Nicole Weidema

Open vizier

Ontslag is duur. Goedkoper is het om een uit de genade gevallen werknemer zelf te laten opstappen. Moeilijk is het niet. Rotklusje hier, uitbrandertje daar. Gewoon een stukje rationele bedrijfsvoering. Het mooiste eufemisme komt van psycholoog Bas Kok, die het in zijn boek Kapampa ‘het aanwakkeren van een latente vertrekmotivatie’ noemt.

Wegpesten dus. Een aantal Amerikaanse HRM’ers doet er een boekje over open en onthult zijn smerige geheimpjes. Neem Cynthia Shapiro, schrijfster van Corporate Confidential: 50 Secrets Your Company Doesn't Want You to Know. Zij geeft openlijk toe dat zij werknemers die moesten vertrekken rotklussen gaf, met deadlines die onmogelijk te halen vielen. Een personeelsdossier is op die manier snel gevuld met redenen voor ontslag.

Typisch Amerikaans, briesen verontwaardigde HRM’ers die het artikel lezen, en zich niet in de onthullingen herkennen. Ik ben blij te vernemen dat de Nederlandse P&O’er zijn handen schoon houdt. Nog blijer ben ik met de reacties van de vakgenoten die eerlijk toegeven dat het spel soms scherp wordt gespeeld: ‘Erg herkenbaar. Niet altijd even netjes, maar hey, that’s life’, reageert een lezer. Een andere ervaringsdeskundige voegt er nog een ‘tip’ aan toe: ‘Plaats je werknemer over naar een plek die niet te bereizen valt.’  

Netjes? Nee. Oprecht? Ja. Want laten we eerlijk zijn, zouden de Nederlandse werkgevers echt jaarlijks miljarden kwijt zijn aan ontslagvergoedingen als zij altijd met een volkomen redelijke, goed gedocumenteerde ontslagzaak voor de kantonrechter zouden verschijnen? Een al te zonnig wereldbeeld raakt snel bewolkt wanneer je in Rechtspraak.nl zoekt op de woorden slecht werkgeverschap.

Laten we de oprechtheid tot een extreem niveau doorvoeren en voortaan met open vizier het strijdperk betreden. Zodat een werknemer voortaan gewoon hoort: ‘Je bent een prutser. Dat ga ik niet belonen met een ontslagvergoeding, maar ik zal er alles aan doen om je weg te krijgen.’ Of een werknemer die toegeeft: ‘Je bent de grootste druiloor die ooit een bedrijf heeft geleid. Ik kan het me niet veroorloven om op te stappen, tenzij ik jou laat opdraaien voor een fraaie gouden handdruk.’

Wat volgt is een episch gevecht, met roddel en achterklap, punaises op stoelen, modderworstelen op de parkeerplaats. HR telt af tot de knock out; de laatste die blijft staan, heeft gewonnen. Of natuurlijk de eerste die een nieuwe baan heeft gevonden.

Gepost op 8 april 2011 : 13:40
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie