Nicole Weidema

Big Brother

Ik ken mensen die liever geen korting krijgen dan dat zij een klantenpas van een supermarkt aanvragen. Want iemand kan achterhalen welke boodschappen zij doen. Ze fietsen liever door de stromende regen, dan dat ze een OV-chipkaart aanschaffen. Ergens in een schimmig kantoor kunnen hun reizen immers worden gevolgd. Een DigiD zien ze als een nieuwe manier waarop de immer onbetrouwbare overheid probeert zijn tentakels in het privéleven van de goedwillende burger te slaan.

Persoonlijk ben ik dol op korting, heb ik een broertje dood aan regen en wil ik nooit van mijn leven meer een papieren belastingformulier invullen. Bang dat een digitale Big Brother mij de rest van mijn leven zal volgen, ben ik niet. Ik ben zo’n brave oppassende burger dat Big Brother binnen vijf minuten van pure verveling ligt te snurken onder zijn bureau. 

Toch besef ik ook dat onze gegevens alleen veilig zijn bij gratie van degenen die ze beheren. In juni 2010 stemde de kantonrechter in Leiden in met een ontslag zonder vergoeding van een secretaresse van een GGZ-afdeling. Zij checkte het elektronisch patiëntendossier van de aanrander van haar dochter.
Ik denk dat veel mensen hier stiekem wel enig begrip voor op kunnen brengen.

Anders is het in het geval van een medewerker van de Britse immigratiedienst. Hij werd onlangs op staande voet ontslagen. Niet omdat hij niet goed zou zijn in zijn werk, maar omdat hij de grens tussen werk en privé wel heel erg had laten vervagen. De man had zo’n hekel aan zijn vrouw dat hij haar op een lijst met terrorismeverdachten plaatste. Toen ze na familiebezoek in Pakistan weer naar Engeland wilde vliegen, werd ze niet toegelaten tot het vliegtuig. De daarop volgende drie jaar bleef ze gestrand in Pakistan, terwijl haar man met volle teugen genoot van zijn herwonnen vrijheid. Zijn actie kwam pas aan het licht toen hij promotie aanvroeg. Hierdoor zou hij nog meer bevoegdheden krijgen. Hij werd gescreend en tot hun verbazing zagen zijn collega’s toen dat zijn vrouw op de terrorismelijst stond.
Niemand had tot op dat moment door gehad dat hij had gerotzooid met de lijst, en blijkbaar werden er ook geen vragen gesteld toen zijn vrouw spoorloos was verdwenen.
Zijn baan is hij kwijt, maar onder zijn oud-collega’s geldt zijn daad nu al als legendarisch. Via internet ging het verhaal de wereld over. 

En ook dat hoort bij deze tijd. De vuile was die je vroeger nog wel eens binnenshuis kon houden, is nu binnen de kortste keren een PR-nachtmerrie. En tegenover elke digifoob staat iemand die de techniek voor zijn eigen snode plannen wenst te gebruiken. Werkgevers doen er dus goed aan veiligheidsmaatregelen in te bouwen voordat een privéactie van een werknemer tot enorme imagoschade leidt. Werk aan de winkel dus voor Big Brother. Heeft ‘ie het gelijk weer te druk om mij te volgen in bus 33. Dat scheelt toch weer een anoniem fietstochtje door de regen.

Gepost op 1 februari 2011 : 14:47
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie