Nicole Weidema

Topsport

 
Er zijn weinig emoties zo bevredigend als gerechtvaardigde woede. En hoe kun je die woede als leidinggevende beter uiten dan met een ontslag op staande voet? Hoe irritant moet het dan ook zijn geweest dat wielrenner Aleksandr Kolobnev zichzelf al tijdens de Tour de France heeft geschorst. Daar sta je dan als werkgever, een beetje nasputterend dat iedereen onschuldig is tot zijn b-staal het tegendeel bewijst. Het heffen van een boete van vijf maal zijn jaarsalaris kan daarna alleen nog maar een anticlimax zijn, nu het bewijs van dopinggebruik inderdaad wettig en overtuigend geleverd lijkt te zijn.

Ik weet niet wat me bij dat soort zaken meer verbaast; het gebrek aan vertrouwen in het eigen talent en fysieke capaciteiten, of de overschatte fiducie in het vermogen om met valsspelen weg te komen. Maar daarin zijn beroepssporters natuurlijk niet anders dan andere werknemers. Alleen is het zo dat topsporters als Kolobnev direct in de spotlights staan, terwijl er op de werkvloer buiten de strenge blik van sportbonden, journalistiek en publieke opinie ook heel wat wordt afgekonkeld. Beroepsmatig bedrog blijkt ook in de ogen van 'gewone' werknemers alleen te tellen als je wordt betrapt. Een kleine greep uit de recente nieuwsberichten: eenderde van de werknemers liegt wel eens bij een ziekmelding, 31 procent vindt dat voor vijftigplussers alles geoorloofd is om hun CV aantrekkelijk te maken voor potentiële werkgevers, en knoeien met loonstrookjes is de favoriete truc van leningfraudeurs.

Als je dan wordt betrapt, is je baas natuurlijk toch degene die de rekening moet betalen. Menig werknemer staat voor de kantonrechter met droge ogen de stelling te verdedigen dat het volkomen onterecht is dat hij is ontslagen voor bedrog, diefstal of fraude, zonder zelfs maar een riante doch redelijke ontslagvergoeding mee te krijgen.

Ook ontslagen sporters herkennen het gerinkel van de kassa. Neem Michael Rasmussen. Weet u het nog? De Deense renner werd in 2007 door de Raboploeg uit de Tour de France  gehaald omdat hij tegen dopingcontroleurs had gelogen over zijn verblijfplaats. In 2008 werd de Rabobank veroordeeld tot het betalen van achterstallig loon, de bonus die hij zou hebben gekregen als hij de Tour had gewonnen en de vergoeding van zijn juridische kosten. Een en ander niet omdat Rasmussen de boel niet had geflest, maar " omdat Rabo al te lang op de hoogte was van de aan Rasmussen te maken verwijten om hem nog op staande voet te kunnen ontslaan". (Ja ja beste lezertjes, het komt zoals altijd weer neer op dossiervorming.) Rasmussen voelt zich nog altijd te kort gedaan, en heeft onlangs zijn voormalig werkgever weer voor het gerecht gesleept. 5,6 miljoen euro wil hij, als vergoeding voor geleden schade. 

Daarmee is maar weer bewezen dat topsporters net gewone werknemers zijn. Ze durven alleen wat groter te denken.

Gepost op 20 juli 2011 : 15:27
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie