Al hebben zij met hun bonussen de crisis veroorzaakt, het is de Zeeuws meisjes mentaliteit van de huisvrouw die hem bestendigt. Bovendien is het bericht ook voor mij een steuntje in de rug. Ik mag dan de slechtste huisvrouw ter wereld zijn, zolang ik werk en met ongebreideld optimisme mijn geld over de balk smijt, zorg ik er in ieder geval voor dat de economie blijft draaien. Mijn huis is smerig, maar mijn in onschuld gewassen handen zijn schoon.
Met het oog daarop ga ik nog een stapje verder, en voeg mij bij het legioen onbegrepen wereldverbeteraars. Uit Brits onderzoek blijkt dat werknemers zich op woensdagmiddag massaal te buiten gaan aan online shoppen. Het komende uur ga ik het web dus maar eens afstruinen op zoek naar een paar mooie schoenen. En nee, dit is geen werkweigering. Natuurlijk zou ik véél liever stukkies tikken. Maar het redden van de economie is burgerplicht. Iemand moet het doen.

Gepost op 6 oktober 2010 : 15:24
Permalink | Reacties (0)

09/21/2010

Fossielen

 
Als het waar is dat een opgeruimd bureau duidt op een opgeruimd hoofd, dan bewijst mijn werkplek dat ik diverse psychiaters aangenaam bezig kan houden. Een clean desk policy is aan mij niet besteed. Wanneer ik een poging tot opruimen doe, ben ik alles direct kwijt. Nu kan ik precies vertellen op welke papierberg het persbericht ligt dat mijn opruimerige collega’s al lang hebben weggegooid.

Het is dan ook in alleen in mijn ergste nachtmerries dat ik me Het Nieuwe Werken voor kan stellen. Ik heb niets tegen flexibele werktijden, maar elke dag met een werkkoffertje op zoek gaan naar een vrije werkplek? Brrr!

En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Zo noem ik het verhaal van een accountant bij een gezondheidsinstelling. Een vijftiger, met nog minstens twaalf jaar te gaan tot zijn pensioen. Tot voor kort had hij geen moeite met die gedachte, maar nu stapt hij elke dag met lood in zijn schoenen zijn kantoor binnen. Hij herinnert zich soms letterlijk met een brok in zijn keel de goede oude tijd toen hij nog een vaste werkplek had en tussen negen en vijf altijd wist waar zijn collega’s zaten. Bij zijn hippe jonge collega’s krijgt hij geen gehoor, voor hen is iedereen die liever persoonlijk dan via Facebook communiceert een onbegrijpelijk reliek uit voorbije tijden.

Veel werkgevers zien het nieuwe werken als de manier om te bezuinigen op vierkante meters en reiskosten. En dat zal ook wel zo zijn. Maar elke verandering kent slachtoffers. Hou dus een beetje rekening met ons fossielen die uw tempo met moeite bijhouden. Net als de wolharige mammoet sterven we vanzelf uit om plaats te maken voor beter aangepaste diersoorten.

Gepost op 21 september 2010 : 14:20
Permalink | Reacties (0)

08/18/2010

Onhygiënisch

Sommige woorden zijn misleidend. Een eksteroog heeft niets te maken met een brutaal zwart-wit vogeltje. In een prachtwijk loop je meestal een meer dan gemiddelde kans je nek te breken over zwerfvuil en een ombuiging is gewoon een keiharde bezuiniging. Maar in de lange lijst van woorden die uitgevonden lijken te zijn om nietsvermoedende sukkelaars op het verkeerde been te zetten, spant de term kantoortuin de kroon. Ooit geloofde ik naïef dat deze kantoren waren ingericht als subtropische paradijsjes. Inmiddels heb ik begrepen dat het een eufemisme is voor een groot kantoor waarin zo veel mogelijk mensen zitten, al dan niet van elkaar gescheiden door Amerikaans aandoende schotjes.

Waar komt dan toch die naam tuin vandaan? Het kan geen verwijzing zijn naar het opbloeien van productiviteit en intellectuele hoogstandjes, want het is inmiddels overtuigend bewezen dat die juist niet gedijen in grote kantoren. Zwitserse, Australische en Britse onderzoeken wijzen uit dat kantoortuinen een hoger ziekteverzuim kennen, dat de productiviteit er lager is en dat onmin tussen medewerkers bijna onvermijdelijk is. Probeer  tijdens het verkoudheidsseizoen geconcentreerd te werken te midden van hoestende en proestende collega's en je weet weer dat de homo sapiens een luidruchtig en onfris wezen is.

Pogingen van werknemers om de kantoortuin meer te laten voldoen aan de door de naam gewekte verwachtingen, stuiten nog wel eens op een veto van de baas. Planten worden als onhygiënisch van de werkvloer verbannen. Een kortzichtig besluit, dat de werkgever in de portemonnee kan raken. TNO stelt dat 30 procent van de kantoormedewerkers lijdt aan stress en dat één plant per medewerker al voldoende is om de wegkwijnende stakkers weer een beetje op te monteren. Om de heilzame werking van het groene medicijn onder de aandacht te brengen, is er zelfs een heuse verkiezing van de kantoorplant van het jaar, dit keer gewonnen door de Flamingoplant. Volgens de jury kan de plant niet alleen tegen een stootje, maar zuivert hij zelfs de lucht. Daar lijkt me niets onhygiënisch aan.

Dus bazen van Nederland, staakt het verzet tegen het struweel. Investeer een grijpstuiver en laat de kantoortuin bloeien. Het enige dat nóg hygiënischer is, is het wegstoppen van al die vieze medewerkers in mooie kleine kantoortjes.

Gepost op 18 augustus 2010 : 15:11
Permalink | Reacties (0)

07/20/2010

Bevlogenheid

‘Mensen zijn ons belangrijkste kapitaal.’ Het zijn de gevleugelde woorden van elke manager die wil aantonen echt wel hart in zijn donder te hebben. En alhoewel het natuurlijk niet aan mij is om te twijfelen aan de oprechtheid van deze uitspraak, begin ik zo langzamerhand wel mijn bedenkingen te hebben omtrent de wijsheid ervan. Want als we de doemdenkende onderzoekers mogen geloven, is de werknemer in al zijn onbevlogen lamzakkerigheid vooral een enorme kostenpost. Maar liefst 80 procent van de werknemers sleurt zich weliswaar elke dag uit bed, trotseert de file of de onwelriekende medeforens in het OV en meldt zich aan het werkfront voor de dagelijkse arbeid, maar zou daarna het liefst een tukje doen onder zijn bureau. Slechts 20 procent van de Nederlandse werknemers toont zich bevlogen voor zijn werk. En wat dan nog, vraagt u zich wellicht af? Maar dat is nou net weer zo’n staaltje ongepassioneerdheid waardoor de werkgevers van Nederland collectief een slordige 5,6 miljard euro op jaarbasis mislopen, meldt ArboNed.

En daarbij gaan we er nog vanuit dat de werknemer überhaupt de moeite neemt om te komen en zich niet ziekmeldt omdat hij dat tukje toch nog iets liever met een koud biertje erbij voor de TV doet, dan onder zijn bureau. Een op de vijf Nederlandse werknemers maakt zich schuldig aan zogenaamd zwart verzuim, blijkt uit onderzoek van Aon. En weer rinkelt de kassa onbarmhartig want de kosten hiervan bedragen nog eens zo’n drie miljard euro. Ketsjing!

Nu kunt u de zweep ter hand nemen en die labbekakken met brute kracht in het gareel meppen, maar of daar de bevlogenheid van toeneemt valt te betwijfelen. Ik zeg, investeer een beetje om veel te verdienen. Leg uw medewerker in de watten. Zo ben ik bijvoorbeeld bereid om voor bijna alles bevlogenheid te tonen mits ik word omgekocht met grote hoeveelheden aarbeienmilkshake. Of zet een Zweedse masseur op de loonlijst. Wie meldt zich nog ziek wanneer op de werkplek Knut op afroep beschikbaar is om een schoudermassage te geven? En zo kan ik nog vele dingen bedenken die de arbeidsvreugde tot ongekende hoogte doen stijgen.

Waarschijnlijk concludeert u dat hiermee slecht gedrag wordt beloond. En dat klopt. Maar het leven is nou eenmaal niet eerlijk. Onlangs schreef de Volkskrant nog een onthullend artikel over bedrijven die wegens slechte economische omstandigheden bezuinigen op personeel, terwijl de topmanagers fraaie bonussen opstrijken. Dat klinkt ook niet erg eerlijk, en al helemaal niet goed voor de medewerkerbevlogenheid.

Gepost op 20 juli 2010 : 15:12
Permalink | Reacties (0)

06/24/2010

Bierbuiken en blote voeten

De zon schijnt, buiten dragen mensen in oranje shirts hun geloof in een Nederlands wereldkampioenschap uit en toch blaast niemand op een vuvuzela. Kortom de wereld lacht ons in al haar zomerse schoonheid toe.

Met de zomer komt echter ook de komkommertijd, en daarmee een schier oneindig aantal variaties op het onderzoek naar zomerse ergernissen op de werkvloer. Resultaten uit voorgaande jaren maken duidelijk dat wie zijn collega’s wenst te behagen, zich ook bij mooi weer enigszins bedekt. Onthullende kleding, blote voeten in slippers of sandalen en blote bierbuiken horen elk jaar weer tot de voornaamste ergernissen op de werkvloer. En rustiger hebben medewerkers het ook al niet, omdat zij al het werk moeten doen van hun collega’s die aan het strand in Torremolinos zitten.

Zoals gezegd, deze onderzoeken worden elk jaar gehouden, en de uitkomst is zelden verrassend. Maar werkgevers die verder kijken dan de crisis lang is, doen er toch goed aan om deze signalen serieus te nemen. Want iets anders dat uw personeel bezighoudt - en dit jaar meer dan ooit - is een andere baan. Zittend aan dat strand in Torremolinos, geheel ontspannen omdat de collega’s thuis alle werk doen, heeft uw werknemer alle tijd om de balans op te maken en zich af te vragen waarheen de weg leidt en waarvoor hij op aard is. Avontuurlijke gedachten gieren door zijn hoofd. Persoonlijke ontwikkeling lijkt opeens heel belangrijk. Het roer moet om, nieuwe doelen gesteld, nieuwe targets gehaald. En wat is een betere eerste stap dan het vinden van een nieuwe baan?

Reden voor paniek? Welnee, restons zen! Uit een Australische peiling blijkt dat de werknemer in de kern een materialistisch wezen is, en zich nog altijd laat verleiden door brood en spelen. Een goed salaris en als het er vanaf kan een bonus en of een aandelenpakket, is een goede eerste stap. Flexibele werktijden een tweede. Verder blieft de werknemer geamuseerd te worden, met een spelcomputer, een bedrijfskroeg, sportlessen of een massage op de werkvloer. Bedrijven die deze extraatjes boden, zagen zich in Australië beloond met een plek in de top 50 van beste werkgevers. Kost wat, maar dan heb je ook wat.

Voor wie dit alles in crisistijd niet haalbaar is, is deze zomer wellicht een mooie tijd om na te denken over minder prijzige vormen van goed werkgeverschap. Om te beginnen maar eens wat kledingvoorschriften invoeren. Want die blote buiken op het werk, brrr…

Gepost op 24 juni 2010 : 17:33
Permalink | Reacties (0)