Nicole Weidema

« Betere wereld | Hoofdmenu | Zo voelt dat »

Goed ziek

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik niets te klagen heb. Ik ben namelijk nooit ziek. Een verkoudheid duurt bij mij één dag, en de laatste keer dat het influenzavirus mij in zijn greep kreeg, won Evert van Benthem de Elfstedentocht. Kortom, ik heb de hoofdprijs gewonnen in de gezondheidsloterij.

Maar zoals dat gaat met mensen die alles mee hebben, ben ik toch niet tevreden. Het probleem is dat ik aan mijn schooljaren een gemankeerd wereldbeeld heb overgehouden. Maar weinig dingen werkten destijds zo statusverhogend als lichamelijk ongemak. Wie niet goed in de groep lag, zag zijn sociale standing direct stijgen door een blindedarmontsteking of een gipsbeen. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat wagenziekte tijdens het schoolreisje niet dezelfde positieve resultaten teweegbracht.

De ultieme heldenverering kreeg gestalte in vorm van de fruitmand. Een druiventros, een blikje mandarijntjes en een glanzend gepoetste appel, en dat alles op een bedje van rode plastic sliertjes. Ik kon er slechts hunkerend naar kijken. Zo was ik door mijn vermaledijde gezondheid gedoemd tot de sociale marge.

Dertig jaar later is er weinig veranderd. Het griepseizoen kwam en ging zonder dat ik er iets van merkte. Het is niet dat ik masochistisch verlang naar een ernstige ziekte, maar volgens mij loop ik veel warm menselijk medeleven mis. Onlangs constateerde de tandarts het allereerste gaatje in mijn gebit. Ik was er de hele dag door van slag, maar kon op weinig begrip rekenen van collega’s die zelf uitgebreid begonnen te vertellen over wortelkanaalbehandelingen en andere gruwelijkheden waarvan ik het bestaan niet wens te kennen. Ik ben en blijf de ideale werknemer voor bazen die hun verzuimcijfers graag laag houden.

Even gloorde er licht. Het blijkt namelijk dat er bedrijven zijn waar ze grote cadeaus verloten onder werknemers met een blanco verzuimsaldo. Ik rook mijn kans, deze prijs ging alle jeugdtrauma’s goed maken. Ik zag het voor me, hoe een dankbare CEO mij de hoofdprijs zou overhandigen, met een gloedvolle toespraak, begeleid door de plaatselijke harmonie. De glorie, de aandacht, de… niets van dit alles. Mijn hoofdredacteur liet direct weten dit beloningssysteem volstrekt verwerpelijk te vinden.

Zoveel teleurstelling, ik ben er goed ziek van. Wie stuurt me een fruitmand?

Gepost op 6 april 2010 : 14:19
Permalink | Reacties (1)

Reacties

Misschien moet je eens het moederschap overwegen. Dit schijnt voor sommige vrouwen, ik herhaal voor SOMMIGE vrouwen een aanslag op het imuun systeem te zijn.

Denise | 6 apr 2010 14:39:31

Plaats een reactie

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: