Nicole Weidema

Waarde

Terwijl ik dit schrijf zit ik op Schiphol, te wachten op iets dat ik niet anders kan omschrijven dan een snoepreisje. Samen met nog tien andere journalisten ga ik in Engeland kijken hoe je een kantoor zo kunt inrichten dat het Nieuwe Werken tot volledig wasdom komt. Is er in Nederland geen kantoor waar ik dat kan bekijken? Ongetwijfeld wel. Voel ik me - al doe ik nog zo mijn best om er uit te zien als een blasé zakelijke reiziger - als een kind dat op schoolreisje mag? JA!!! En leidt dat gevoel er toe dat mijn medewerkertevredenheid vandaag met sprongen is gestegen? Ook dat kan ik alleen maar beamen. Nou verbeeld ik me dat het werk van een journalist sowieso minder sleur kent dan een hoop andere beroepen, maar toch is dit een leuke breuk in de dagelijkse routine.

Sommige werkgevers kennen de kracht van het onverwachtse. Jo Fairley bijvoorbeeld, oprichter van het in Engeland mateloos populaire Green & Black chocolate. Zij noemt lol een van de belangrijkste arbeidsvoorwaarden. Als ze zou willen kan ze de rest van haar leven cocktails drinken onder een palmboom, maar een van haar warmste herinneringen is aan de werkgever die de lente verwelkomde door een bos narcissen op het bureau van elke werknemer te leggen.  Fairley vertelt het verhaal aan iedereen die haar vraagt naar de geheimen van goed werkgeverschap, en in dit geval was dat dus een congreszaal vol HRM' ers uit de hele wereld. Als het gaat om werkgeversimago is dat geen slechte opbrengst voor een investering van een paar bosjes bloemen.

Terug naar mijn uitzicht op Schiphol. Buiten zie ik mijn vliegtuig staan. Erom heen lopen mannen in fel oranje pakken die voor mij onbegrijpelijke dingen doen. In het donker geven ze waarschijnlijk licht, maar toch zijn ze voor de meeste mensen onzichtbaar. De kans dat iemand hen een snoepreisje aanbiedt, is waarschijnlijk klein. Toch durf ik te stellen dat het impact van hun werk groter is dan het mijne. De wereld zal voor niemand vergaan, of ik deze blog nou wel of niet schrijf. Maar wat gebeurt er wanneer de mannen in de oranje pakken een fout maken?

De extraatjes in het leven lijken soms vooral voorbehouden aan de mensen die ze het makkelijkst zelf zouden kunnen betalen. De bonussen, de auto van de zaak, de vergoedingen voor alles wat het leven makkelijk of aangenaam maakt... hoe hoger op de ladder hoe meer je krijgt aangeboden. In de wereld van het menselijk kapitaal zijn de mannen in oranje pakken kleingeld.

Werkgevers zouden er goed aan doen dat kleingeld te koesteren en op waarde te schatten. Zeker wanneer ze draagvlak willen creëren voor de bonussen ter waarde van honderden keren het jaarsalaris van een van de ' onzichtbare' werknemers. Je weet nooit wanneer ze hun oranje pak uittrekken en een zaal vol vakgenoten toespreken over de waarde van goed werkgeverschap.

Gepost op 6 juni 2011 : 12:49
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie